Onverwacht bezoek

Ondertussen gaat het hier beter met onze zoon. Er komt nog steeds etter uit z’n oor, maar geen bloed meer. Volgens de oorarts moet dit tegen vrijdagochtend gedaan zijn, anders moeten we zo wie zo die dag nog langskomen. Indien het tegen vrijdagochtend gedaan is, moeten we donderdag pas op controle gaan.
Blijkbaar klinken de geluiden nu totaal anders, en hoort hij dikwijls wel dat je iets zegt, maar verstaat hij je niet echt.
En snuiten of niezen is ook pijnlijk, doordat je dan weer druk op je trommelvlies krijgt.

Gisteren ben ik bij een klasgenoot alle nota’s van maandag en dinsdag op gaan halen, vandaag gaat hij die dan doornemen en studeren, zodat hij morgen weer gewoon in kan pikken bij de lessen.

De zoon van onze vrienden uit Vlezenbeek (tegen Brussel aan) is met de school een week naar Ny http://www.kinderkampen.be/ Mama en papa profiteerden er dus eens van om een weekje hun hobby te beoefenen: een fietsvakantie. Ze zijn maandagochtend vertrokken in Vlezenbeek, zijn richting Lier gefiets, dinsdagnamiddag kwamen ze toe in Kasterlee, woensdagavond in Diest, donderdag in Leuven, en vrijdag weer thuis, een rit van zo’n 300 kilometers. En gisterenavond zijn ze bij ons komen eten. Aanvankelijk hadden we ook nog een andere gezamelijke vriendin uitgenodigd, maar zij had reeds met iemand anders afgesproken. Aangezien hier nog een fles witte wijn van haar stond, hebben we die geopend bij onze sla Niçoise die ik gemaakt had, en net toen ik de fles wou ontkurken en zei “Zo is Magda er ook een beetje bij, via haar fles wijn.”, ging de deurbel… en stond Magda aan de deur! Ze had tervergeefs op haar vriendin staan wachten in Geel, maar deze was niet op komen dagen, dus besloot ze alsnog naar hier te komen afzakken. Wel wel wel, dat was een schitterend idee, en wij hebben dus een hele gezellige avond gehad!
Maar ik was toch al weer vergeten dat alcohol mijn allergie in de hand werkt, en zeker witte wijn (daar zit één of ander ingrediënt in, ik weet al niet meer wat). Dus heb ik heel de avond zitten niezen en snuiten, zat deze nacht m’n neus dicht, en heb ik deze ochtend ook al heel wat papieren zakdoekje gebruikt. ’t Is ook niet verwonderlijk, want het stuifmeel vliegt in het rond, ongelooflijk! Op de oprit ligt zo’n geel-groene waas van fijn stof, idem op de ramen en zo. Het zou eens een goede regenbui moeten doen! (liefst, want ik heb gisteren nog wat gras gezaaid).

Slapeloze nachten...

Amai, dat waren me de nachtjes wel…

Alhoewel zoonlief ogenschijnlijk heel erg relax was bij de idee dat hij voor publiek een Franse dialoog op ging voeren tijdens de open-deur-dag van hun school, kreeg ik daar toch heel sterk mijn twijfels bij toen hij, de nacht van zaterdag op zondag, heel erg onrustig heeft geslapen. Hij heeft heel de nacht liggen woelen, en onverstaanbaar zitten praten. Toch voelde hij zich zondagochtend lekker uitgeslapen. Ik iets minder. ;-) (als papa op reis is, mag zoonlief bij mama slapen, of omgekeerd)
Maar de dialoog ging perfect, en heel de open-deur-dag was echt geslaagd. Het weer zat ook mee, dus dat doet al veel.

’s Avonds klaagde Zoon al wel van kriebels in z’n oor, jeuk. En eigenlijk deed hij dat vorige week zo nu en dan ook al wel. Maar ik weet dat aan hooikoorts, die dezer dagen heel fel te keer gaat. Dus gisteren besloot ik om hem zo’n antihistamine tabletje te geven, ruim voordat hij ging slapen. Maar bijna middernacht stond hij terug beneden; hij had nog niet kunnen slapen, en zijn oor deed heel erge pijn. Ik zag dat het hem menens was, dus ik belde de wachtdienst van de dokters, maar nadat ze telefonisch wat vragen stelden, bleken ze het niet nodig te vinden dat ik kwam (vooral aangezien hij geen koorts had, en “als zijn trommelvlies op springen staat, is het nu toch al te laat”). Advies: pijnstiller en Otrivine spray voor de neus (om de druk wat te verlichten). Zo gezegd, zo gedaan. Maar twee uur later lag het kind weeral te kreunen van de pijn. Heb dus weer zo’n pijnstiller gegeven, maar nog geen twee uur later weeral die erge pijn en een kind dat stilletjes ligt te wenen in z’n bed. Tijd voor de grove middelen, dacht ik, en ik belde de spoedopname van het ziekenhuis, want die wachtdienst van de huisartsen, die namen me blijkbaar toch niet serieus. Ik werd uiteindelijk doorverbonden met een arts, maar ook hij concludeerde dat het niet zo erg was, maar ik moest best de pijnstiller vervangen door een andere. Dus om 4.45 uur deze nacht stap ik met zoonlief in de auto, op weg naar de (dichtstbijzijnde) apotheek van wacht in een nabijgelegen stad. Blijkt daar al het licht uit te zijn en een papier aan de deur zegt dat een andere apotheek van wacht is, een aantal kilometers verder. OK, twee wegomleggingen en heel wat snelheidsovertredingen verder, zijn we daar, om een papier te zien hangen dat niet hij de nachtdienst heeft, maar wel een collega in de stad: die waar we net vandaan kwamen!!! Dan maar teruggekeerd, en ja hoor, bleek hij wel van dienst te zijn. De papieren hingen fout uit! (beeld je hier zo’n tekstballonnetje in dat je doorgaans in stripverhalen vindt als iemand je allerlei dingen toewenst die niet zo heel erg vredelievend zijn)
Drie kwartier later staan we dus terug thuis, met nieuwe pijnstillers, die het trouwens ook maar twee uur doen.
Uiteindelijk vallen we doodmoe in slaap, belt die lieve paps ons toch terug wakker zeker, om zeven uur! Hij zit momenteel in San Francisco, met een tijdsverschil van 9 uur, en normaal gezien zijn wij inderdaad om dat uur al wakker om naar school te gaan. Ondanks het feit dat ik heel erg moe was, was ik toch wel blij zijn stem nog eens te horen. 't Is maar zielig, een ziek kind hebben en niet met je tweetjes zijn om het wat op te vangen, om te overleggen wat je best doet,... Ik hoop nu maar dat hij zich niet teveel zorgen maakt, en zelf toch goed slaapt, want morgen moet hij aan een audit beginnen in een bedrijf, dus hij zal er zijn gedachten moeten bijhouden. Heb hem in ieder geval een mailke gestuurd om te zeggen dat het nu blijkbaar beter gaat, en de link naar dit blogje.
Deze ochtend zijn we dan naar de huisarts geweest, en die was niet goedgezind dat men ons eigenlijk niet had willen helpen, want de trommelvlies stond heel erg gespannen en was erg rood (maar ze zag niet direct een perforatie). Dus kregen we antibiotica voorgeschreven, en druppels die de pijn moeten wegnemen, en moeten we twee soorten pijnstillers om de twee uur afwisselen. Ondertussen ligt Zoonlief te slapen. Eindelijk. Dus ik denk dat het begint te werken. Gelukkig maar, want je moederhard lijdt heel erg als je je kind zoveel pijn ziet hebben, en jij het niet verder kan verlossen van die pijn.
De dokter schreef tot woensdag, maar we zullen wel zien hoe het gaat (want hij mist niet graag de school).

Het leven gaat rustig zijn gangetje...

Het leven gaat hier rustig zijn gangetje… Niks echt bijzonders te melden.
Op dinsdag- en donderdagnamiddag ga ik sporten, en dat vind ik eigenlijk heel ontspannend. Je lekker een uurtje in het zweet werken, dan een verfrissende douche nemen, en dan hup naar de school om onze zoon op te pikken. Ben ik blij dat ik, tijdens mijn man zijn afwezigheid, gebruik kan maken van zijn auto, want die heeft airco. Het is namelijk hééééél erg warm in zo’n auto als deze een uur in de volle zon heeft geparkeerd gestaan, en het frisse gevoel van je douche is snel verdwenen als je dan geen airco hebt.

Donderdag had ik eigenlijk gepland om boven wat te poetsen, en de winterschoenen en -jassen op te gaan ruimen. Maar ach, ik heb de plannen maar even een beetje aangepast, en ben nog een uurtje in de tuin gaan liggen, genieten van het zonnetje. Maar niemand die het ziet dat ik al een heel ietsie pietsie bruiner ben geworden, alleen ikke. Wie weet komt het er vandaag nog eens van, ze voorspellen tot 26° in de Kempen, maar toch is het best bewolkt. Maar zelfs met bewolking kan je nog een kleurtje opdoen zeker?

Morgen is het schoolfeest. Denk dat tante Magda het best ‘zielig’ vond dat we nu maar met ons tweetjes waren om te gaan, dus zij heeft beslist met ons mee te gaan. Fijn! Eerst gaan we om 13.00 uur samen eten in het restaurant (we hebben een internaat aan de school, dus er is een grote keuken), dan gaan we eens rondkijken in de school. Zoonlief heeft eerst twee jaar op de lagere school gezeten, maar toen kon ik telkens maar heel even gaan kijken op hun middelbare afdeling omdat ik in het oudercomité zat en dus mee moest gaan werken. De twee scholen liggen beide in een groot park, en zijn via een wandelweg met elkaar verbonden.
Dus dit jaar ga ik er eens van profiteren om heel dat gebouw te gaan bekijken, en al die klassen. Nu heeft dat ook meer betekenis, omdat je eigen kind daar zijn week doorbrengt. Om 15.30 uur moet hij in het talenlokaal samen met twee meisjes uit zijn klas nog een Franse toneelstukje (dialoog) gaan opvoeren. En tegen die tijd zullen we het wel gezien hebben, verwacht ik. Nu maar hopen dat het zonnetje ook nog mee wil, dan kunnen we heerlijk genieten op een terrasje, onder de bomen.

En vandaag gaan we beiden nog een snackje eten ergens, waar, dat weten we nog niet.

Werken in de tuin - Vertaling 'The Gifted Student'

Heel de voormiddag heb ik achter de PC gezeten: een aantal blogs nog eens bij lezen, mails behandelen die (soms al dagen) op een antwoord wachten, druk converseren met de mensen van de studiegroep omdat we plots de mogelijkheid hebben gekregen om de niet zo eerlijke praktijken van een bepaalde politicus aan de kaak te stellen,…

Deze middag moest ik onze zoon niet gaan halen op school, hij ging met één van z’n vrienden mee naar huis omdat ze voor Latijn aan een groepswerk bezig zijn rond de Romeinse Thermen. Ze hebben hun Powerpoint presentatie afgewerkt, en hun tekst op punt gesteld en deze nog wat ingeoefend, want morgen moeten ze dit voor de klas brengen! Het ziet er goed uit, dus ik denk wel dat ze hier goede punten voor gaan krijgen.
En dan besef je ook wel dat die mannen toch al heel wat weten van de PC. Ze maken presentaties, oefenen leerstof in op het net, surfen op zoek naar info en geschikte prenten, en dat terwijl ik op die leeftijd nog nooit een PC van dichtbij gezien had. Misschien wist ik niet eens dat dat bestond?! Een zakrekenmachine was in die tijd al haast een luxe!

In ieder geval heb ik even na de middag de knop van de PC maar even af gezet, want ik wou profiteren van het zonnetje. Uiteindelijk ben ik niet gaan zonnen hoor (de idee alleen al bezorgde me de kriebels, ook al zou ik dat écht wel eens willen kunnen, zo lekker relax gaan liggen zonder onmiddellijk aan iets anders te willen beginnen). Vorig najaar hadden we klimop aangeplant tegen de Bekaert-tuinomheining aan. Gek genoeg zag het er vorige week nog naar uit dat we zowat de helft van die plantjes zouden moeten gaan vervangen, want ze waren nogal bruin uit de winter gekomen (alhoewel ze niet verdord aanvoelden), maar nadat ik ze voorzien heb van een stevige scheut meststoffen én extra water, blijken ze nu toch terug tot leven te komen. Oef! Dus ik heb even alle planten gecontroleerd, de dorre takken/blaadjes er uit gehaald, nog wat struiken gesnoeid, en alle coniferen en nieuw geplantte struiken rijkelijk voorzien van water via onze nieuwe extra-lange tuinslang. (pfft, m’n armen voelen het nog, sleur zo maar eens 60 meter van die tuinslangdraad achter je aan zonder dat deze dubbel plooit, én vooral: draai dit alles nadien ook nog eens even netjes op de haspel)
Ik hoop dat de plantjes er tegen gaan kunnen, tegen de komende dagen van zonneschijn!

Zo, nu ga ik nog even verder met het vertalen van hoofdstuk VI (Acceleration) uit het boek ‘The Gifted Student’ van W.K. Durr. Het is een boek uit 1964, en alhoewel er meer dan veertig jaren zijn verstreken sinds de publicatie, is de inhoud nog steeds actueel, zoals in de herfst van 2004 bewezen werd door de publicatie van A Nation Deceived. A Nation Deceived toont aan dat de mythes, die over versnelling de ronde doen, heel moeilijk uit te roeien zijn. Gelukkig mogen we over twee weken voor een publiek van CLB-medewerkers deze wijsheden uit de doeken gaan doen.
Er zijn heel wat boeiende studies te vinden omtrent dat onderwerp, maar het Engels vormt voor veel mensen uit de onderwijswereld soms toch een drempel. Ach, er is op dat gebied nog heel veel dat we zouden moeten vertalen… Maar First things First!

New Jersey facts and trivia

Op http://www.50states.com/facts/newjerse.htm vond ik een aantal leuke wetenswaardigheden over Amerika, o.a. over New Jersey. De ene al gekker dan de andere, je leest het zelf maar na. Een groot deel van die 'feiten' zegt mij, als niet-Amerikaan en niet-inwoner van New Jersey absoluut niks, ik zou dus moeten opzoeken waar het juist over gaat. Maar een kleine selectie wou ik je hier toch geven:

1. New Jersey has the highest population density in the U.S. An average 1,030 people per sq. mi., which is 13 times the national average.
2. North Jersey is the car theft capital of the world, with more cars stolen in Newark then any other city. Even the 2 largest cities, NYC and LA put together.
3. New Jersey has the most dense system of highways and railroads in the U.S.
4. Picturesque Cape May holds the distinction of being the oldest seashore resort in the United States and one of the most unique.
5. New Jersey has the most diners in the world and is sometimes referred to as the diner capital of the world.
6. North Jersey has the most shopping malls in one area in the world with seven major shopping malls in a 25 sq. mile radius.
7. New Jersey has over 50 resort cities and towns, some of the nations most famous, Asbury park, Wildwood, Atlantic City, Seaside heights, Cape May.
8. New Jersey is a major seaport state with the largest seaport in the U.S. located in Elizabeth.
9. Jack Nicholson, Bruce Springsteen, Bon Jovi, Redman, Das EFX, Naughty by Nature, Sugar Hill Gang, Lords of the Underground, Jason Alexander, Queen Latifa, Shaq, Judy Blume, Arron Burr, Whitney Houston, Eddie Money, Frank Sinatra, Grover Cleveland, all New Jersey natives.
10. Atlantic City is where the street names came from for the game monopoly.
11. Atlantic City has the longest boardwalk in the world.
12. The first Indian reservation was in New Jersey.
13. New Jersey has the tallest water tower in the world.
14. The first Drive-In Movie theatre was opened in Camden.
15. New Jersey has a spoon museum featuring over 5,400 spoons from every state and almost every country.
16. Modern paleontology, the science of studying dinosaur fossils, began in 1858 with the discovery of the first nearly complete skeleton of a dinosaur in Haddonfield, New Jersey. The Hadrosaurus is the official New Jersey state dinosaur.

Als je New Jersey niet kent, en je leest al die dingen die ze opsommen op die website, dan lijkt het me haast niet te geloven dat je daar nog leuke en hele groene gebieden hebt zoals Princeton...

Voor de rest was er vandaag niet veel nieuws te melden. Het weer wordt beter, dat is duidelijk, en morgen zou het lekker warm worden. Ik denk dat ik dus maar eens in de tuin ga werken en tussendoor dus een beetje in het zonnetje ga liggen. Waar had ik die hangmat ook al weer gelaten?...

Vandaag, precies 15 jaar geleden, leerde ik mijn echtgenoot kennen.
Lieve schat, als je dit straks leest: met veel plezier wandel ik de komende 150 jaar nog langs jouw zijde!

Vertrokken

Om 5.30uur deze ochtend is Ventje Lief in de taxi gestapt die hem naar Schiphol bracht, en momenteel zit hij in een KLM-toestel op weg naar Newark (New York). Volgende zondag vliegt hij door naar San Francisco, en zondagnamiddag 21 mei mag ik hem terug thuis verwachten. Eigenlijk heb ik dan een hondenshow in Wieze (Aalst), maar ik denk er sterk over om deze maar een keer aan me voorbij te laten gaan.
Nu maar hopen dat de Pc geen kuren krijgt, want door het tijdsverschil met California zal de PC ons voornaamste communicatiekanaal zijn.
Ik ben wel gewoon dat hij een week van huis is, maar nog nooit is hij zo lang in één keer van huis geweest (behalve toen hij naar Chicago ging, maar dat is al weer 6 jaar geleden).
Ach, voor hem is het erger dan voor ons, wij hebben hier nog het gezelschap van elkaar: mama, zoon en woef.

Zoonlief heeft deze ochtend al onmiddellijk de plek van papa in het ‘echtelijke bed’ ingenomen. Da’s een gewoonte die al aardig wat jaren meegaat, en die best wel leuk is. En sinds hij een tweepersoonsbed heeft, gaat het ’s avonds als dit: “Mam, in welk zullen we deze nacht slapen?”.

Straks komt Tante Magda nog op bezoek, én ik moet dringend verder werken aan de vertaling van een hoofdstuk uit een boek, want m’n Eduratio-collega wil dit gaan gebruiken op een voordracht half mei.

Daarnaast zijn er nog heel wat klusjes te doen in de tuin, moet ik dringend de ramen wassen en ook de zomerkledij zal stilaan uit de kasten en dozen moeten komen (hoop ik!), dus vervelen zal ik mij zeker niet.

Oh ja, en ik heb mij nu reeds voorgenomen dat ik overmorgen eens ga ‘zonnen’ in de tuin; ik hoorde op het weerbericht immers dat het 25° zou gaan worden die dag! Noteer dus het zeldzame feit van ikke die in de zon gaat liggen op je kalender, waarschijnlijk duurt het jaren vooraleer ik dat weer eens doe. Vroeger, als tiener, deed ik dat wel meer. Maar heel lang kon ik dat nooit volhouden. Zomaar in de zon gaan liggen zonder iets te doen, daar werd ik toch maar zenuwachtig van, dus ik ging dan een boek lezen in de zon. Gevolg: na een uur een stijve, verbrandde nek, armen die gedeeltelijk wit/bruinig waren, en nog steeds een wit gezicht. Ik heb namelijk een huid die niet snel een ander kleurtje aan wil nemen, dit in tegenstelling tot mijn echtgenoot, die na 3 dagen in Zuid-Frankrijk er uit ziet of hij uit Afrika komt. (nee nee, niet zooo mager, maar wel zo bruin)

In de loop van de week zal ik eens wat dingen uitzoeken die hij in San Francisco kan gaan doen tijdens zijn vrije weekends. Zelf ben ik er nog nooit geweest, dus het is ook voor mij dan een beetje een ontdekkingstocht en een beetje reizen (in gedachten)…