About Me

My photo
Belgium
Begin 2005 vroegen wij ons af: Doen we het of doen we het niet? Dat werd dus ook de eerste titel van dit blog. En we besloten dat we het wilden doen: verhuizen naar Amerika. Via het bedrijf waar mijn man voor werkt. Maar veel gepalaver en enkele reorganisaties verder, zitten we nog steeds in Belgie. We geven de moed niet op, doen ondertussen ook mee aan de Green Card Lotery, en wachten... Vandaar ook dat ik eind februari 2008, meer dan 3 jaar later, dit blog een nieuwe titel gaf: Quiévrain: wachten. De uitleg waarom staat in mijn posting van 28 februari 2008... Wanneer kunnen we gelost worden?

Thursday, November 09, 2006

De mol

Sinds een 2-tal weken worden we ’s ochtends regelmatig verrast door kleine molshoopjes in onze tuin. Deze trappen we dan snel terug plat, in de hoop dat het beestje zo de moed opgeeft om bij ons te komen graven. Maar … mollen zijn niet slim, lijkt het mij! Of ze zijn heel koppig, dat kan natuurlijk ook!
Toen onze zoon deze ochtend aan de ontbijttafel zat, en rustig in de tuin zat te kijken, riep hij plots “De mol!”. Terwijl ik hem, met zijn oh zo tere dierenliefhebbende hartje, mijn excuses aanbood, maar zei dat ik het beest ging vermoorden, had ik al een emmer te pakken en een blik vast om het beest op te scheppen. Ondertussen flitsten er een paar moordscenario’s door mijn hoofd. Tot dat ik buiten kwam, en het beest zag.

Photobucket - Video and Image Hosting

Dat was geen mol! Dat was een egel! Ik heb hem dan ook maar even opgeschept en in de emmer gezet, zodat onze zoon én de nieuwsgierige hond het beest eens van dichtbij konden bekijken. En dan ben ik het maar snel naar de weide achter ons huis gaan dragen, kwestie van het beestje niet te overstressen. Daar verdween hij snel tussen de verdorde braamstruiken. Nog snel heb ik een foto gemaakt (van zijn achterste).En grrrrr! Toen we deze avond thuis kwamen, had die mol weer zitten wroeten! Ofwel ploegt hij heelder sporen door ons mooie gras, ofwel wroet hij onder de klimopstruiken die zo wie zo deze zomer al erg afgezien hebben. Ik hoop voor dat beest dat ik hem niet te pakken krijg!

6 comments:

Casper said...

Wat een moed! Ik zou met een enorme lange bezemsteel van een afstandje gaan zaaien, maar jij gaat er meteen op af! Ik dacht dat zo'n egeltje best gevaarlijk was met al die pijlen, maar dat zal wel domme onwetendheid zijn...

blips said...

Oh mollen dat zijn echte vernilers. Als je een goede remedie hebt gevonden hoor ik dat graag. Ik mag van mijn wederhelft geen klemmen zetten. Is voor de hond ook niet zo leuk als ik dat zou doen trouwens.

Becs said...

Succes met je klopjacht ;-P

Annemiek said...

Wat lief z'on egeltje.
Ik heb hier wel eens een mol in een muizeval gehad in huis. Hoe dat kan?

Marjon said...

Kleine 'waarschuwing'; mollen gaan heel hard gillen als je ze in een emmer probeert te stoppen. Akelig geluid.

annelica said...

Schattige beestje, he, die egels! En wat lief dat je er zo voor zorgt!