boodschappen

Hoe een banaal iets als ‘je aankopen gaan doen in de supermarkt’ een kleine domper kan zetten op je weekend…


Zaterdag ging ik m’n aankopen doen bij de supermarkt. Ik werkte m’n boodschappenlijstje af, en toen kwam ik bij de onderhoudsproducten en huishoudgerief. Wat had ik nodig? Regenereerzout, afwaspoeder, afwasmiddel, glansspoelmiddel en wasmiddel. En het begon te knagen… Ontelbare keren heb ik de afgelopen twee jaar dit soort aankopen gedaan in de idee dat het de laatste keer was, omdat we naar Amerika zouden vertrekken… “Niet aan denken, gewoon doorgaan met je aankopen”, sprak ik mezelf toe.
Ik was dan ook heel blij toen ik plots een oude kennis met haar dochter opmerkte. We hadden elkaar dit jaar nog niet eens gesproken! Even wat bijbabbelen, waarbij ik dus vermeld dat ik net een nieuw tuinstel heb gekocht. En daarop kijkt zij heel erg verwonderd en zegt “Oh neen, wil dat zeggen dat jullie dan niet naar Amerika vertrekken?!”… ‘k Heb haar dan maar uitgelegd dat men ons inderdaad al die tijd aan’t lijntje gehouden heeft. En dan had ik gelukkig een excuus om snel weg te zijn: zoonlief stond nog bij de tijdschriften, en hij had om 18.00 uur afgesproken met iemand om samen online te komen op hun favoriete spel van Star Wars.
Heel die avond en gans de zondag is er dan zo’n onbestemd gevoel over me blijven hangen.
Eerder die week had ik ook al zo’n verdrietig gevoel gekregen toen ik las dat de DV-2009 begin oktober van start ging gaan. In 2009 zou onze zoon als alles vlot loopt aan zijn 5de middelbaar gaan beginnen. Dan is het eigenlijk niet meer verantwoord dat je nog gaat verhuizen. Dus besef je dat je ook in die loterij je laatste kans zonder succes opgebruikt hebt.

“Maar ben je dan ongelukkig met je leven nu?”, vraagt m’n zoon bezorgd. Neen, dat ben ik niet. Maar ik droomde gewoon van een ‘ander’ leven. En wat ik vooral erg vind: eigenlijk heb ik nooit Echte Dromen in mijn leven gehad. Door omstandigheden nam het hier-en-nu tijdens mijn tienerjaren zoveel tijd en energie in beslag, dat ik nooit toekwam aan dromen van een toekomst. Nadien ging ik op m’n eigen benen staan, en dan ben je bezig met financieel rondkomen. En toen kwam ik m’n echtgenoot tegen, en plots leefde ik als in een droom. Dus “naar Amerika verhuizen” was m’n eerste echte Grote Droom. En die zal ik moeten opgeven. Dat blijft dus knagen, hoe gelukkig je in je hier-en-nu dan ook mag zijn. ’t Is dat ik ginder mogelijkheden en kansen tot ontplooiing zag, voor ons alle drie…

Help!!!

Help!
Het is vandaag 1 augustus! Dat wil zeggen dat de vakantie al in de helft zit. L

Meestal vinden wij de vakantie niet echt zo heel erg snel gaan, behalve de laatste twee weken. Maar nu raast dit aan een sneltempo voorbij. Komt dat omdat we nu begin juli al op vakantie vertrokken zijn? Geen idee, maar echt gelukkig zijn we er niet mee.
Deze morgen ben ik dan maar om 5.00 uur opgestaan, zodat deze ‘middelste’ dag extra lang kan duren. Neen hoor, ik ben wel zo vroeg opgestaan, maar dat komt omdat de taxi mijn echtgenoot om 5.45 uur kwam ophalen. Hij zit een dagje in Ierland vandaag, maar komt vanavond weer thuis.
Het ziet er ook naar uit dat het effe droog gaat blijven vandaag, dus ik ga dadelijk nog even in de tuin: gisteren heb ik 120 lopende meter klimop gesnoeid en de snoeisels al op een hoopje gelegd, vandaag ga ik die opruimen. En dan nog wat ramen wassen, want ze zijn deze keer echt heel erg vuil.

Nog even wat fotootjes van in Griekenland, om nog eens wat vakantiesfeer op te snuiven...
(jaja, ik ben nog bezig met het verslag)

Aan Kaap Sounion:


Zicht dat we de laatste middag hadden vanaf een (dak)terras van een restaurantje in Athene:

The old Tavern of Psaras is een echte aanrader!

Harry Potter

Gisteren heb ik me nog eens opgeofferd om met m’n mannen naar de film te gaan. Eigenlijk doe ik dat niet graag, want zo lang stilzitten in een zeteltje om naar een film te kijken, is moeilijk voor me. Tenzij de film me écht aanspreekt, maar dat is zelden het geval. Maar ach, ze gaan al zo vaak met hun tweetjes, en zijn telkens een beetje teleurgesteld als ik niet mee ga. Aangezien ik weet dat ‘Transformers’ de volgende film op onze zoon z’n lijstje is, dacht ik dat ik maar beter nu mee zou gaan:
Harry Potter en de orden van de Feniks.



Twee keer viel ik bijna in slaap, al mag ik niet echt zeggen dat de film slecht is. Maar wel teleurstellend. Als ik zo’n boek lees, zie ik het zelf als een film voor me. En ik moet zeggen dat ik “mijn film” stukken beter vond. Maar ach, steek zo’n geweldig fantasierijk verhaal van zo’n 700 pagina’s maar eens in een film van twee uur…

Met Dusza gaat het ondertussen terug ok. Sinds gisteren gaat ze ook terug spontaan drinken. Ik moet wel haar eten terug langzaam opbouwen van de dierenarts. Vanaf gisteren mag ik dus haar dieet van beschuit, platte kaas en yoghurt terug beginnen aanvullen met haar normaal voedsel. Voor vandaag heb ik dus al rijst gekookt. Met wat worteltjes en komkommer er bij zal ze weer lekker smullen! Ze zit al te likkebaarden als ik dat klaarmaak.

Dusza knapt weer op!

Het gaat hier al een stuk beter met onze meid, ik ben dan ook heel blij dat ik gisteren tot bij de dierenarts gereden ben.
Ze heeft blijkbaar buikgriep, iets wat momenteel wel meer onder de honden zit, en ze had koorts. De dierenarts gaf haar twee spuiten + medicatie voor de komende dagen, en haar eten mag ik vanaf vandaag in kleine porties beginnen opbouwen (magere yoghurt of platte kaas met een volkoren beschuitje).


In ieder geval was ze gisterenavond al veel levendiger, ze wou zelfs weer spelen! En deze morgen heeft ze volop genoten van die kleine portie eten, ze zou zelfs het potje mee opgegeten hebben. Als ze nu ook nog wat meer wou drinken... Ze kan kiezen uit een potje met kippenbouillon, een potje waarin druivensuiker opgelost is in water, maar deze ochtend ging madammeke drinken uit het vijverke...

Terug uit Griekenland

We zijn al een weekje terug uit Griekenland, en ik kan je zeggen dat het een schitterende, fantastische superreis was, z'n geld echt wel waard! We zijn zelfs al plannen aan't maken voor volgend jaar, met dezelfde organisatie (VTB, cultuurreizen), en dezelfde gids.
Ben bezig aan een verslagje en de foto's, nog even geduld aub. De wassen moesten namelijk gedaan worden, en manlief had ook nog een weekje vakantie waarbij hij op de eerste dag al zei, tussen mijn was en strijk in: "We gaan deze week toch ook nog iets leuks doen?". Ikke: "Als jij dat niet in je blootje wilt doen, dan heb ik wel een dagje nodig.".
Maar sinds gisteren is hij ook terug aan 't werk.

Deze namiddag ga ik eerst met Dusza naar de dierenarts. Zij heeft al 3 dagen niet gegeten, behalve een paar kleine stukjes komkommer en wat volkoren vlokjes ontbijtgranen en 5 groene bonen. Zelfs voor haar snoepjes 's avonds haalt ze haar neus op. Ze is ook heel erg rustig, slaapt veel, is winderig, heeft platte stoelgang, en ik vrees dat ik haar ook al 2 dagen niet heb zien plassen. Ze drinkt trouwens ook niet... Ik veronderstel dat ze iets fout gegeten heeft, en hoop dat ze snel terug de oude is door middel van wat medijnen.

Allé, al een paar fotootjes om in de stemming te komen:
Het Palamidiafort op het schiereiland Nafplion:


De Hermes van Praxiteles in Olympia:



Het Theater in Delphi (waar het orakel vroeger zat):



Het schilderen van iconen:

4th of July

Vandaag viert men in Amerika 'The 4th of July', hun onafhankelijkheid. Natuurlijk zie je dan overal om je heen de Stars & Stripes, maar meer nog dan een patriottische feestdag, is dit een familiedag, en bekijk het begrip 'familie' dan maar gerust heel erg ruim, want men viert met iedereen die mee wil vieren.

In 2000 hadden wij het geluk om deze dag samen met Ron, Lynne en hun kinderen Daniël (zaliger) en Emily te vieren. We gingen naar de parade kijken (waar de kids aan deelnamen), hebben een heerlijke BBQ gehad, zijn naar een grote kermis geweest, en naar het strand van Lake Michigan, waar we een prachtig vuurwerk hebben kunnen bewonderen.
Heel die sfeer was zo bijzonder, dat het toen onmiddellijk mijn droom was om dit gevoel ooit terug opnieuw te kunnen beleven.

Wat ik zo bijzonder vind is dat gevoel van samenhorigheid dat me op die dag overvallen is. Het maakt niet uit of je blank of zwart of rood of wat dan ook bent, je bent Amerikaan. Het is integratie en multicultiraliteit (bestaat dat woord?) in één hap. Afro-Amerikanen staan even enthousiast mee te vieren als moslims of Aziaten of wie dan ook. Zonder discriminatie.
Waarom moeten wij hier in België alles zo forceren via wetten en regeltjes om zogezegd niet te discrimineren en om ons multi-cultureel te gedragen, terwijl dat ginder allemaal zo simpel lijkt, en er geen regeltjes voor nodig zijn maar spontaan zo is? Ik heb hier nog nooit een moslim het feest van de Dynastie zien vieren, of Aziaten zien applaudiseren als onze soldaten op 21 juli voorbij komen marcheren...
De oorzaak zal misschien liggen in het feit dat het huidige Amerika juist ontstaan is uit zo'n melting pot. Dat iedereen immigrant is? Da's trouwens nog zo iets: hier in België hoor je "Ik ben 3de generatie ". Dat ben je toch niet? Je woont daar dan toch niet meer, maar hier? Net zoals je ouders dat deden? In Amerika hoor je dus: "Ik ben 1ste generatie Amerikaan". Het lijkt misschien een klein verschil, maar het ganse gevoel dat er achter zit is enorm.

In ieder geval gaat vandaag de '4th of July' weer aan ons voorbij, de dag waarvan we een half jaar geleden haast zeker waren dat we die dit jaar konden gaan vieren in onze nieuwe woonplaats, Amerika. Niet dus.

Ter compensatie gaan we dus Halloween vieren in Michigan City, bij Ron en Lynne. Thanksgiving had nog leuker geweest, maar vanwege de schoolvakantie onmogelijk.
Donderdag 25 oktober vertrekken zoonlief en ik naar Chicago, zondag 4 november komen we terug. Papa zal vanaf 25 of 26 oktober ook komen, maar die komt ofwel vanuit Puerto Rico, ofwel vanuit de Westkust.

Happy 4th of July!!!

Update

Het schooljaar is voorbij en met een A-attest afgerond, nu moet zoonlief dus nog gaan kiezen welke richting hij volgend jaar uit wil. Hij kan voor het 3de jaar kiezen uit Grieks-Latijn of enkel Grieks.
Morgenavond trekken we naar het Novotel in Zaventem omdat we vrijdagochtend vroeg vertrekken naar Griekenland voor een culturele rondreis. Verslag zal nadien volgen, hopelijk met heel veel foto's.