About Me

My photo
Belgium
Begin 2005 vroegen wij ons af: Doen we het of doen we het niet? Dat werd dus ook de eerste titel van dit blog. En we besloten dat we het wilden doen: verhuizen naar Amerika. Via het bedrijf waar mijn man voor werkt. Maar veel gepalaver en enkele reorganisaties verder, zitten we nog steeds in Belgie. We geven de moed niet op, doen ondertussen ook mee aan de Green Card Lotery, en wachten... Vandaar ook dat ik eind februari 2008, meer dan 3 jaar later, dit blog een nieuwe titel gaf: Quiévrain: wachten. De uitleg waarom staat in mijn posting van 28 februari 2008... Wanneer kunnen we gelost worden?

Wednesday, March 14, 2007

Duistere Geheimen, deel 2

Hoe heerlijk is het om 's ochtends wakker te worden en onmiddellijk die vogeltjes in de tuin hun meest opgewekte lied te horen fluiten... Je zet je wekker dus 5 minuten vroeger, niet omdat je nog wat verder wilt luieren in bed, maar wel omdat je wilt genieten van dat vrolijke concerto.

We hadden nog een cadeaucheque van Neckermann liggen die we in moesten ruilen, dus we plannen momenteel een paar dagen Zeeland in de paasvakantie. Meer daarover volgt nog, nadat mijn meest Duistere Geheimen aan jullie onthuld zijn.

Hier gaan we dus voor het vervolg:

3. Ooit heb ik me wel eens afgevraagd of ik wel ‘normaal’ was. Na het maken van dit lijstje heb ik begrepen dat ik me al die jaren iets voorgelogen heb, door te denken dat het antwoord ‘ja’ was. (maar zegt mijn zoon dan niet: "Iedereen is normaal op z'n eigen manier". Dank u wel, lieve zoon!)
In ieder geval ben ik iemand die zich niet erg aan plaatsen hecht. De jaren dat ik thuis woonde waren, wat dat betreft, heel stabiel: sinds mijn geboorte woonde ik in het ouderlijke huis. Maar sinds ik op m’n 20ste op eigen benen ben gaan staan, heb ik dus al op 8 plaatsen in Vlaanderen gewoond, in 3 verschillende provincies. Geen wonder dus dat het weer begint te kriebelen hier!
Die huizen waar ik woonde nog eens terug zien, dat zegt me niks, en dat doet me ook niks. Niet dat ik er niet gelukkig was! Maar ik hecht vooral aan het gevoel dat ik overal beleefde, en niet zozeer aan de plaats op zich. En omdat het grootste deel van die ervaringen en dat gelukkige gevoel beleefd zijn tezamen met mijn echtgenoot, is het heel makkelijk om dat geluksgevoel terug boven te halen.
Ik maak bijvoorbeeld ook wel foto’s, en print die af, ze komen zelfs nog in een album terecht (zij het dikwijls met enige jaren vertraging, tot dat ik de handige optie ‘fotoboek’ ontdekte op Foto.com ). Maar uiterst zelden ga ik dus achteraf nog naar die foto’s kijken.

4. Ik ben een kluns in het onthouden van namen. Gezichten, dat lukt me wel, maar namen… Allerlei truckjes ooit al geprobeerd, soms met hilarische gevolgen. Want als ik ezelsbruggetjes moet ontwerpen, dan ligt het in mijn natuur om die heel grappig en vrolijk te maken. Dus als je dan een persoon tegen komt waardoor je weer beroep moet gaan doen op het ezelsbruggetje dat bij zijn gezicht/figuur of wat dan ook voor kenmerk hoort, dan wil dat nogal eens op de lachspieren werken, en niet elke situatie is daarvoor geschikt.

6 comments:

Patrick said...

Wij weten nu bijna alles van je ;-) Nog één geheim te gaan en ik ben erg benieuwd wat nummer 5 zal worden.

Leuk om je geheimen te lezen.

Kasaka said...

Als dat abnormale dingen zijn, ben ik het ook ;). Ook ik hecht me niet aan huizen en ben ook helemaal niet nostalgisch wat dingen betreft. Zo kon ik zonder pijn in mijn hart de wieg van de kinderen wegdoen, terwijl Rick dat heel moeilijk vond. En foto's kijk ik ook niet bij definitie nog eens, tenzij de kinderen dat willen. Ik leef liever in het nu.

En wat namen betreft ben ik hetzelfde (zou dat een soort dyslexie zijn?). Vooral de namen van kinderen van bekenden vergeet ik steevast! Een telefoonnummer daarentegen zit voor eeuwig in mijn brein gebrand. Ben benieuwd naar het volgende deel!

Annemiek said...

Leuk gezegd van je zoon! Inderdaad, wat is nu normaal.
We hebben wat gemeen want ik kan ook maar moeilijk namen onthouden. En andersom ook,als ik de naam van een opname krijg, herken ik de naam vaak, maar kan me er geen gezicht bij denken.

Becs said...

Ben benieuwd wat nummer 5 zal zijn!! Ach zo heeft iedereen zijn eigen "abnormale" dingen die een ander misschien wel heel gewoon kan vinden.

kom maar op met nummer 5, nu ben ik nieuwsgierig!!

lilimoen said...

Ik wist niet dat het stokje nog steeds rond aan het gaan is. Punt vier kan ik me levendig inbeelden. Ik begin al te lachen als ik er nog maar aan denk.

blips said...

Wat dat betreft "normaal" wie bepaalt eigelik of je normaal bent? Van vroeger kan ik me een poster herinneren;
"Ooit een normaal mens ontmoet? En, beviel het?" Dit was een zilver kleurige poster die al een spiegel werkte.