About Me

My photo
Belgium
Begin 2005 vroegen wij ons af: Doen we het of doen we het niet? Dat werd dus ook de eerste titel van dit blog. En we besloten dat we het wilden doen: verhuizen naar Amerika. Via het bedrijf waar mijn man voor werkt. Maar veel gepalaver en enkele reorganisaties verder, zitten we nog steeds in Belgie. We geven de moed niet op, doen ondertussen ook mee aan de Green Card Lotery, en wachten... Vandaar ook dat ik eind februari 2008, meer dan 3 jaar later, dit blog een nieuwe titel gaf: Quiévrain: wachten. De uitleg waarom staat in mijn posting van 28 februari 2008... Wanneer kunnen we gelost worden?

Monday, May 08, 2006

Slapeloze nachten...

Amai, dat waren me de nachtjes wel…

Alhoewel zoonlief ogenschijnlijk heel erg relax was bij de idee dat hij voor publiek een Franse dialoog op ging voeren tijdens de open-deur-dag van hun school, kreeg ik daar toch heel sterk mijn twijfels bij toen hij, de nacht van zaterdag op zondag, heel erg onrustig heeft geslapen. Hij heeft heel de nacht liggen woelen, en onverstaanbaar zitten praten. Toch voelde hij zich zondagochtend lekker uitgeslapen. Ik iets minder. ;-) (als papa op reis is, mag zoonlief bij mama slapen, of omgekeerd)
Maar de dialoog ging perfect, en heel de open-deur-dag was echt geslaagd. Het weer zat ook mee, dus dat doet al veel.

’s Avonds klaagde Zoon al wel van kriebels in z’n oor, jeuk. En eigenlijk deed hij dat vorige week zo nu en dan ook al wel. Maar ik weet dat aan hooikoorts, die dezer dagen heel fel te keer gaat. Dus gisteren besloot ik om hem zo’n antihistamine tabletje te geven, ruim voordat hij ging slapen. Maar bijna middernacht stond hij terug beneden; hij had nog niet kunnen slapen, en zijn oor deed heel erge pijn. Ik zag dat het hem menens was, dus ik belde de wachtdienst van de dokters, maar nadat ze telefonisch wat vragen stelden, bleken ze het niet nodig te vinden dat ik kwam (vooral aangezien hij geen koorts had, en “als zijn trommelvlies op springen staat, is het nu toch al te laat”). Advies: pijnstiller en Otrivine spray voor de neus (om de druk wat te verlichten). Zo gezegd, zo gedaan. Maar twee uur later lag het kind weeral te kreunen van de pijn. Heb dus weer zo’n pijnstiller gegeven, maar nog geen twee uur later weeral die erge pijn en een kind dat stilletjes ligt te wenen in z’n bed. Tijd voor de grove middelen, dacht ik, en ik belde de spoedopname van het ziekenhuis, want die wachtdienst van de huisartsen, die namen me blijkbaar toch niet serieus. Ik werd uiteindelijk doorverbonden met een arts, maar ook hij concludeerde dat het niet zo erg was, maar ik moest best de pijnstiller vervangen door een andere. Dus om 4.45 uur deze nacht stap ik met zoonlief in de auto, op weg naar de (dichtstbijzijnde) apotheek van wacht in een nabijgelegen stad. Blijkt daar al het licht uit te zijn en een papier aan de deur zegt dat een andere apotheek van wacht is, een aantal kilometers verder. OK, twee wegomleggingen en heel wat snelheidsovertredingen verder, zijn we daar, om een papier te zien hangen dat niet hij de nachtdienst heeft, maar wel een collega in de stad: die waar we net vandaan kwamen!!! Dan maar teruggekeerd, en ja hoor, bleek hij wel van dienst te zijn. De papieren hingen fout uit! (beeld je hier zo’n tekstballonnetje in dat je doorgaans in stripverhalen vindt als iemand je allerlei dingen toewenst die niet zo heel erg vredelievend zijn)
Drie kwartier later staan we dus terug thuis, met nieuwe pijnstillers, die het trouwens ook maar twee uur doen.
Uiteindelijk vallen we doodmoe in slaap, belt die lieve paps ons toch terug wakker zeker, om zeven uur! Hij zit momenteel in San Francisco, met een tijdsverschil van 9 uur, en normaal gezien zijn wij inderdaad om dat uur al wakker om naar school te gaan. Ondanks het feit dat ik heel erg moe was, was ik toch wel blij zijn stem nog eens te horen. 't Is maar zielig, een ziek kind hebben en niet met je tweetjes zijn om het wat op te vangen, om te overleggen wat je best doet,... Ik hoop nu maar dat hij zich niet teveel zorgen maakt, en zelf toch goed slaapt, want morgen moet hij aan een audit beginnen in een bedrijf, dus hij zal er zijn gedachten moeten bijhouden. Heb hem in ieder geval een mailke gestuurd om te zeggen dat het nu blijkbaar beter gaat, en de link naar dit blogje.
Deze ochtend zijn we dan naar de huisarts geweest, en die was niet goedgezind dat men ons eigenlijk niet had willen helpen, want de trommelvlies stond heel erg gespannen en was erg rood (maar ze zag niet direct een perforatie). Dus kregen we antibiotica voorgeschreven, en druppels die de pijn moeten wegnemen, en moeten we twee soorten pijnstillers om de twee uur afwisselen. Ondertussen ligt Zoonlief te slapen. Eindelijk. Dus ik denk dat het begint te werken. Gelukkig maar, want je moederhard lijdt heel erg als je je kind zoveel pijn ziet hebben, en jij het niet verder kan verlossen van die pijn.
De dokter schreef tot woensdag, maar we zullen wel zien hoe het gaat (want hij mist niet graag de school).

4 comments:

ilse said...

Typisch dat zoiets moet gebeuren als je man in het buitenland zit. Schandalig hoe je soms afgescheept wordt terwijl je zelf toch wel kan beoordelen of iets ernstig is of niet.

Anonymous said...

Och toch, wat een ellede, rottig dat je van het kastje naar de muur wordt gestuurd. Ik hoop dat het met de anti-biotica al wat beter gaan, en jullie allebei vannacht een goede nachtrust kunnen krijgen.
Annemiek

Hilde said...

Oorpijn is iets heel vervelends! En als moeder vind je het dubbel zo pijnlijk! Dat afschepen, daar kan ik ook zo kwaad om zijn...

Toen Madu nog een baby was (en wij in Engeland woonden), had hij de ene oorontsteking na de andere. Nadat ik in Engeland zo dikwijls had gevraagd of hij buisjes kon krijgen, hebben we hem in de kerstvakantie uiteindelijk in Belgie laten opereren. Sindsdien, is hij volledig opengebloeid! Toen ik achteraf bij de Engelse dokters ging klagen dat zij dit hadden moeten doen, werd mij nogmaals gezegd dat ik de verkeerde beslissing had genomen (terwijl men mij in Belgie verzekerde dat hij doof had kunnen worden als dit zo bleef voortduren)! Ik dacht dat ik zou ontploffen (zo'n arrogantie!)

Hopelijk voelt je zoon zich stukken beter en genieten jullie weer een goede nachtrust!

Groetjes,

Sandra said...

Wat vervelend dat je niet meteen geholpen werd. Michelle had dit weekend ook last van haar oor en ze had verhoging. We konden gelukkig direct terecht bij de weekendpost. Bleek dat ze een beginnend oorontsteking had. Nu net heb ik Lara van school opgehaald, omdat haar juffrouw belde dat ze koorts had. En ze heeft morgen nog wel een verjaardag. Eerst maar eens goed uitzieken. Het is wat zieke kinderen. Ik kan me jouw situatie dus heel goed indenken.. Heel veel beterschap toegewenst : ))
Sandy