2008 - Hoop

Tezamen met de traditionele goede voornemens
die onlosmakelijk met de komst van een nieuw jaar verbonden lijken te zijn
dompelen we ons ook dit begin
weer helemaal onder in tsunami’s van Hoop.

De beste wensen voor 2008!

Star Wars en de Michigan City zoo

Met z'n allen maakten we ook een uitstap naar het Science & Industry Museum in Chicago. Hier waren we vorige keer ook al geweest, en we vonden het er heel leuk. Totaal niet te vergelijken met wat wij in België kennen.



Deze keer was er een special rond Star Wars, waar zoon- en manlief grote fans van zijn!

We zijn ook een dagje naar de Michigan City zoo geweest. Dit is een piepklein zoo-tje (hahaha). Vroeger hadden ze er een bruine beer maar die is spijtig genoeg al overleden.
Wel imponerend waren de tijgers. Je kan tot heel erg dicht bij hun kooi. We hebben ze ook eten zien krijgen, maar dat was binnen en daar was het te donker om foto's van te nemen.
Er staat in de zoo ook een grote uitkijktoren die je zicht geeft op het nabijgelegen strand en de omgeving. Zo kan je duidelijk zien dat het strand verlaten is en dat de herst duidelijk begonnen is.

Humor schaadt de gezondheid

Zaterdag nog even met zoonlief naar de bib geweest. We hebben hier in de bib zo’n self-check-out. Concreet: je scant je bibliotheekpasje en daarna één voor één de boeken die je wilt ontlenen, en op het einde krijg je zo’n ‘kassabonnetje’ met daarop het overzicht van de door jou geleende boeken + de datum dat je ze terug moet brengen. Heel handig dus, op drukke momenten moet je niet meer lang in de rij aan staan schuiven.
Maar zaterdag moesten we alsnog langs de mevrouw aan de balie passeren, want het lukte blijkbaar niet. Het liep mis bij 4 boekjes met cartoons.
Ik: “Mevrouw, kunnen deze boeken niet geleend worden?”
bibmadam: “Oh, jawel hoor mevrouw. Maar pas vanaf 14 jaar.”
Ik schoot in een bulderlach!... Tot ik het doodserieuze gezicht van de bibmevrouw zag… Oeps! Zij meende dat!
Ik: “Mijn zoon zit in het 3de middelbaar, mevrouw. Dat zou dan toch geen probleem mogen zijn?” (terug op mijn meest vriendelijke toon)
Bibmadam: “Neen, dat kan niet. Het mag niet.”
Ik: “Meen je dat nou? Kan ik hier als ouder niet een verklaring ondertekenen waarbij ik de toestemming aan mijn zoon geef om eender wel boek uit de bib te mogen ontlenen? Ik neem de verantwoordelijkheid en zal de bib er niet voor aanklagen.”
Bibmadam: “Neen, dat gaat niet. Mevrouw, er verschijnen elk jaar honderdduizenden boeken. Wij kunnen die écht niet allemaal gaan nalezen. Wij beoordelen ze liever te streng, dan dat we klachten krijgen van ouders die zeggen “Wat heb je mijn kind nu mee laten brengen?!””
Ja hoor, bibmevrouw. U hebt volkomen gelijk. Mijn zoon mag met zijn pasje van ‘jonger dan 14’ Pc-games meebrengen waarin waanzinnigen met het automatisch geweer in hun linkerhand schieten op alles wat beweegt, terwijl ze de overlevende restanten met hun rechterhand vakkundig onthoofden met het samouraizwaard.
Mijn zoon mag de boeken ontlenen die gaan over seks, drugs, misbruik, ...

Maar deze dingen, die mag hij als ‘jonger dan 14’ ABSOLUUT niet zien… Humor schaadt de gezondheid?





(ik probeerde de foto's kleiner te krijgen, maar dan kon je het helemaal niet meer zien wat er op stond, tenzij je je scherm onder de microscoop ging leggen)


We hebben het op z’n Belgisch opgelost: zoonlief ontleent de games en de ‘jeugdboeken’, ik ontleen de cartoons. (tenminste: hij ontleent ze, maar met mijn kaart. Dat mag, zei de bibmadam. Meer nog: ze stelde het zélf voor om het zo te doen…)

Zonsondergang Lake Michigan

Ron en Lynne wonen vlak bij Lake Michigan, en op een avond zijn we tot daar gegaan, om de zonsondergang te gaan bewonderen…
Schitterend vond ik dat! Je ziet de vuurtoren van Michigan City, en in de verte zie je Chicago liggen! Op deze foto zie je zelfs één gebouw dat helemaal oplicht. Ik weet alleen niet welk gebouw dat was…


Een compilatie van de foto’s die ik maakte:


Lynne, manlief en Ron:


Op de terugweg, heel gezelllig met die lichtjes:




Hier nog wat foto’s die ik die avond maakte, en die ik wel leuk vind:

Happy Thanksgiving

Op deze speciale dag heb ik toch even de tijd genomen om nog een berichtje te schrijven. ’t Is hier deze week al heel hectisch geweest (we zijn volop bezig om het herinrichten van de slaapkamers, dat wil zeggen: mooie (dek)beddensetten uitkiezen, de bijpassende tinten verf zoeken, meubilair verschuiven, … En ondertussen kreeg ook het waterbed een lek en werkte het pompje niet dat men ons in de winkel meegegeven had en moesten we het dus manueel afpompen… (neen, op zich geen ramp, we vonden het bed al versleten en er is een nieuwe besteld, afgelopen nacht sliepen we op de logeerkamer)

Mag ik met een vrolijke noot eindigen?

Thanksgiving Divorce

A man in Phoenix calls his son in New York the day before Thanksgiving and says,"I hate to ruin your day, but I have to tell you that your mother and I are divorcing; forty-five years of misery is enough.

"Pop, what are you talking about?" the son screams. We can't stand the sight of each other any longer," the father says. "We're sick of each other, and I'm sick of talking about this, so you call your sister in Chicago and tell her."

Frantic, the son calls his sister, who explodes on the phone. "Like heck they're getting divorced," she shouts, "I'll take care of this,"

She calls Phoenix immediately, and screams at her father, "You are NOT getting divorced. Don't do a single thing until I get there. I'm calling my brother back, and we'll both be there tomorrow. Until then, don't do a thing, DO YOU HEAR ME?" and hangs up.

The old man hangs up his phone and turns to his wife. "Okay," he says, "they're coming for Thanksgiving and paying their own way."

Bron
Er staat ook nog een leuke cartoon (die met die blinde boer), maar het lukte mij niet om deze hier over te nemen, de boer komt er goed op te staan maar de tekst valt om een of andere reden weg...

Halloween party

Zaterdag had Lynne nog geregeld dat Susan, een collega van haar, met ons naar de mall ging. Voor ons was Susan een onbekende, maar haar vriendelijkheid en enthousiasme braken onmiddellijk het ijs. We moesten maar zeggen wat we graag wilden (sportkledij voor onze zoon, een jas voor mij, polo’s en jeans voor mijn man, …) en zij nam ons mee naar de geschikte winkels, ze kent de mall op haar duimpje.
En dan zijn er mensen die dit soort van contacten catalogeren onder ‘Amerikaanse oppervlakkigheid’, omdat die mensen op zo’n moment met je omgaan alsof ze je al lang kennen (vriendelijk, vlot, enthousiast, genietend), terwijl je daarna nooit meer iets van ze hoort.
Ik verwacht ook niet om ooit nog iets van haar te horen (buiten “Je hebt de groetjes van Susan” als ik bel met Lynne). Maar is dat noodzakelijk? Moet je, alvorens je een aantal hele fijne uren met iemand kan brengen, meteen de intentie hebben om voor de rest van je leven met die mensen in contact te blijven? Kan je niet gewoon spontaan een fijne tijd hebben met elkaar zonder verdere ‘verplichtingen’? Moet je dan maar niet met iemand gaan shoppen omdat jij dat graag doet en die mensen wat hulp kunnen gebruiken in het vinden van de winkels binnen die paar uurtjes die ze hebben (+ een lift nodig hebben tot aan de mall)?
Ach, ik stoor er mij niet aan. Susan was wat wij noemen ‘een toffe madam’ en wij hebben die namiddag heel veel plezier gehad. En je zag Susan ook genieten.
En ja, wij denken nog heel veel aan haar: we leerden ’s avonds op de party ook haar man Bob kennen. Bij Bob constateerde men een aantal maanden geleden een zeer ernstige vorm van kanker, tot nu toe sloeg er geen enkele behandeling aan, en de kans is groot dat hij het einde van het jaar niet haalt. Kijk, dat vind ik echt heel spijtig. Het zag er een leuk koppel uit, fijne mensen, en zo leerden we ze ook kennen uit wat Lynne zei. Tuurlijk denk je daar dan nog aan als je terug thuis bent! En wij hopen echt op een wonder voor hen!

Terwijl wij gaan shoppen waren hebben Ron en Lynne het huis nog verder aan de kant gedaan. Dat was wel nodig, want we wisten niet of het droog ging blijven (dus: zou de band gewoon buiten op de oprit kunnen spelen, of moesten zij binnen een plaats krijgen?). En we wisten dat er veel volk ging komen, maar niet exact hoeveel en of ze allemaal op hetzelfde tijdtip er zouden zijn. Ik schat dat er uiteindelijk zo’n 60 man geweest is.
In ieder geval hier nog wat foto’s. En spijtig genoeg ben ik vergeten om een foto van mijn man te maken. Hij zag er verrukkelijk uit in zijn chique piratenpak, neem dat van mij aan!

Onze piraten-zoon:


Ikke, met extra brede heupen door al die onderkledij:


Een collega van Lynne, die ook in de bibliotheek werkt, bakt heerlijke en vooral heel erg mooie cake. Zij had een doodskist gebakken:


Van een andere kennis hadden ze een doodskist mogen lenen, kwestie van de sfeer er wat in te brengen:

Grappig was wel dat deze kist in de zithoek stond, en men had daar wat stoelen en zetels staan voor mensen die eens zouden willen gaan zitten. Op een bepaald moment zaten daar zo’n heleboel mensen bij elkaar, rond die kist, en het leek echt wel op een funerarium. LOL! Toen hebben ze de kist maar opgepakt en ergens in een hoekje gezet, en de sfeer kwam er gelijk in.

Als je bij deze waarzegster passeerde en geluid maakte, dan deed zij een voorspelling voor je:


Hier even een zicht op een aantal van de gasten, die hun glaasje wijn bij kwamen vullen:

Links is Ron, de gastheer-piraat, dan in het midden een koppel dat oorspronkelijk uit Oost-Duitsland komt (en ze spreken nog steeds met zo’n grappig accent!), en helemaal rechts staat gastvrouw Lynne.

Het viel mij deze avond echt op dat je kennis maakt met allerlei nationaliteiten:
Ron zijn vader was een Russische Jood, Lynne is afkomstig uit Canada, de mensen op de foto hier boven uit Oost-Duitsland, buurvrouw Liz kwam als jonge tiener vanuit Nederland naar Amerika, er was ook nog iemand anders die uit Duitsland kwam, later leerden we nog iemand kennen uit Litouwen, …

Het was een heel leuk feest, onvoorstelbaar wat een werk de meesten op hun kostuums gemaakt hadden! Er waren een koppel koeien (‘the happy cows’, van een commercial op de TV, zie ook http://www.youtube.com/watch?v=S-B2dK4kr7o ), er was ook een koppel dat als stekker ging (hij als stekker, zij als wandcontactdoos), Lincoln en zijn vrouw waren ook aanwezig, er was een hele mooie heks en een fee, ach, teveel om op te noemen!
Wij hebben er van genoten!

Voorbereiding Halloween

De eerste keer dat we bij Ron & Lynne te gast waren (in 2000) hebben we daar ‘The 4th of July’ mee gevierd. Dat was een hele belevenis! En deze keer waren we er met Halloween.
Lynne is een goede naaister die kostuums maakt voor toneel en musicals en zo. Dus had zij een tijd geleden het geweldige idee dat zij voor kostuums ging zorgen voor ons. Wij moesten onze maten doorgeven, en het zou dan een verrassing zijn wat ze juist ging maken. Vlak voor ons vertrek had ze al wel laten weten dat we best zwarte schoenen/laarzen mee zouden brengen. Wat had ze dus gedaan? Voor ieder van ons (ook voor henzelf) piratenkostuums gemaakt. Deze moesten we nog even passen toen we toekwamen, zodat ze nog wat laatste aanpassingen kon maken.
Hier alvast een impressie van dat ‘werk in uitvoering’:


In de Marquette Mall http://www.marquettemall.com/ van Michigan City opende onlangs een grote winkel zijn deuren die enkel maar Halloween-spullen verkocht (van die grote opblaasbare dingen voor in je tuin, allerlei verkleedkledij, wapens en geamputeerde lichaamsdelen, reuzespinnen enz….). Geen idee eigenlijk wat die winkel gaat doen nu Halloween voorbij is…
Wij kochten er nog wat spullen (zwarte pruik met lange haren, bandana en kralen voor zoonlief, zwarte ‘wilde’ pruik voor mij, een piratenketting, een doodshoofd-ring, …).

De Blitsteins hadden ook het geweldige idee gehad om een heuse Halloween-party te organiseren! Er ging dus op zaterdag een heleboel volk komen én er was een band voorzien die life speelden. Maar vrijdag moesten we dus eerst nog zorgen voor de decoratie.

Zoonlief en Emily die de pompoenen uithollen en versieren:








Ik had herfstbladeren op een kartonnen bordje gekleefd, en versierd als hoofdjes. Lynne bevestigde onderaan tulle aan deze hoofdjes, en zo werden ze in de bomen en struiken gehangen. Dat zijn dus de bosgeesten!:




De Halloween-party was echt geweldig! Wordt vervolgd, morgen.