4th of July

Vandaag viert men in Amerika 'The 4th of July', hun onafhankelijkheid. Natuurlijk zie je dan overal om je heen de Stars & Stripes, maar meer nog dan een patriottische feestdag, is dit een familiedag, en bekijk het begrip 'familie' dan maar gerust heel erg ruim, want men viert met iedereen die mee wil vieren.

In 2000 hadden wij het geluk om deze dag samen met Ron, Lynne en hun kinderen Daniël (zaliger) en Emily te vieren. We gingen naar de parade kijken (waar de kids aan deelnamen), hebben een heerlijke BBQ gehad, zijn naar een grote kermis geweest, en naar het strand van Lake Michigan, waar we een prachtig vuurwerk hebben kunnen bewonderen.
Heel die sfeer was zo bijzonder, dat het toen onmiddellijk mijn droom was om dit gevoel ooit terug opnieuw te kunnen beleven.

Wat ik zo bijzonder vind is dat gevoel van samenhorigheid dat me op die dag overvallen is. Het maakt niet uit of je blank of zwart of rood of wat dan ook bent, je bent Amerikaan. Het is integratie en multicultiraliteit (bestaat dat woord?) in één hap. Afro-Amerikanen staan even enthousiast mee te vieren als moslims of Aziaten of wie dan ook. Zonder discriminatie.
Waarom moeten wij hier in België alles zo forceren via wetten en regeltjes om zogezegd niet te discrimineren en om ons multi-cultureel te gedragen, terwijl dat ginder allemaal zo simpel lijkt, en er geen regeltjes voor nodig zijn maar spontaan zo is? Ik heb hier nog nooit een moslim het feest van de Dynastie zien vieren, of Aziaten zien applaudiseren als onze soldaten op 21 juli voorbij komen marcheren...
De oorzaak zal misschien liggen in het feit dat het huidige Amerika juist ontstaan is uit zo'n melting pot. Dat iedereen immigrant is? Da's trouwens nog zo iets: hier in België hoor je "Ik ben 3de generatie ". Dat ben je toch niet? Je woont daar dan toch niet meer, maar hier? Net zoals je ouders dat deden? In Amerika hoor je dus: "Ik ben 1ste generatie Amerikaan". Het lijkt misschien een klein verschil, maar het ganse gevoel dat er achter zit is enorm.

In ieder geval gaat vandaag de '4th of July' weer aan ons voorbij, de dag waarvan we een half jaar geleden haast zeker waren dat we die dit jaar konden gaan vieren in onze nieuwe woonplaats, Amerika. Niet dus.

Ter compensatie gaan we dus Halloween vieren in Michigan City, bij Ron en Lynne. Thanksgiving had nog leuker geweest, maar vanwege de schoolvakantie onmogelijk.
Donderdag 25 oktober vertrekken zoonlief en ik naar Chicago, zondag 4 november komen we terug. Papa zal vanaf 25 of 26 oktober ook komen, maar die komt ofwel vanuit Puerto Rico, ofwel vanuit de Westkust.

Happy 4th of July!!!

Update

Het schooljaar is voorbij en met een A-attest afgerond, nu moet zoonlief dus nog gaan kiezen welke richting hij volgend jaar uit wil. Hij kan voor het 3de jaar kiezen uit Grieks-Latijn of enkel Grieks.
Morgenavond trekken we naar het Novotel in Zaventem omdat we vrijdagochtend vroeg vertrekken naar Griekenland voor een culturele rondreis. Verslag zal nadien volgen, hopelijk met heel veel foto's.

Genieten van de tuin

‘k Heb hier nog wat foto’s van de tuin, of tenminste van dingen die in de tuin staan:

Eigenlijk vind ik dit het meest charmerende dat in onze tuin staat:


Detail:


Dit is de Eendagsbloem. Maar Annemiek leerde mij vorig jaar een veel leukere naam:
Mozes-in-het-biezen-mandje
http://nl.wikipedia.org/wiki/Eendagsbloem
’s Morgens zijn de bloemetjes nog dicht, als er meer (zon)licht komt gaan ze open, en ’s avonds zijn ze weer dicht.
Het is een ‘recupplantje’: een collega van mijn man ging haar tuin terug aanleggen, en smeet die dingen weg. Ik ben er heel erg blij mee! We moeten achteraan nog wat plantjes zetten, en ’t is dat ik ze nog niet tegengekomen ben in het tuincentrum, én ook niet weet hoe je zo’n ding moet stekken, want ik zou dit heel graag ook nog achteraan zetten. Nu staan ze naast het hoekraam van de woonkamer.
Om je een idee te geven gebruik ik hier even een foto van eerder dit jaar:

Hoekraam = daar waar de wijnrode gordijnen hangen

Verder heb ik me ook nog bezig gehouden met een vernietigende missie tegen het onkruid van de buren. Zij hebben de grond naast ons gewoon braak liggen, doen daar niks mee. Dus ook geen onderhoud. Het onkruid komt dus door de draad in onze tuin groeien. Met de hand heb ik eerst een hele strook naast de draad uitgetrokken, en nadien ben ik nog even met Glyfos gaan spuiten, een onkruidverdelger. Dit is het eindresultaat:


Terug constructief vervolgen: ik kocht ook nog twee winterharde planten voor twee potten die ik had. Het is een stijve grasstengel die allerlei krullen heeft:

Detail:
Vind ik ook wel heel erg charmant.

Veel plezier heb ik ook telkens van deze Cana:

Als het winter is snoei ik de plant tot ongeveer 5 à 10 cm boven de grond (net zoals bij Mozes-in-de-biezen). En laat op het voorjaar zie je dan die kleine verse groene kopjes weer door de grond komen boren, en dit is het resultaat einde juni. Ondertussen staat de bloem ook in bloei.

En tot slot nog het voortuintje:

Dat is echt al heel erg groed gegroeid. Deze foto is nog van voor mijn snoei-aanval. ;-)

Eigenlijk vind ik het wel leuk om in de tuin bezig te zijn. ’t Is allemaal heel nieuw voor me, maar al doende leert men.

dubbele nationaliteit geldt niet overal

Remco De Jong schreef voor het internetmagazine Wereldexpat een artikel over de nieuwe mogelijkheid die de Belgische wet biedt om een dubbele nationaliteit te voeren:

Dubbele nationaliteit voor Belgen geen probleem
Waarom voor Nederlanders dan wel?

In België is sinds deze week een nieuwe wet van kracht die het mogelijk maakt dat Belgen er in het buitenland twee nationaliteiten op na houden. Tot nu toe verloren Belgen die een andere nationaliteit aanvroegen, automatisch hun Belgische paspoort. Dat automatisme is nu verdwenen.

De nieuwe wet is aangenomen omdat de Belgische regering het belangrijk vindt dat Belgen in het buitenland de band met hun moederland kunnen behouden.
De nieuwe wet had heel wat voeten in aarde. De invoering heeft veel tijd gekost, ondermeer omdat het Verdrag van Europa moest worden opgezegd. Dat kon alleen met instemming van alle ondertekenaars van dat verdrag. De nieuwe wet zal in de landen die dat verdrag ondertekenden, (Oostenrijk, Denemarken, Frankrijk, Ierland, Italië, Luxemburg, Nederland, Noorwegen, Spanje en het Verenigd Koninkrijk) pas over een jaar van kracht worden.

Dat betekent concreet dat een Belg die volgende week in de Verenigde Staten de Amerikaanse nationaliteit aanvraagt, een Belg blijft mét een extra nationaliteit erbij. Een Belg die Nederlander wil worden, kan beter nog een jaar wachten, tenminste: als hij de Belgische nationaliteit wenst te behouden.
De nieuwe wet heeft geen terugwerkende kracht.

De Waalse minister van Justitie Laurette Onkelinx spreekt van een belangrijke wetswijziging die Belgen in het buitenland helpt bij het ontwikkelen van een carrière. "In bepaalde landen is het een belangrijk obstakel als men de daar geldende nationaliteit niet heeft, bijvoorbeeld voor de professionele loopbaan of voor het kopen van onroerend goed." Aan de andere kant zijn volgens de minister veel Belgen zeer gehecht aan hun oorspronkelijke nationaliteit en is het een goede zaak als Belgen die in het buitenland een 'briljante carrière' hebben gemaakt, zich ook in de toekomst nog Belg kunnen noemen. De nieuwe wet zorgt ervoor dat die Belgen zich niet 'uitgesloten' zullen voelen door hun vaderland.

In het vervolg van het artikel kan je nog lezen over de vraag die sommigen zich stellen of je wel trouw kan zijn aan twee landen tegelijkertijd:
http://www.wereldexpat.nl/nl/wonen/contactmetNL/dubbelenationaliteiten_remco

Belgische gezondheidszorg een model voor de VS?

In een recent artikel op de website van Radio Vlaanderen Internationaal leren we dat er momenteel twee Amerikaanse staten zijn die interesse hebben in de manier waarop de gezondheidszorg in België georganiseerd is:



Betaalbare gezondheidszorg is in de Verenigde Staten uitgegroeid tot een van de belangrijke thema's voor de komende presidentsverkiezingen. Ook relschopper-regisseur Michael Moore heeft zich in dat debat gemengd met zijn film Sicko. Over de plas kijken ze steeds begeriger naar het Europese en zelfs Belgische model. Een staat als Massachusetts wil zelfs heel graag kennis uitwisselen met Brussel. Stefaan Thijs van het kabinet van minister van Volksgezondheid Demotte maakte eerder dit jaar al een studiereis naar de Verenigde Staten.
Vervolg: http://www.rvi.be/rvi_master/insite/rvi_insite_ziekteverzekering/index.shtml

De tuin

De laatste twee weken ben ik tussendoor nogal druk bezig geweest in de tuin. ‘k Had er zo eens echt zin in. We hebben altijd al wel een tuin gehad, maar mijn vader claimde die altijd, zowel qua aanplanting als qua onderhoud. Maar hier dus niet!
In het tuincentrum ben ik twee mooie terraspotten gaan uitzoeken voor aan de voordeur. En dan moet je natuurlijk ook nog een plant zoeken die je er mooi in vind staan. Dit is het resultaat:




Aangezien onze tuin nogal ‘groen’ is, heb ik ook voor wat kleur gezorgd.
‘k Heb twee van deze ‘hangers’ gekocht, en zij hangen helemaal achter in de tuin, aan de tuindraad:


En verder heb ik ook twee oude terraspotten nog gevuld met nieuw materiaal.
Zo heb ik er twee staan:


Hier zie je ze staan, op het terras achter ons huis. Deze foto is genomen vanuit de deur:


Deze heb ik helemaal achterin de tuin geplaatst:

We hebben een groot stuk grasveld, en helemaal achteraan heb ik worteldoek gelegd met houtsnippers op (je kan beiden zien op bovenstaande foto, de houtsnippers moeten nog verder aangevuld worden). Op die manier wou ik een ‘natuurlijke overgang’ maken naar het ‘wilde’ stuk land achter ons. Bij gelegenheid moet ik daar ook eens een foto van maken, want ik zie dat die zo eentje nog niet heb.

Nu maar hopen dat alles in leven blijft, en lekker groeit!

lieve druppels van dauw

Vandaag las ik een artikeltje over Jeugd & Poëzie, en daar stond een fijn gedichtje van een jeugdig iemand, waarbij ik onmiddellijk aan m'n 'foto met de parels' (zie vorige post) moest denken!:

lieve druppels
van dauw en
andere verdrietjes
nestelen zich
in mijn lege leegte
die
steeds
voller
groeit
en
explodeert in
kleine hoopjes vreugde

(Dagmar Frenssen, 1989)


Verder voel ik mij nog steeds niet top, maar wel elke dag een ietsie pietsie beter.