About Me

My photo
Belgium
Begin 2005 vroegen wij ons af: Doen we het of doen we het niet? Dat werd dus ook de eerste titel van dit blog. En we besloten dat we het wilden doen: verhuizen naar Amerika. Via het bedrijf waar mijn man voor werkt. Maar veel gepalaver en enkele reorganisaties verder, zitten we nog steeds in Belgie. We geven de moed niet op, doen ondertussen ook mee aan de Green Card Lotery, en wachten... Vandaar ook dat ik eind februari 2008, meer dan 3 jaar later, dit blog een nieuwe titel gaf: Quiévrain: wachten. De uitleg waarom staat in mijn posting van 28 februari 2008... Wanneer kunnen we gelost worden?

Wednesday, September 13, 2006

Skiën!!!

Photobucket - Video and Image Hosting



Beetje gekke titel, niet? Zeker als je weet dat het hier momenteel zo'n 29°C buiten is.
Vrijdagavond kwam manlief thuis, nadat hij enkele dagen 'op kasteel' geweest was (ik moet er eerlijkheidshalve wel bij vertellen dat hij daar heel hard heeft gewerkt hoor). En hij opperde het voorstel om deze winter nog eens te gaan skiën. We waren het onmiddellijk met hem eens.
Dus hebben we gisteren onze vakantie geboekt: van 23 t.e.m. 30 december, in Leysin (Zwitserland).




Het lijkt me wel wat, Kerst vieren in de bergen, tussen de sneeuw...
'k Ben heel erg benieuwd, want onze zoon heeft nog nooit eerder geskied. We zullen voor hem dus lessen voorzien. En ik, na 3 of 4 keer les genomen te hebben ga ik het nu ook eens zonder lessen doen. Echt veel beter zal ik toch niet worden, daar ben ik een te voorzichtige skiër voor: rustig aan op het gemakje, altijd eerst even met de ogen verkennen waar en hoe ik naartoe wil skieën, en dan rustig aan naar beneden, in parallel. Echtgenoot daarentegen is een zeer ervaren skiër. Die zal wel ne keer meer naar boven en benden zoeven terwijl ik op mijn gezapige tempo ook nog van het landschap kan genieten.

Tuesday, September 12, 2006

Nog een Belgisch bier: Westvleteren Abt



Het Belgische trappistenbier Westvleteren Abt (12%) is vorige zomer door een bekende Amerikaanse bierwebsite uitgeroepen tot het beste bier ter wereld.
Ook dit jaar weer proberen bierfijnproevers van zowat overal enkele flessen van dat uitzonderlijke drankje te bemachtigen, want het is enkel voor particulieren te koop en dan nog in beperkte mate. Het trappistenbier wordt gebrouwen door een dertigtal monniken die sinds 1831 die in de abdij van Sint-Sixtus in Westvleteren wonen.

Vervolg: http://www.rvi.be/rvi_master/insite/rvi_insite_cistercienzers/index.shtml
Met o.a.
- de herkomst van de naam cisterciënzers
- paters die bij een kluizenaar gaan inwonen
- regelmaat in het leven in een abdij
- geen geheimen over het recepts
- het werkelijk ambachtelijke karakter
- beleef samen met de broeders hun leven in hun Gastenhuis

De abdij: http://www.sintsixtus.be/

Sunday, September 10, 2006

Quatre quarts met appeltjes (appelcake)

Allereerst bedankt allemaal voor jullie wensen! Internet is toch wel iets speciaals, je krijgt wensen en e-cards van mensen die je eigenlijk niet eens kent.
Op verzoek dus het heel eenvoudige receptje van deze cake. Komt oorspronkelijk nog uit een boek van 'de boerinnenbond' (wel gekend waarschijnlijk bij de Vlaamse lezers).
Voor fotootjes kan je altijd nog in het berichtje hier onder kijken.


Quatre quarts met appeltjes (= viervierdengebak met appeltjes)

Ingrediënten: 4 eieren
250 gr suiker
250 gr bloem (zelfrijzend, patisseriebloem)
250 gr vetstof (Planta)
1 koffielepel bakpoeder
2 appelen
Kaneelpoeder
(eventueel nog rozijntjes)

Werkwijze:
- Roer de eierdooiers met de suiker tot room
- meng de vetstof onder die room (maak de vetstof eerst mals, maar niet warm of lopend)
- voeg er de bloem en het bakpoeder bij
- klop het eiwit tot sneeuw en meng het voorzichtig onder het mengsel
- vet een springvorm in en bestuif met bloem
- schil de appels en snij ze in kleine teerlingen
- giet een laag deeg in de springvorm, leg dan een laag appels, bestrooi deze rijkelijk met kaneelpoeder (strooi er eventueel nog wat rozijntjes tussen), en overgiet dit met de rest van het deeg
- laat dit ongeveer 45 minuten bakken in een warme oven
(voor de combi-oven: 20 minuten in een oven die ingesteld is op microwave 180 Watt + hete lucht 165°)

Laten afkoelen (en ondertussen vooral heel goed op je tanden bijten om er af te blijven!).
Smakelijk!

Zelf gebruik ik ondertussen een glazen vorm, en ik bekleed de bodem met bakpapier. Vind dat dit een mooier kleurtje nog geeft dan in een ijzeren vorm + die vorm is handig voor mijn serveerschalen. :-)

Thursday, September 07, 2006

12 jaar!

Onze zoon werd 12 jaar vandaag. Spijtig genoeg kon papa er niet bij zijn, die zit tot morgenavond in Harzé voor zijn werk. Maar toen zoonlief deze ochtend opstond, was er al een mailtje van papa, en voor we naar school vertrokken hing papa ook al aan de telefoon! (en ook nog eens toen we terug kwamen van school)

Toen zoonlief deze ochtend beneden kwam, had ik het een beetje versierd in de keuken:

Photobucket - Video and Image Hosting

Mét taart natuurlijk:


Photobucket - Video and Image Hosting

Eerst wou ik er 12 gewone kaarsjes op zetten, maar toen kwam ik die '1' van zijn 1ste verjaardag nog tegen! Dus: ik heb die '1' geplaatst, en dan nog twee gewone kaarsjes (= eigenlijk het Romeinse cijfer II, 2 dus).

Vorig jaar hebben we de traditie ingezet dat we op zijn verjaardag, als ontbijt, taart eten! (naar analogie met wat hij toen gelezen had op de site van Guus Bosman)

Photobucket - Video and Image Hosting

Zoonlief met een big smile aan de taart én met de brief die in zijn verjaardagskaart van mama en papa zat. Toen ik wist dat ik zwanger was ben ik met een dagboek gestart. Ik had nu uittreksels overgenomen van die eerste dag dat we wisten dat er een (langverwacht) baby'tje ging komen, en stukjes uit de laatste twee dagen voor de bevalling, tot dat hij geboren werd, op 7 september 1994 om 13.55 uur.
Time goes fast when you're having fun...

Eigenlijk waren we na schooltijd van plan om naar de plaatselijke pizzeria te gaan voor zijn lievelingspizza: de Pizza Diavola (tomaat, mozzarella, salami pikanti). Spijtig genoeg kwamen we tot de ontdekking dat de pizzeria momenteel zijn jaarlijkse vakantie heeft. :-(
Maar ach: we'll keep it as a raincheque! :-))
Aangezien ik niks in huis gehaald had om te eten, zijn we de frituur ingestapt, voor ee Bicky Burger. Dat kan ook smaken, zo af en toe eens. (zeker voor zo'n gasten)

Het echte feest is zondag, als ‘de Dolle Bende’ komt (tante Magda, oom Luc, tante Ingrid en neef Felix). En naar traditie mag het feestvarken dan het menu samenstellen:
aperitiefhapjes: toastjes met palingmousse -ok, ik geef toe dat dit onder 'zachte dwang' van mama was-
kerstomaatjes gevuld met mozzarella en basilicum
hoofdgerecht: canard à l’orange met kroketjes
nagerecht: biscuit met crème au beurre (ten minste: dàt is de bedoeling, of het gaat lukken, dat weet ik niet. Heb in deze oven nog geen biscuit gemaakt. Zal dus best maar voor een Plan B zorgen).

Als traktatie op school wou onze zoon persé zelf appelcake bakken, en dat hebben we woensdag namiddag dan ook gedaan. Ik heb hem even bijgestaan met aanwijzingen (én het scheiden der eierdooiers + opkloppen eiwit), maar voor het overige was ik dus gewoon fotograaf.

Een fotoverslagje:

De ingrediënten én de kok staan klaar:
Photobucket - Video and Image Hosting

Mama controleert even of de boter mals genoeg is
Photobucket - Video and Image Hosting


We scheiden eierdooiers van eiwit, en wonder boven wonder kwam er een dubbele dooier tevoorschijn! Dat is toch wel heel erg bijzonder, net als je je verjaardagscake wilt bakken!
Photobucket - Video and Image Hosting

Het mixen van de eierdooiers en de suiker:
Photobucket - Video and Image Hosting

De bloem onder het deeg scheppen:
Photobucket - Video and Image Hosting

En dan voorzichtig het opgeklopte eiwit er nog bij:
Photobucket - Video and Image Hosting

Appeltjes in blokjes snijden:
Photobucket - Video and Image Hosting

Eerst een laagje deeg, en dan een laagje appels:
Photobucket - Video and Image Hosting

Rijkelijk bestrooien met kaneelpoeder (lekker!):
Photobucket - Video and Image Hosting

Nog een beetje deeg over de appeltjes:
Photobucket - Video and Image Hosting

En dan in de oven:
Photobucket - Video and Image Hosting

Het eindresultaat!
Photobucket - Video and Image Hosting

Dit was duidelijk voor herhaling vatbaar!!! Héél erg lekker!


P.S.: bedankt allemaal voor de leuke wensen, én de toffe e-cards!

Sunday, September 03, 2006

Een goede start

Het schooljaar is hier goed gestart, vrijdag. Onze zoon zit samen met zijn vriend in de klas, en ook de twee meisjes uit hun vorige klas die Grieks-Latijn gingen volgen zijn mee naar die klas gegaan. Op het eerste zicht lijkt het hem een toffe groep te zijn. En tot mijn verbazing zitten er beduidend meer jongens dan meisjes in de klas; zoonlief heeft ze nog niet geteld, maar hij schat dat ze met een 20-tal zijn, waarvan slechts 6 of 7 meisjes.
De klastitularis geeft hen Grieks en Latijn, én woont in ons dorp. Hij heeft de indruk dat het best een lieve is.
Naast Grieks is ook Engels een nieuw vak, maar die leerkracht had hij nog niet gezien. Ben eens benieuwd hoe dat gaat gaan, en of hij zich daar niet aan gaat ‘mispakken’; hij denkt immers best niet slecht te zijn in Engels, maar hij ken geen enkele grammaticale regel, of ook geen spellingsregels. Zijn kennis heeft hij opgebouwd vanuit gesproken Engels, en nadien vanuit geschreven Engels, en is dus louter op ‘feeling’ gebaseerd. Ben dus heel erg benieuwd naar die lessen.
Voor biologie, muziek en lichamelijk opvoeding heeft hij dezelfde leerkrachten als vorig jaar, en dat valt zeker niet tegen.
Maar er was één leerkracht waarvan we hoopten dit jaar verlost te zijn… en ja, je zal het al wel kunnen raden: DIE heeft hij dus nog… Ze geeft wiskunde. Naar de ouders toe komt ze heel erg vriendelijk en hulpvaardig over (“Laat hem gerust maar elke dag extra oefeningen maken in een schrift, en die moet hij dan aan mij afgeven”), maar als je er dan na een tijdje achter komt dat zij wel opmerkingen geeft in die schrift als zijnde “niet genoeg geoefend” of “kantlijn trekken”, maar niet eens de moeite doet om na te kijken of de uitkomsten ook wel correct zijn… Het was ook zij die ons de stuipen op het lijf joeg op het einde van vorig schooljaar, want blijkbaar had zij aangegeven dat, indien onze zoon niet >70% op haar vak zou halen, hij het jaar moest overdoen of naar de Moderne Humaniora moest gaan. Gelukkig is dat allemaal in orde gekomen, en is hij met een dikke proficiat van de klastitularis én zonder vakantietaak of herexamen of wat dan ook mogen overgaan naar de richting van zijn keuze. In ieder geval is het een leerkracht die de leerlingen blijkbaar heel erg kan kleineren, en onze zoon is daar nogal gevoelig aan. Misschien dat zij denkt dat je zo mensen kan motiveren? Ach ja, er zal niks anders op zitten dan ons er door te worstelen.
Zo, nu ga ik terug aan de slag, het is dit weekend garageverkoop. Verslagje volgt later.

Thursday, August 31, 2006

Nog een kip en een ei

Ik zie op Planet dat Charles Groenhuijsen nog een klein vervolgje op zijn eerdere column geschreven heeft, naar aanleiding van de vele reacties die er gekomen zijn.

Ondertussen heb ik ook het antwoord gevonden op de-kip-of-het-ei-vraag:


Tuesday, August 29, 2006

De kip (en het ei), een hopeloos geval, en God

Charles Groenhuijsen heeft zijn nieuwe column weer klaar. En hij stelt zich een vraag die ik mij ook al menigmaal gesteld heb:
Hoe kan je nou nog (fanatiek) in God geloven?
Hoe kunnen nuchtere mensen in God geloven?
Maar waar ik mij nou nog het meest van al over blijf verbazen:
Hoe kunnen natuurwetenschappers toch nog in een God geloven?

Ik mag dan wel grootgebracht zijn in het katholieke België (in een tijd dat Oude Belgen zich niet tot de Islam bekeerden), ‘k heb heel mijn leven bij ‘de nonnekes’ naar school gegaan, had een moeder die noveenkaarsen brandde én die –alsof zo’n noveenkaars nog niet voldoende was- fanatiek kaarskes voor mijn heil ging branden bij de Heilige Rita, waar ze helemaal voor naar Kontich reed.
Toen ik op volwassen leeftijd zelf ook eens het initiatief nam om naar die kerk te gaan, ontdekte ik het onderschrift dat bij het beeld van deze heilige dame stond: “patroonheilige der hopeloze gevallen”. Als kind was ik best gecharmeerd dat mijn moeder kaarskes ging branden, speciaal voor mij, maar ik stond wel perplex toen ik mij realiseerde dat dit wel gekomen was omdat ze in mij dus ook zo’n ‘hopeloos geval’ zag?!

Geloof en wetenschap hebben altijd al op gespannen voet met elkaar gestaan. Hoe meer (wetenschappelijke) kennis de mensen opdeden, hoe minder men zijn toevlucht (oeps, foute woordkeuze?) zocht tot het geloof. Tenzij natuurlijk in tijden van Heel Groot Onheil (zoals de Wereldoorlogen).
Maar toch… Af en toe hoor je resultaten van onderzoeken en bevragingen bij wetenschappers waaruit blijkt dat heel wat van hen toch écht wel in God geloven. Zij, die ik altijd bewonderde om hun nuchterheid, ... Ondanks het feit dat ontdekkingen en inzichten van mensen als Newton, Darwin, Copernicus, Einstein en, meer recent Penrose, Hawking, en nog vele anderen de traditionele opvattingen van het Christendom over de God als Schepper onderuit gehaald hebben.

Maar al die wetenschappers kunnen natuurlijk heel het ons bekende wel in wetmatigheden en wiskundige principes gaan trachten te bevatten én bewijzen, maar de hamvraag blijft tot op heden nog steeds onbeantwoord: wie was er eerst: de kip of het ei? En als we dat al zouden weten: waar kwam die eerste kip of ei dan (in hemelsnaam?) toch vandaan?
Moeten we dààr de Goddelijke hand in de schepping gaan zoeken? Tientallen theorieën over Big Bang en Zwarte Gaten kunnen wel trachten te verklaren hoe het heelal ontstaan is, maar feit blijft: waar kwam het ‘niets’ vandaan waaruit het ‘iets’ is ontstaan? Zit het goddelijke in de complexiteit van het universum?
(Of vinden we het zuiverste bewijs van goddelijke kracht in het feit dat die kaarskes bij de Heilige Rita –naar mijn mening- hun doel niet voorbij geschoten zijn?)

Al die natuurwetten zitten heel ingenieus in elkaar. Maar we weten niet, waarom ze zijn zoals ze zijn. Misschien komen we daar later nog eens achter. Daarmee is het 'probleem van God' verschoven, van de ene plek naar een achterliggende."
Roger Penrose