About Me

My photo
Belgium
Begin 2005 vroegen wij ons af: Doen we het of doen we het niet? Dat werd dus ook de eerste titel van dit blog. En we besloten dat we het wilden doen: verhuizen naar Amerika. Via het bedrijf waar mijn man voor werkt. Maar veel gepalaver en enkele reorganisaties verder, zitten we nog steeds in Belgie. We geven de moed niet op, doen ondertussen ook mee aan de Green Card Lotery, en wachten... Vandaar ook dat ik eind februari 2008, meer dan 3 jaar later, dit blog een nieuwe titel gaf: Quiévrain: wachten. De uitleg waarom staat in mijn posting van 28 februari 2008... Wanneer kunnen we gelost worden?

Saturday, July 30, 2005




Welke Amerikaan gaat niet winkelen bij Wal*Mart? Ik denk dat zelfs elke toerist al in zo’n winkel geweest is. De keuze is meer dan groot, ze verkopen er vanalles-en-nog-wat, en vooral: de prijzen zijn superlaag. Maar hoe dat laatste komt, dat kan je uit het onderstaande wel zelf afleiden…


In 1988 viel senator Jay Bradford uit Arkansas Wal*Mart aan omdat het bedrijf zijn werknemers zo slecht betaalde dat ze bij de overheid moesten aankloppen voor een uitkering. Maar hij kon niet bewijzen dat hij gelijk had, want Wal*Mart wou zijn loonadministratie niet openbaar maken. (uit Bob Ortega: ‘In Sam We Trust: The Untold Story of Sam Walton and Wal*Mart, the World’s Most Powerful Retailer’, Times Books, 2000, p. 193)

In vier staten (West-Virginia, New Mexico, Oregon en Colorado), zijn Wal*Mart werknemers naar de rechter gestapt om uitbetaling van hun overuren te eisen1. Ze stelden dat ze onder druk waren gezet om over te werken en dat het bedrijf hun overuren vervolgens van hun tikkaart af had gehaald.
Twee van de eisers uit West-Virginia, die leidinggevende functies hadden toen ze bij Wal*Mart weggingen, vertelden dat ze hadden meegedaan aan het gesjoemel met de tikkaarten om overuren te verdonkeremanen. In plaats van de 150% van het loon voor de overuren te betalen, gaf het bedrijf beloningen in de vorm van “gewenste roosterwijzigingen, promoties en andere privileges”, terwijl werknemers die weigerden onbetaald overwerkt te doen, werden ‘bedreigd’ met een aantekeningen in hun dossier, verlaging van hun functie, vermindering van ingeroosterde uren of inhouding van hun loon. (uit: Lawrence Messina, ‘Former Wal*Mart Workers File Overtime Suit in Harrison County’, Charleston Gazette,
24 januari 1999).
In New Mexico werd in 1998 een zaak geschikt die was aangespannen door 100 Wal*Mart werknemers. Het bedrijf betaalde de overuren alsnog uit (uit: ‘Wal*Mart Agrees to Resolve Pay Dispute’, Albuquerque Journal, 16 juli 1998).


1De Fair Labor Standards Act verplicht werkgevers om 150% van het loon te betalen voor overwerk dat boven de 40-uren werkweek wordt verricht. Voor sommige categorieën werknmers –hoger personeel, leidinggevenden en landarbeiders- maakt de wet een uitzondering, maar die geldt niet voor winkelpersoneel.

http://www.walmart.com/

6 comments:

@nn said...

Wel, ik ben er nog nooit geweest, er is er hier ook niet 1 in de onmiddelijke omgeving.

Annemiek said...

Niet mijn favoriete winkel, hoewel ik er ook wel eens wat koop. Hier is er pas een half jaar een, na veel processen hebben ze zich hier ook binnengewurmd.
Nog een reden dat ze zo goedkoop kunnen zijn, en dat geldt niet alleen voor Wal Mart, zijn de goedkope goederen uit China.

Petra said...

Ik kom er wel en moet zeggen dat ik het wel makkelijk vind zo'n winkel waar je echt alles in 1 keer kan krijgen. Wist niet van de onderbetaling. Niet echt netjes. En dan te bedenken dat de familie "Walmart" super rijk zijn. Maar denk dat er bij elk bedrijf, als het zo groot en met zeer veel filialen vertegenwoordigd is in het land, wel negatief nieuws te vinden is. Heb pas een stuk gelezen over hoe de Walmart begonnen is. En moet zeggen petje af voor hun doorzettingsvermogen en durf.
Groetjes Petra

Casper de Boer said...

Tegenover een megabedrijf als Walmart, dat zijn werknemers verschrikkelijk slecht betaald en hen een ziektekostenverzekering onthoudt om zo uit te kunnen dijen tot megaprijsstunter, staat een andere gigant en een bedrijf dat enorm groeit en wel goed voor haar personeel zorgt: COSTCO. Las laatst een interview met de grote baas van dit bedrijf in de New York Times. Het bedrijf groeit enorm en is erg populair bij haar klanten, niet alleen omdat het er spotgoed is, maar ook omdat het er om bekend staat dat het erg goed voor haar eigen personeel zorgt. Minimum loon is er $18, en men is er ziektekosten verzekerd: niet al te gewoon in de VS. Men bespaart er doordat werknemers er tevreden en gemotiveert werken, er is weinig verloop en weinig diefstal. Zowel Costco als Walmart zitten niet bij mij in de buurt, maar mocht ik de keuze hebben, dan wist ik het wel...

kastelke said...

Casper, 18 dollar per uur??? Ben je zeker dat het geen typfout is? Wat een groot contrast met Wal*Mart!
Ik wil hier helemaal geen anti-Wal*Mart aktie opzetten, maar ik wou wel dat mensen zich een beetje bewust werden van waar die lage prijzen vandaan komen, én van het feit dat niet alle werkgevers veel respect vertonen voor hun werknemers.
Chapeau als je uit het niets een zaak weet op te bouwen, zoals Sam Walton, maar dat neemt niet weg dat personeel geen gebruiksvoorwerp is.

Casper said...

Elke, je hebt gelijk, het minimum loon is bij Costco 11 dollar, maar gemiddeld verdient een werknemer er 18 dollar per uur. Da's voor Amerikaanse normen binnen zo'n groot bedrijf met veel laagbeloonde banen enorm veel.

Zag toen ik laatst door mijn nieuwe buurt in Brooklyn reed dat hier niet zo ver vandaan ook een Costcco zit. Ga er snel heen.

Er is hier ook veel oproer over plannen van Wal Mart om voet aan de grond te krijgen in NYC. Via een enorme advertentiecampagne probeert Wal Mart zijn imago op te poetsen: ze willen hun eerste vestiging in Brooklyn vinden, maar er zijn al veel lokale protesten.