Een goede start

Het schooljaar is hier goed gestart, vrijdag. Onze zoon zit samen met zijn vriend in de klas, en ook de twee meisjes uit hun vorige klas die Grieks-Latijn gingen volgen zijn mee naar die klas gegaan. Op het eerste zicht lijkt het hem een toffe groep te zijn. En tot mijn verbazing zitten er beduidend meer jongens dan meisjes in de klas; zoonlief heeft ze nog niet geteld, maar hij schat dat ze met een 20-tal zijn, waarvan slechts 6 of 7 meisjes.
De klastitularis geeft hen Grieks en Latijn, én woont in ons dorp. Hij heeft de indruk dat het best een lieve is.
Naast Grieks is ook Engels een nieuw vak, maar die leerkracht had hij nog niet gezien. Ben eens benieuwd hoe dat gaat gaan, en of hij zich daar niet aan gaat ‘mispakken’; hij denkt immers best niet slecht te zijn in Engels, maar hij ken geen enkele grammaticale regel, of ook geen spellingsregels. Zijn kennis heeft hij opgebouwd vanuit gesproken Engels, en nadien vanuit geschreven Engels, en is dus louter op ‘feeling’ gebaseerd. Ben dus heel erg benieuwd naar die lessen.
Voor biologie, muziek en lichamelijk opvoeding heeft hij dezelfde leerkrachten als vorig jaar, en dat valt zeker niet tegen.
Maar er was één leerkracht waarvan we hoopten dit jaar verlost te zijn… en ja, je zal het al wel kunnen raden: DIE heeft hij dus nog… Ze geeft wiskunde. Naar de ouders toe komt ze heel erg vriendelijk en hulpvaardig over (“Laat hem gerust maar elke dag extra oefeningen maken in een schrift, en die moet hij dan aan mij afgeven”), maar als je er dan na een tijdje achter komt dat zij wel opmerkingen geeft in die schrift als zijnde “niet genoeg geoefend” of “kantlijn trekken”, maar niet eens de moeite doet om na te kijken of de uitkomsten ook wel correct zijn… Het was ook zij die ons de stuipen op het lijf joeg op het einde van vorig schooljaar, want blijkbaar had zij aangegeven dat, indien onze zoon niet >70% op haar vak zou halen, hij het jaar moest overdoen of naar de Moderne Humaniora moest gaan. Gelukkig is dat allemaal in orde gekomen, en is hij met een dikke proficiat van de klastitularis én zonder vakantietaak of herexamen of wat dan ook mogen overgaan naar de richting van zijn keuze. In ieder geval is het een leerkracht die de leerlingen blijkbaar heel erg kan kleineren, en onze zoon is daar nogal gevoelig aan. Misschien dat zij denkt dat je zo mensen kan motiveren? Ach ja, er zal niks anders op zitten dan ons er door te worstelen.
Zo, nu ga ik terug aan de slag, het is dit weekend garageverkoop. Verslagje volgt later.

Nog een kip en een ei

Ik zie op Planet dat Charles Groenhuijsen nog een klein vervolgje op zijn eerdere column geschreven heeft, naar aanleiding van de vele reacties die er gekomen zijn.

Ondertussen heb ik ook het antwoord gevonden op de-kip-of-het-ei-vraag:

De kip (en het ei), een hopeloos geval, en God

Charles Groenhuijsen heeft zijn nieuwe column weer klaar. En hij stelt zich een vraag die ik mij ook al menigmaal gesteld heb:
Hoe kan je nou nog (fanatiek) in God geloven?
Hoe kunnen nuchtere mensen in God geloven?
Maar waar ik mij nou nog het meest van al over blijf verbazen:
Hoe kunnen natuurwetenschappers toch nog in een God geloven?

Ik mag dan wel grootgebracht zijn in het katholieke België (in een tijd dat Oude Belgen zich niet tot de Islam bekeerden), ‘k heb heel mijn leven bij ‘de nonnekes’ naar school gegaan, had een moeder die noveenkaarsen brandde én die –alsof zo’n noveenkaars nog niet voldoende was- fanatiek kaarskes voor mijn heil ging branden bij de Heilige Rita, waar ze helemaal voor naar Kontich reed.
Toen ik op volwassen leeftijd zelf ook eens het initiatief nam om naar die kerk te gaan, ontdekte ik het onderschrift dat bij het beeld van deze heilige dame stond: “patroonheilige der hopeloze gevallen”. Als kind was ik best gecharmeerd dat mijn moeder kaarskes ging branden, speciaal voor mij, maar ik stond wel perplex toen ik mij realiseerde dat dit wel gekomen was omdat ze in mij dus ook zo’n ‘hopeloos geval’ zag?!

Geloof en wetenschap hebben altijd al op gespannen voet met elkaar gestaan. Hoe meer (wetenschappelijke) kennis de mensen opdeden, hoe minder men zijn toevlucht (oeps, foute woordkeuze?) zocht tot het geloof. Tenzij natuurlijk in tijden van Heel Groot Onheil (zoals de Wereldoorlogen).
Maar toch… Af en toe hoor je resultaten van onderzoeken en bevragingen bij wetenschappers waaruit blijkt dat heel wat van hen toch écht wel in God geloven. Zij, die ik altijd bewonderde om hun nuchterheid, ... Ondanks het feit dat ontdekkingen en inzichten van mensen als Newton, Darwin, Copernicus, Einstein en, meer recent Penrose, Hawking, en nog vele anderen de traditionele opvattingen van het Christendom over de God als Schepper onderuit gehaald hebben.

Maar al die wetenschappers kunnen natuurlijk heel het ons bekende wel in wetmatigheden en wiskundige principes gaan trachten te bevatten én bewijzen, maar de hamvraag blijft tot op heden nog steeds onbeantwoord: wie was er eerst: de kip of het ei? En als we dat al zouden weten: waar kwam die eerste kip of ei dan (in hemelsnaam?) toch vandaan?

Moeten we dààr de Goddelijke hand in de schepping gaan zoeken? Tientallen theorieën over Big Bang en Zwarte Gaten kunnen wel trachten te verklaren hoe het heelal ontstaan is, maar feit blijft: waar kwam het ‘niets’ vandaan waaruit het ‘iets’ is ontstaan? Zit het goddelijke in de complexiteit van het universum?
(Of vinden we het zuiverste bewijs van goddelijke kracht in het feit dat die kaarskes bij de Heilige Rita –naar mijn mening- hun doel niet voorbij geschoten zijn?)

Al die natuurwetten zitten heel ingenieus in elkaar. Maar we weten niet, waarom ze zijn zoals ze zijn. Misschien komen we daar later nog eens achter. Daarmee is het 'probleem van God' verschoven, van de ene plek naar een achterliggende."
Roger Penrose

http://www-gap.dcs.st-and.ac.uk/~history/Biographies/Penrose.html

Brugge

De ‘grote vakantie’ loopt hier in België op z’n laatste benen, en we hebben er nog even van genoten.
Vrijdagavond werden we verblijd door het bezoek van Janneke en haar man Andy. Janneke ken ik via een Amerika-forum op het internet (nick = Jez), en we hadden al eens een aantal keer eerder met elkaar afgesproken.
Dan besef je ook weer hoe leuk het internet is; je legt contacten met mensen die je nooit in het dagelijkse leven zou leren kennen, omdat ze te ver van je vandaan wonen, of omdat ze zo heel verschillend van je zijn. En beiden kloppen wel in het geval van Janneke: zij woont dus in Nederland, en is een hele spontane, leuke, creatieve en grappige meid. Terwijl ik eerder een klassiek type ben. Maar via dat internet leer je elkaar kennen zonder die afstand en die ‘uiterlijke’ dingen, en tja, dan spreek je af, en zie je dat het –net zoals op het internet- wel klikt.

Vrijdagavond zijn ze dus bij ons komen eten. Ik had hun een hele goede wegbeschrijving gegeven, maar Janneke is er in haar haast in geslaagd om deze snel-snel op een papiertje te krabbelen, met een ietsie pietsie te weinig ‘details’. Gevolg: in plaats van in Turnhout richting Bobbejaanland te rijden, zijn ze een ommetje gaan maken naar Merksplas (= de TOTAAL andere kant). Ze kwamen dus iets later toe dan voorzien. ;-)
(sorry, Janneke, dit kon ik echt niet laten om te vertellen, we hebben er ons vandaag nog een deuk om gelachen)
We hadden een heel gezellige avond, en toen zijn ze naar een hotelletje hier even verder getrokken om te overnachten.
’s Morgens moesten we naar Andy zijn normen heel erg vroeg uit de veren (ik denk dat hij het gevoel had dat het nog nacht was, hahaha), en na het ontbijt zijn we dan richting Brugge getrokken, waar we nog voor de middag toe kwamen.

De weergoden waren ons heel erg goed gezin, want ondanks de voorspelling ‘90% kans op regen’, hebben we enkel wat regen gehad onderweg, én in Brugge net op het moment toen we in ‘de Mosselkelder’ iets gingen eten. Een echte aanrader voor diegenen die Brugge nog gaan bezoeken.

Het Minnewater

We wandelden langs het Minnewater, het begijnhof, het Sint-Janshospitaal, de O.L. Vrouwekerk, het Gruuthuse museum, het Groeningenmuseum, het Spaans Huis, de Basiliek van het H. Bloed, het Stadhuis, de Brug, de gildenhuizen, het Provinciaal Hof, de Halletoren (= het Belfort),… Onderweg maakten we ook het obligate boottochtje over de Brugse Reien.

De Brugse Reien

En op het einde van onze wandeling hebben we nog genoten van een heel lekker ijsje. Bij deze dus nog een tip-van-de-dag voor de Brugge bezoekers: wandel naar de Geldmuntstraat, een zijstraat van de Sint-Jacobsstraat of de Sint-Amandsstraat die beiden uitkomen op de Grote Markt, en ga in die Geldmuntstraat naar die winkel waar ze op de stoep staan aanschuiven. Dààr is ijssalon Da Vinci, met maar één probleem: je kan er geen horentje kopen met 25 bollen. Want dat is het aantal smaken dat je onmiddellijk eens wilt proeven als je naar hun ijsbakken staat te staren terwijl het kwijl uit je mond komt gelopen. Oh ja, en twijfel vooral over wàt je nou gaat kiezen, want met alle vriendelijkheid laten ze je proeven van de smaakjes waar je tussen twijfelt!!!
Manlief wou het even heel simpel oplossen door iets heel eenvoudigs te bestellen: een hoorntje met een bolleke vanille en een bolleke chocolade. LOL! Ze hebben 3 verschillende smaken chocolade en 2 verschillende smaken vanille!
Dus bij deze nog: Janneke, heel erg bedankt voor je tractatie! Het weze duidelijk dat we deze gesmaakt hebben!

Het Begijnhof

In de late namiddag zijn we dan terug huiswaarts gereden, moe maar voldaan (niet alleen van het eten, maar ook van het moois dat we te zien kregen). Na nog een sobere maaltijd namen we afscheid van Janneke en Andy, en ondertussen hebben we al afgesproken dat ook deze ontmoeting weer een vervolg gaat krijgen, maar deze keer waarschijnlijk in Den Bosch. Ben benieuwd! Zouden ze daar ook lekkere ijsjes hebben? Of moet ik eens gaan voor dat beroemde/beruchte ‘patatje oorlog’?
(alhoewel, naar het zien van foto’s op een Amerika-forum denk ik dat ik nog liever een broodje kroket uit de muur heb).

Zondag was een heel rustige dag. Heb heel wat gestreken, manlief heeft een nieuwe scanner/fax/copiër geïnstalleerd op m’n pc, zoonlief heeft nog een eigen spel voor Lord Of The Rings op de computer zitten te ontwerpen, en Dusza heeft zich heel de dag zot zitten kluiven op een lekker mergpijpje dat we haar deze ochtend hadden gegeven (omdat ze gisteren zo heel de dag zonder haar baasjes had moeten zijn).

Hier boven heb ik een selectie gemaakt uit de foto's die Janneke gemaakt heeft. Meer kan je ook nog zien op http://www.eysbroek.com/. Kijk vooral ook naar haar andere foto's, o.a. van Amerika!
Met dank dus aan fotografe Janneke!

Nog 67 jaar

We hebben het weer overleefd, die maandag… En ik ga het nog 67 jaar overleven. Dat zegt tenminste toch The Death Clock.
(lees de FAQ: de ontwerper heeft allerminst de intentie om wetenschappelijk te zijn, het is just for fun). Gelukkig ben ik optimistisch, want indien ik pessimistisch zou zijn, zou ik maar tot 2029 te gaan hebben. Dat begint al aardig af te tellen! Moet ik nu maar een extra spaarpotje opzij beginnen zetten, zodat ik een spetterend feest kan geven, met vuurwerk, op mijn 100ste verjaardag? Jullie komen toch ook allemaal? Blijf dit blog maar volgen, de komende 67 jaar, dan zie je wel waar en wanneer je er moet zijn.

Verder gaat het hier z’n gewone gangetje. De start van het schooljaar komt met rasse schreden naderbij, maar dat vindt zoonlief helemaal niet erg, hij kijkt best met spanning uit naar al het nieuwe dat weer op hem af gaat komen.
’t Zal wel een hele verandering zijn, want zijn vriendenkring is aardig geslonken: er was Carlos (Vlaamse vader, Spaanse moeder), en zij zijn deze vakantie (terug) verhuisd naar Gran Canaria. Dan was er nog Roberto (Filippijnse ouders), maar zij trokken naar Zuid-Frankrijk. En dan was er nog Wouter (Nederlandse ouders), maar die moet Moderne humaniora gaan volgen én z’n jaar overdoen. Blijft er nog over: Christophe. En die gaat gelukkig mee naar dat 2de jaar om Latijn-Grieks te gaan doen. Maar: gaan ze samen in de klas zitten? Dat zullen we op 1 september pas weten. ’t Zou wel leuk zijn want die gasten kunnen het heel goed met elkaar vinden. En ’t is een grappig zicht: de grootste en de kleinste van de klas die broederlijk hun armen op elkaars schouders leggen…

Gossip

Ben jij een ‘gossip’?
Als je nu denkt dat ik je vraag of je een roddeltante bent, dan ben je in ieder geval geen ‘gossip’. Want een ‘gossip’ zou weten dat hij geen roddeltante is, maar ook geen Yup.
En waarom ik hier ‘hij’ schrijf, dat zal je enkele lijntjes verder wel begrijpen ...
Maar wat is nou toch die ‘gossip’?! ‘Gossip’ staat voor ‘Gadget Obsessed, Status Symbol Infatuated Professionals’.
En zie je nou wel dat het mannen zijn! Ken jij vrouwen met een obsessie voor gadgets? Neen toch, dat is duidelijk een mannending; Boys with toys, en de ‘toys’ zijn dan wel geen speelgoedtreintjes meer, maar het worden twee GSM’s. Ah ja, twee, want ze willen duidelijk laten merken dat ze privé en werk gescheiden houden. Weer eens een bevestiging dat het mannen zijn, en geen vrouwen. Vrouwen zouden dat veel handiger op weten te lossen: die lopen rond met slechts 1 GSM, maar ze maken gebruik van ringtones, deuntjes en nummerherkenning, zodat ze weten wie belt van op welk toestel, en daardoor onmiddellijk het onderscheid kunnen maken tussen privé en zakelijk.
Wat heeft zo’n ‘gossip’ nog meer nodig?
- 2 GSM’s (die hadden we al vernoemd)
- een iPod Nano (oei, als je nou die Microsoft iPod-killer aanschaft, die later op het jaar op de markt zou komen, zou je dan ook nog een gossip zijn, of ga je dan toch zwaar de fout in?)
- een Blackberry
- een memorystick voor de PC
Voel je je gossip-gehalte al stijgen? Maar we zijn er nog niet hoor! Voortaan schakel je over op volgend menu:
- sushi en sashimi. Dat laatste moest ik dus effe gaan opzoeken, had ik nog nooit of te nimmer van gehoord. En is er iemand onder de lezers die mij uit kan leggen wat het verschil is met sushi? Begrijp ik dit stukje goed als ik besluit dat sushi eigenlijk sashimi is, maar dan met rijst er bij?
Je kan natuurlijk geen louter visdieet gaan volgen, dus ter afwisseling dien je ook nog een spontane liefde te ontwikkelen voor:
- organische salades. Oh jee oh jee, ‘organische salades’, wat moet ik mij daar nu weer bij voorstellen? Indien het wil zeggen dat er orgaanvlees onder je salade gemengd dient te worden, dan pas ik bij voorbaat! Of wil men zeggen dat het salade met koolstof is? Hé, er schiet me hier iets te binnen: misschien is ‘gossip’ toch nog iets voor vrouwen, want zijn diamanten ook geen bijzondere vorm van koolstof? Voor mij dan toch maar zo’n organische salade, please!
- wikkels met exotische vullingen mag je ook nog tot je favorieten rekenen
- en als dessert drink je cappuccino’s en lattes
Dat laatste, dààr kan ik mij ook nog mee verzoenen! Zeker als het gaat om de varianten van Starbucks. Een Nederlander -ondernemend als ze zijn- kwam ondertussen op de idee om een petitie te starten, om alzo Starbucks er van te overtuigen dat ze in Nederland een vestiging moeten openen. Er zijn op een maand tijd al 3108 handtekeningen verzameld. Ik denk dat ik ook maar eens ga tekenen, want eenmaal zo’n ding als een treintje begint te lopen in Nederland, zal men de Belgskes ook wel willen verblijden met hun zeer gewenste aanwezigheid!
Oh, het water komt me in de mond wanneer ik denk aan frappuccino, in al z'n varianten. En ik heb me laten vertellen dat ook hun Caramel Macchiatto een aanrader is, net zoals de Grande Hazelnut Soy Latte... Dus: teken allen de petitie: Starbucks naar Nederland (en vergeet vooral niet om als 'commentaar' op te geven dat je ze nadien ook wel in België wilt verwelkomen).

P.S.: ‘Gossip’ is een nieuwe modeterm die gelanceerd werd door Gossip Angels, een soort van Engels interimkantoor. Dat is waar, want het stond in de krant! (tja, 't is komkommertijd)

The lake house

Gisteren hebben we dus onze 14de huwelijksverjaardag gevierd. Een beetje in mineur vanwege het weer. Eens lekker gaan wandelen of een terraske gaan doen zat er, met al die bakken water die uit de hemel blijven vallen, niet in.
Maar het begon leuk: zoonlief had ons lekker laten uitslapen (echtgenoot heeft ook vakantie!), en ondertussen was hij beneden de tafel mooi gaan dekken voor het ontbijt, mét –de romantische ziel- een kaarske! En er lag een tekening voor ons klaar, van een olifant, en een slagtand die hij gemaakt had in klei. ??? Hij was op het internet gaan opzoeken, en blijkt dat, indien je 14 jaar gehuwd bent, je een ivoren huwelijksverjaardag viert!
In de late namiddag besloten we nog eens een keer naar onze vorige provincie te trekken: Limburg. We zijn er oude tijden gaan herbeleven: eerst gaan eten in de Hollywood (lekkere Far East Salade en een Route 66 burger), om dan nadien “een filmpje te gaan doen” in de Kinepolis.
We zijn naar ‘The Lake house’ geweest, lekker romantisch...

En ik ga hier niks verklappen, vergeet alleen niet om je zakdoekjes mee te nemen als je naar deze film gaat zien. Oh ja, en wat ik toch wel wil verklappen: de film loopt anders af dan ik verwacht had (maar geheel volgens de verwachtingen van zoonlief en echtgenoot).

Wat me stoorde aan de Kinepolis, is dat ze halverwege de film een pauze inlassen. Hatelijk vind ik dat! Je wordt zomaar met één ruk helemaal uit je wereld getrokken. Ontnuchterend.
En op het einde van de film bleek er ook nog iets mis te gaan. Net als het heel erg spannend ging worden, en je te weten ging komen of het nou wel of niet …, stopte de film. Iedereen heel erg verbaasd, er was geen aftiteling te zien, en eigenlijk wist je toch nog niet echt hoe het af ging lopen (alhoewel we net wel een heel serieus vermoeden hadden gekregen, maar toch, je wilt zeker zijn hé), maar anderzijds stond daar plots die student met zijn vuilzak klaar, naast de vuilbak. De mensen twijfelden: was het dan toch gedaan? De meerderheid van de mensen bleef zitten, ook al was het licht ook terug aan gegaan. Iedereen zat daar maar, af te wachten, en ja hoor, plots begon de film terug! Die duurde geen volle minuut meer, maar was toch wel noodzakelijk om het échte einde te kennen. Bah, ik doe voor het eerst niet meer de moeite om nog zo’n rit naar Hasselt te maken voor een filmke!

Voor de verandering was het vandaag overwegend droog, maar de vooruitzichten zijn niet denderend: regen regen regen.