Ziek

Pffffft… ‘k ben ziek. Lopende neus, brandende keel en kriebelende buis van Eustachius… En moe. Vooral heel erg moe.

Ondertussen raast er een storm over het land, de lucht is grauw en grijs, dus dat werkt genezing al niet erg in de hand.

Ik zal me dadelijk maar even gewonnen geven en op de zetel gaan liggen.

Ook manlief is thuis. Gisteren heeft hij een ziekendag genomen, vandaag werkt hij gewoon van thuis uit, in zijn pijama. Lang leven het home office!

En nu maar hopen dat zoonlief het ook niet te pakken krijgt. Want zijn examen beginnen morgen. Eerst wiskunde, vrijdag Nederlands, maandag Grieks, dinsdag Frans en tot slot woensdag Engels.

Voor fotografie hebben we ondertussen portretfoto's gedaan. Vanwege de privacy van mijn mede-cursisten hier dus geen foto's.
't Waren er goede, maar dit is niet mijn favoriete onderdeel.
Nu zijn we bezig met landschappen. Ik weet al weer ik naartoe wil trekken voor wat foto's, maar dat zal moeten wachten tot ik me beter voel.

Nog wat macro's

Vandaag weer cursus fotografie gehad.
Het ging over portretfotografie en we zijn dus naar de studio getrokken om daar te experimenteren met belichting en zo. Heb dus massa’s foto’s gemaakt van onze leraar en tegen volgende week moet ik bekijken welke ik wil weerhouden.
Ook nog wat gezien over landschapsfotografie dus daar moet ik deze week ook mee aan de slag gaan.

Eigenlijk wou ik dit nog laten zien. Het illustreert heel mooi het gebruik van het ‘macro’ op mijn fototoestel.
Deze denappel is genomen via die macro functie:


En dit is diezelfde denappel die ik even groot heb gefotografeerd, maar dan door enkel gebruik te maken van mijn zoom:


Dat verschil is duidelijk!

Verder nog wat foto’s die ook genomen zijn via macro, en die ik leuk vond:

Lekkere tomaatjes:


Een kunstig stukje hout:


En nog een mooie hondenneus:

Chuckwagon

Gisterenavond hadden we een mini-meeting met enkele mensen van het Alles Amerika forum.
Als locatie waren we naar het Amerikaanse BBQ-restaurant ‘Chuckwagon” in Tongeren getrokken.
http://www.chuckwagonbar-b-que.be/?left=foto

Dit was werkelijk een heel geslaagde avond!

Het gezelschap:


Klein verslagje:

We zijn begonnen met 2 appetizer plates die voldoende waren voor 15 personen! Amerikaanse porties dus. Wat lag er zoal op? Chicken wings, onion rings, gefrituurde inktvis, iets met jaleno pepers in vermengd, en nog iets met kaas (andere forumleden vullen maar aan!), en nog wat dipsausjes.

Nadien hebben we allemaal voor zo'n menu uit de buffet-formule gekozen. Je hebt dan toegang tot soep, koud en warm buffet, een hoofdschotel bestaande uit vis of vlees (of een hamburger in 1 van z’n vele variëteiten), en tot slot nog koffie.
Sommigen gingen voor de soup of the day, welke een lekker kippensoepje was, anderen verkozen koud buffet (en weer anderen combineerden beiden).
Nadien kwam dan het hoofdmenu. Er waren er die voor de steak gingen, maar ze hadden ook heerlijke zalmmoot en de cheeseburger was ook hmmmm.

Caroline aan het koud buffet:


Als je voor de buffetformule gaat dan kan je dus ook nog van het warme buffet gaan nemen, en daar was o.a. chili con carne, cowboy meatballs, aardappelschijfjes met een looksausje, rijst, ...

Terwijl we nog gezellig zaten na te genieten kregen we ook nog een drankje van het huis aangeboden: een cactusjenevertje.

Dennis, Rob en Jan:


Om een idee van de prijs te geven: we hebben een hele avond lekker gegeten en gedronken (frisdrank, wijn, bier, koffie) vanaf 17.30 tot iets na 23.00 u, en we moesten 480 euro betalen voor 15 personen. Dat is dus 32 euro per persoon. Lang niet slecht zou ik zeggen, en zeker voor herhaling vatbaar want die hamburgermenu's van hen wil ik zeker ook nog eens proberen!



Grappig is dat we eigenlijk de eigenaars ‘kennen’ zij het uit een andere setting. Toen wij jaren geleden aan onze nieuwbouw begonnen en wegtrokken uit Limburg, hebben wij een groot deel van meubels en dergelijke opgeslagen bij Extra Space in Hasselt. Daar had je individuele boxen die ook nog eens geclimatiseerd waren, en dat was wat we zochten. Onze meubeltjes hebben daar toen ruim een jaar gestaan. We maakten toen ook kennis met de eigenaars: de Texaan Chuck (een construction worker die dus die hal eigenhandig gebouwd had) en zijn Limburgse echtgenote.
Ondertussen blijkven Chuck en zijn vrouw die zaak van de hand gedaan te hebben, en hebben ze Chuckwagon opgestart. Zijn vrouw herkende ons nog! Spijtig genoeg hebben we maar even met haar kunnen spreken omdat ze nog herstellende was van een longontsteking en terug naar huis ging. Maar Chuck is een aantal keer aan de tafel geweest en had nog wat gesprekken met o.a. de Amerikaanse Anna die hem voorzag van tips over waar hij nog lekkere Amerikaanse voedingswaren kon vinden.

Wij gaan heel zeker nog eens terug naar Chuckwagon, want er staan nog wel wat dingen op het menu die we willen proeven.

Ik leerde trouwens nog iets bij, want de naam ‘Chuckwagon’ is niet zomaar (alleen) afgeleid van Chuck zijn voornaam:
A chuckwagon was originally a wagon that carried food and cooking equipment on the prairies of the United States and Canada. They would form a part of a wagon train of settlers or feed nomadic workers like cowboys or loggers. It was common for the "cookie" who ran the wagon to be second only to the "trailboss" on a cattle drive. The cookie would often act as cook, barber, dentist, and banker.

Wat meer uitleg over Quiévrain

Ik kreeg privé een mailtje om wat meer uitleg, want “Quiévrain” is duidelijk niet door iedereen gekend en dus begrepen.

Even heel erg uit de losse pols, want nu duik ik echt 30 jaar terug in het verleden...

Duivenmelkers kunnen dus wedstrijden laten vliegen door hun duiven. Ze “schepen” die dan in voor bepaalde bestemmingen in Vlaanderen of Wallonië. Quiévrain is zo’n plaats in Wallonië van waaruit de duiven “gelost” kunnen worden.
De duivenmelker geeft zijn duiven dus af op zijn duivenbond, en zo worden die duiven per vrachtwagen naar die verschillende bestemmingen gebracht, waar ze op zondagochtend gelost worden. Tenminste, als het goed weer is.
Bedoeling is dus dat die duiven asap terug naar hun hok vliegen, en natuurlijk: de duif die het snelste thuis is, die wint. Logisch.
Mijn vader-de-duivenmelker moest dus op zondagochtend naar die duivenberichten luisteren zodat hij wist om welk uur de duiven gelost waren, en dan kon hij uitrekenen hoe lang het ongeveer zou duren vooraleer ze thuis waren. En dan begon het staren in de lucht.
En vreemd vond ik dat, ik meen mij te herinneren dat hij die duiven in de lucht al kon herkennen als zijnde de zijne. Niet gewoon maar omdat ze aanstalten maakten om op ons dak te gaan zitten, want er woonden veel duivenmelkers “op den buiten” waar wij woonden, en die hun duiven parkeerden zich ook wel eens op ons dak. Wonderlijk allemaal. Maar snoeivervelend als je kind bent. Want tijdens de radio-uitzending moest je stil zijn. En je mocht ook niet buiten gaan spelen want dan zou je de duiven afschrikken. En op zondag konden we dus ook nooit eens een uitstap maken want “de duiven moesten vallen”...

In ieder geval: ik ben een duif.

“Quiévrain: wachten”.

Soms zie je in een spelletje of zelfs tijdens een sollicitatiegesprek wel eens de vraag “met welk dier zou je je vergelijken?”. Wel, ik weet het heel erg zeker: ik ben een duif.


De laatste tijd komt alsmaar meer één zinnetje uit mijn lang vervlogen kinderjaren in mijn gedachten spoken. Mijn vader was een duivenmelker, en als dan zondagochtend de duivenberichten op de radio kwamen, dan was het muisstil in huis. Vader luisterde vol spanning en verwachting naar de berichten, om te zien of de duiven “gelost” waren. En dat ene zinnetje blijft me daar van bij en is heel onverwachts in mijn hoofd komen spoken: “Quiévrain: wachten”. Wat dus wou zeggen dat de weersomstandigheden niet geschikt waren om de duiven te lossen, dus de duivenmelker moest voorlopig niet op de uitkijk gaan staan om met zijn kommetje met zaadjes zijn duiven in een recordtempo het hok in te lokken zodat hij als snelste afklokte (en het prijzengeld dat hij daar mee won terstond via een ‘tournée general’ in het lokaal van de duivenbond achter te laten).


Ik zit hier al 3 jaar in dat hokje te wachten. Laat me vrij!

Met de twee voetjes op de grond...

Dolgelukkig als een kind dat een lolly gekregen had! Zo voelde ik mij met de foto's die ik gemaakt had.
Fier dat ik ein-de-lijk eens de moed samen geraapt had om iets "technisch" onder de knie te krijgen.
Tevreden ook met het resultaat. De neus van Dusza was een heel origineel idee, vond ik van mezelf. En de kleuren van die Leylandii en de glansmispel kwamen mooi uit.
Klein beetje ontnuchtering toen ik het ging afprinten. Ondanks het feit dat ik geen goedkoop brolpapier had gekocht maar Echt Fotopapier (satijn), viel het printen toch tegen. Zal waarschijnlijk aan de inkt gelegen hebben: die was bijna leeg. En op zondagavond is dat niet zomaar effe snel op te lossen. Foei, zo uitstellen tot het laatste moment! Dat moet ik ook nog eens afleren...
De grootste ontnuchtering volgde echter maandagochtend in de les. Mijn foto's verdwenen in het niet naast de explosies van creativiteit van sommige medecursisten... Pffft... wat ben ik toch een prutserke.
Maar ach, nu ken ik tenminste toch ook de macro-functie van mijn toestel!
En we blijven verder doen!

macro's

Ik ben mijn (digitale) fototoestel, een Canon Powershot S500, een beetje beter aan't leren kennen, zodat ik niet steeds op 'automatisch' een foto hoef te maken maar heel het proces zelf kan gaan sturen.
En zo ontdekte ik dus de macro-functie. Geweldig! Ik ben onmiddellijk aan het experimenteren gegaan!
Dit is het resultaat:


Glansmispel


detail van een leylandii


de neus van Dusza


Een klimopblaadje