About Me

My photo
Belgium
Begin 2005 vroegen wij ons af: Doen we het of doen we het niet? Dat werd dus ook de eerste titel van dit blog. En we besloten dat we het wilden doen: verhuizen naar Amerika. Via het bedrijf waar mijn man voor werkt. Maar veel gepalaver en enkele reorganisaties verder, zitten we nog steeds in Belgie. We geven de moed niet op, doen ondertussen ook mee aan de Green Card Lotery, en wachten... Vandaar ook dat ik eind februari 2008, meer dan 3 jaar later, dit blog een nieuwe titel gaf: Quiévrain: wachten. De uitleg waarom staat in mijn posting van 28 februari 2008... Wanneer kunnen we gelost worden?

Tuesday, November 28, 2006

Valies

Photobucket - Video and Image Hosting

Deze morgen in de auto moest ik plots terugdenken aan een bepaald iets uit mijn kindertijd. Ik zal toen een jaar of 12 à 13 geweest zijn.
Een paar huizen verder woonden mensen, en haar zuster was een paar jaar voordien met haar man naar Canada getrokken. Ze hadden daar een succesvolle boerderij uitgebouwd. En alhoewel ze dus goed hun geld verdienden kwam zij jaarlijks een maand op vakantie bij haar zus en moeder omdat ze zoveel heimwee had. Eigenlijk zou ze liefst van al gewoon teruggekeerd zijn naar België, maar haar echtgenoot en hun kinderen wilden daar niks van weten!
Rond die tijd zat het bedrijf waar mijn vader voor werkte ook in moeilijkheden, er waren al heel wat mensen ontslagen, en de lonen waren naar benden gegaan. Zo kwam het dus op een avond aan tafel bij mijn vader eens op om zich af te vragen hoe het zou zijn als wij ook naar Canada zouden trekken. Moeder was onmiddellijk tegen, want tenslotte sprak geen van beide een andere taal. Ik was de enige die enthousiast was, en die onmiddellijk zijn koffers wou gaan pakken. J.
“Maar dan moet je al je vrienden achterlaten, en helemaal van niets beginnen. En de school, die is daar ook helemaal anders. En je spreekt geen Frans of Engels”, waren de bezwaren. Maar ik, ik zag daar geen probleem in. Tja, vrienden achterlaten, dat is inderdaad niet zo leuk. Maar je kon toch schrijven met elkaar! (we schrijven eind jaren 70, begin jaren 80, PC’s hadden hun intrede nog niet gedaan in het huishouden van Jan Modaal). En een taal leren, dat is toch niet onoverkomelijk?
Maar even snel als de idee “naar Canada emigreren” uitgesproken werd die avond, werd het ook weer van de tafel geveegd.
We zijn nu 25 jaar verder, en ik zou onmiddellijk terug mijn koffers willen pakken. Niet voor Canada, maar wel voor Amerika…

11 comments:

Annemiek said...

Het zat er toen al in je bloed!

Sally said...

Ja toen was je al avontuurlijk en stond open voor nieuwe uitdagingen.
Grappig om te zien hoe (sommige)kinderen onbevangen tegen dingen aankijken he?

Manon said...

blijkbaar is deze kant van de oceaan gewoon je doel! Ooit is het zover, blijf daar in geloven. Groetjes

Guus said...

Je hebt de juiste instelling -- geef niet op en blijf werken om je doel te bereiken.

Petra said...

Het zat er dus al jong in ;-)

Andrea said...

Ach meis, je zult zien, elke dag brengt je dichter bij de dag waarop je vertrekt. Want DAT je ooit zult gaan, staat voor mij wel vast!

ilse said...

Het zat er al jong in, Elke. Hopelijk duurt het niet al te lang meer voor jullie.

Kasaka said...

Ben het met Andrea eens, jullie zullen gaan! De aanhouder wint tenslotte en daarna zul je het hier ook heerlijk vinden, want zelfs als kind was je al bereid opofferingen te maken voor zo'n grote verandering.

blips said...

Kom maar hoor er is hier plaats genoeg. Op een dag dat je het niet verwacht kun je gaan.

Hilde said...

Als je er maar hard genoeg aan denkt, zal het ooit wel zover komen... Daar ben ik van overtuigd!

Groetjes,

kastelke said...

Ja, eigenlijk is dat vreemd hé, dat ik er toen al niks mee in zat om mijn valies te pakken en te vertrekken.
'Hechtingsstoornis', zouden sommige psychologen zeggen? Hahaha!