“Quiévrain: wachten”

De deur dicht

2008-05-20T20:25:00.000+02:00

In 2005 ben ik met dit blog begonnen. Het noemde toen nog “Doen we het of doen we het niet”. Het ontstond op het moment dat we de knoop hadden doorgehakt en aan de werkgever van mijn echtgenoot (een Amerikaanse multinational) hadden laten weten dat we een relocation naar Noord-Amerika wilden. Dat was namelijk een mogelijheid die zij intern voorzagen voor wat zij “high potentials” noemen. Mensen die bv. CIO of VP werden moesten eerst op buitenlands assignment gaan.

Maar toen volgde de ene smoes na de andere waarom we nu nog niet konden vertrekken en waarom deze taak nog zo belangrijk was om hier af te werken en of hij die merger nog in goede banen kon leiden en toen kwam er reoganisatie en dan nog eens een wisseling aan de top en nog maar eens eentje en nog eens een reorganisatie. En al die tijd beloofde men hem dat hij echt wel mocht gaan “maar nu nog even niet” of “we zijn er mee bezig maar eerst moet [blablabla] nog even goedgekeurd worden”. Erger nog, “I will make it happen!” beloofde men ons enkele weken geleden ook nog.

Tot gisteren. Uiteindelijk is het hoge woord er uit gekomen: je zal de eerstkomende jaren niet uitgezonden worden want we kunnen dat echt niet maken nu we volop mensen hebben moeten afdanken en ook nog heel erg hard moeten besparen...
De afgelopen 3 jaar heeft manlief herhaaldelijk gevraagd om eerlijk te zijn tegen hem...
Er werden op andere afdelingen nog volop mensen uitgestuurd (soms tegen hun zin in). Maar ondertussen zit het bedrijf in zo’n zware besparingsrondes en zitten er geen echte blockbusters in de pijplijn dus er is minstens tot 2010 geen zicht op enige verbetering. En omdat men zo lief geweest is om zooo lang te wachten met dit te eerlijk te zeggen, zitten ondertussen ook de andere afdelingen in niet zo’n goede papieren en is ook daar geen geld meer voor relocation. Tenmiste, niet van Europa naar Amerika. Amerikanen, die mogen nog wel altijd naar Europa komen.

Oh ja, en een peperdure MBA-opleiding mag hij ook gaan volgen, want trainingsbudget is er nog wel.
(te weten dat enkele jaren geleden een prof hem zei dat het compleet nutteloos was om met zijn staat van dienst nog een MBA te gaan volgen).
En dat de travel van mijn man vorig jaar op zijn minst $ 40,000 dollar kostte, en dat die dit jaar ook nog mag doorgaan, daar maakt men ook geen probleem van. Terwijl onze relocation dat niet eens zou kosten want we zouden onze woning zelf moeten betalen. En qua sociale zekerheid zouden we gewoon onder de Amerikaanse wetgeving vallen. Het was niet eens een echte relocation, we zouden gewoon van Belgisch werknemer naar Amerikaans werknemer ingeschreven worden. Het enige wat zij betaalden was onze verhuis...

Maar ach, het heeft niet mogen zijn. Manlief gaat zich de komende weken stevig bezinnen over wat hij verder wil doen. Ik heb het vermoeden dat hij echt niet langer bij deze werkgever wil blijven. Hij is daarbij niet alleen, de laatse maanden hebben al heel wat bekwame mensen de deur achter zich toegetrokken.

En ik, ik ga hier de deur ook maar sluiten.
“Doen we het of doen we het niet” is niet meer aan de orde. We willen wel maar we kunnen niet.
“Quiévrain, wachten” is ook achterhaald. Het is wachten op niets.

En een nieuwe werkgever zal Amerika ook niet dichterbij brengen, aangezien je minstens een jaar in dienst moet zijn om een L-visum te kunnen krijgen, aangezien er voor H-visa ook meer kandidaten zijn dan plaatsen, en aangezien de Green Card loterij ons ook dit jaar niet gunstig gezind was.

Bedankt voor het lezen van mijn schrijfsels. Ik vond jullie reacties altijd heel fijn.
Zij die zelf een blog hebben: ik zal jullie nog wel komen bezoeken!

A beautiful day -deel 2

2008-05-19T07:33:00.000+02:00

Ondanks het feit dat deze ochtend om 6.00 u mijn ventje al weer vertrokken is naar Amerika, voel ik me momenteel, terwijl ik boterhammekes met platte kaas en bruine suiker zit te eten aan de ontbijttafel, toch weer 'happy'.
En dat dankzij Werner uit Chicago!
Toen ik 2 postjes geleden schreef over dat vrolijke deuntje dat door mijn hoofd ging "What a beautiful day", heb ik mijn hoofd gebroken over de uitvoerders van dat liedje. Ik wist het echt niet meer. Bedankt voor iedereen die mij trachtte te helpen, maar vandaag verscheen er plots een commentaar met de juiste oplossing!!!

The Levellers, met een liedje uit 1997.
Zie ook http://nl.youtube.com/watch?v=36gW-IPV0aA
(even geduld hebben, het begint pas na een seconde of 12)

What a beautiful day,
I'm the king of all time,
And nothing is impossible,
In my all powerful mind.

Dus, Werner, bedankt!
En je maakt me tevens nieuwsgierig: wat doe jij in Chicago?
Ik zal altijd iets heel speciaals met Chicago houden omdat we daar in 2000 een tijdje gezeten hebben. Ik, die absoluut geen stadsmens ben, kwam plots een stad tegen die ik super vond! En nu nog steeds super vind.

Hup met de geit

2008-05-08T13:46:00.000+02:00

Ik zou blij moeten zijn. We hebben zonet een vakantie geboekt. Een weekje Italië, Adriatische Rivièra. De streek van Rimini, Bologna en bovenal Ravenna. Met mogelijk ook een uitstap naar Venetië.
Maar ik stroom niet over van blijdschap. We hadden echt niet gehoopt een zomervakantie te (moeten) doen dit jaar:

We namen voor de 3de keer deel aan de green card loterij, maar tot nu toe geen nieuws, terwijl we dit keer een Amerikaans adres opgegeven hadden (en daar de brieven sneller toekomen).

Ook op gebied van relocation is er nog geen schot in de zaak. Iedereen is “working on it” en zegt dat we “be positive” moeten zijn omdat zij dat zelf ook zijn. Tja, dat zou al iets makkelijker gaan als we eindelijk eens iets concreets zien gebeuren.
Maar wetende dat we afhankelijk zijn van een "Madame Non" die blinde besparingen Zeer Hoog op haar agenda heeft staan...
Wetende dat onze relocation maar ter sprake kan komen als zij eerst een andere organisatiestructuur goedgekeurd heeft (en dat men daar ook al op wacht sinds eind 2007)...

Je kan het ze niet verwijten, die Amerikanen, ze blijven optimist. Misschien een beetje teveel in het boekje van “The Secret” gelezen?

Afgelopen week las ik nog een interview met iemand die enkele jaren geleden van Londen naar New York City verhuisd is. Toen ze hem vroegen wat het meest irritante was waar hij aan had moeten wennen, dan was het wel dat –in zijn ogen- overdreven positief zijn. Zelfs terwijl het schip aan’t zinken is zullen ze nog zeggen dat het allemaal wel in orde zal komen en je je geen zorgen moet maken.
Vroeger zou ik dergelijke uitspraken niet begrepen hebben. Dat positieve, da’s toch juist een geweldige eigenschap? Ik heb dikwijls genoeg gedacht dat de bewoners der Lage Landen daar eens een flinke portie meer van zouden mogen hebben. Wij zitten altijd maar te zeuren en te zagen (hahaha, kijk maar eens wat ik ondertussen aan ’t doen ben).
Maar waar ligt de grens tussen (gezond) positivisme en realisme? Soms begin ik te vrezen dat ze die lijn toch wel verloren zijn onderweg.

Dus: ja, wij hebben onze vakantie geboekt. En neen, ik ben er niet echt gelukkig mee. Maar hier 2 maanden thuis gaan zitten op een moment dat je gedacht/gehoopt had dat je voor lange lange tijd aan de andere kant van de Oceaan ging zitten, dat is ook niet echt een super vooruitzicht. Dus zullen we maar vooruit moeten. Weer maar eens. Niks aan te doen.
“Hup met de geit”, zij mijn leraar van het 4de leerjaar. Vele jaren gelden.

What a beautiful day...

2008-04-21T13:18:00.001+02:00

Deze ochtend op weg naar school kwam er spontaan een deuntje in mijn hoofd zingen:

What a beautiful day, hehe, what a beautiful day...

Ik weet niet wie dat opgewekte liedje eigenlijk zingt, noch hoe het liedje verder gaat in woorden (alhoewel ik wel het wijsje ken.
Maar meest verwonderlijk van al vond ik het om zo’n opgewekt iets te denken en te voelen op een maandagochtend.
Een maandagochtend waarop mijn ventje al weer naar Puerto Rico vertrokken is en ik dus al om 5.00 u uit de veren was.
Maar het weekend was leuk, het zonnetje scheen al op deze ochtend en het blijkt vandaag zelfs 20°C te worden.

What a beautiful day!

België in lijstjes

2008-04-15T19:56:00.000+02:00

Ik bracht van de bib en boek mee, zo’n “rariteitenboek”, je kent dat wel, eigenlijk volkomen overbodig, maar wel eens leuk om door te neuzen:
“België in lijstjes. Wetenswaardigheden over ons land, in cijfers en tabellen”.
Ik ging net even zoeken op het internet, maar er is amper iets over te vinden. Ik vind zelfs geen IBSN-nr in het boek (!) en ook op de site van de uitgeverij (lannoo) is het boek niet terug te vinden. Raar maar waar...

Er staan allerlei lijstjes in. Bv met de 10 rijkste families, de functies in het koningshuis, hoeveel bier we jaarlijks drinken, wie deelnam aan het eurovisiesongfestival (leuk scrabblewoord!).

Zo leer ik dat de langste rivier de Maas is, dat West-Vlaanderen de meeste vrachtwagens telt. Maar ook dat er 10 gemeenten zijn die minder dan 2000 inwoners hebben.

Dat de naam Peeters gedragen wordt door om en nabij 33.113 personen en Janssens door 30.996 mensen. Op ranking 99 staat de naam Pieters (5.215 personen) en op 100 staat Adam (5.204). En gek genoeg staat mijn familienaam ook in de top 100, maar die van mijn man –tegen mijn verwachting in- niet.

Er wonen 99.876 Italianen in België, gevolgd door 55.398 Fransen en 54.910 Nederlanders. En ja hoor, er wonen ook 11.582 Amerikanen en zij staan op de 11de plaats.

Er zijn 1.675.000 katten en 1.064.000 honden. En wij moeten geloven dat de samensteller van het boek ze allemaal telde? Hoe tellen ze die dieren eigenlijk? Want vroeger moest je nog een hondenpenning kopen, maar dat is ook al jaren afgeschaft... Hoe weten ze dan hoeveel honden er zijn? Laat staan hoeveel katten!

En tot slot de lottocijfertjes. De getallen die sinds 1978 het meest getrokken werden, zijn:
24 (38o keer)
7 (378 keer)
16 (370 keer)
5 (368 keer)
25 (363 keer)
14 (355 keer)
Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ze in combinatie met elkaar getrokken werden. Dus of je hier de jackpot mee behaalt? Maar indien dat wel het geval is, vind ik dat je mij toch een soort tipgeld moet schenken. Ik neem genoegen met 10%. Vraag ten gepaste tijde mijn rekeningnummer maar! Ik kan geen fiscale attesten afleveren maar ben alsnog een goed doel hoor!

Priorij Heilig Graf / Kasteel van de Hertogen van Brabant

2008-04-12T22:53:00.001+02:00

De laatste dagen is de zon wat minder gierig geweest met haar straaltjes. Soms voelt het wel nog een stuk kouder aan dan het er aanvankelijk uitziet met die mooie blauwe lucht en het stralende zonnetje, maar ik geniet. Oh, wat doet dat goed! ‘k Zal er maar niet teveel aan denken dat we waarschijnlijk nog een fikse portie “aprilse grillen” tegoed hebben...

Vandaag zijn we een ganse dag op stap geweest. Naar Turnhout, de hoofdstad van de Antwerpse Kempen.

Voor de middag kregen we een rondleiding op de priorij van het Heilig Graf. Begin jaren 1900 werd dit schitterende (geclasserde) gebouw gebouwd o.l.v. de bekende Vlaamse architect Taeymans, in zijn kenmerkende Vlaamse neo renaissancestijl.
We bezochten o.a. het salon, de refter, de bibliotheek, het pandhof en de kapel. In de kapel hingen veel glas-in-lood ramen, maar deze zag er schitterend uit met de zon die er op scheen:

Rechts zie je de verrijzenis van Jezus (op paasdag), onder hem liggen de windels die hij achter laat.
Onderaan in het midden de engel die de boodschap brengt aan twee dames die vol ongeloof zijn (links onderaan).
Links boven nog 3 engelen in de vlucht.

In Vlaanderen heeft er een hevige taalstrijd gewoed (o.a. in het onderwijs) in de jaren rond 1960. Tot dan was het heel normaal dat je onderwijs in het Frans kreeg, o.a. ook aan onze Vlaamse (sic) universiteiten. Maar vandaag leerde ik dat de zusters van het Heilig Graf deze strijd al succesvol gevoerd hebben in 1906: vanaf toen gaven zij in hun school al les in het Nederlands. Ook aan het hoger onderwijs voor leerkrachten!

Na de middag bezochten we onder de deskundige leiding van een stadgids het kasteel van de hertogen van Brabant. Dit voormalige jachtslot gaat terug tot in 1106!

Deze foto heb ik even "geleend" van het internet.

De architectuur en de verschillende decoratiestijlen geven de geschiedenis weer van dit kasteel, dat momenteel dienst doet als Rechtbank van Eerst Aanleg voor het arrondissement Turnhout.
Ik denk niet dat we iets van restanten gezien hebben uit de 12de eeuw, maar wel nog een stukje trap en tegeltjes die reeds 400 jaar oud zijn.

Begin jaren 1900 werd dit kasteel grondig gerestaureerd onder leiding van ... architect Taeymans. En in 1994 onderging het nog eens een grondige restauratie, onder leiding van de architect die ook ons huis getekend heeft!

Naast Boheems glaswerk waren er ook veel decoraties in beeldhouwerk, o.a. deze leeuw.
Het was een boeiende en leerrijke dag!

Ponnekeswandeling

2008-04-10T10:02:00.001+02:00

Zondag hadden we dus Ponnekeswandeling. Vroeger organiseerde de fokker dat 2 keer per jaar, maar sinds ze gestopt zijn met de kennel blijft Gie dat gelukkig toch nog verder doen.
Dus, Gie, bedankt! Alsook voor Frie, de broodjesmakers, en natuurlijk de ouders van Frie die lekkere soep gemaakt hadden waarmee ze ons onderweg kwamen bevoorraden:

Dit is Gwesdie, de mama van onze hond. Zij heeft de wandeling heel kranig meegemaakt, want spijtig genoeg heeft ze lymfekanker en zij zal waarschijnlijk de zomer niet meer halen. Zonde, ze is nog maar 12 jaar... Echt een hond met karakter!

Sven en Mieke, de eigenaars, hebben ondertussen ook een nieuw pupje, pas opgehaald in Polen:

Ondanks de voorspelling van veel nat en winterse buien, hebben we geen spatje regen gehad en zag de lucht zowaar soms blauw!

En natuurlijk ook nog even onze Dusza:

Nog enkele fotootjes van de wandeling:

Dusza in de sneeuw - landschap

2008-04-06T23:28:00.000+02:00

Zoals gezegd hier nog wat foto’s van Dusza in de sneeuw, 25 maart. ’s Morgens lag er sneeuw, toen zijn deze foto’s genomen. Tegen de middag was alles al verdwenen...
Ze duikt heel graag met haar snoet in de sneeuw, en dan met de poep omhoog/staart in de lucht, en dan speelt ze “sneeuwruimer”. Heel grappig zicht altijd.

En dan eindig je natuurlijk met een snoet vol sneeuw...

Baasje smijt het balletje, en Dusza gaat er achter aan…

Vandaag zijn we nog gaan wandelen en heb ik nog wat landschapsfoto’s gemaakt.
Morgen ga ik uiteindelijk 2 foto’s afgeven: foto nr. 4 van gisteren. En dan nog deze foto:

Maar deze vond ik ook wel leuk:

Later volgen nog wat foto’s van de wandeling, met hondjes dus!

De Bende - Foto: landschap

2008-04-05T21:34:00.002+02:00

’t Was een leuke namiddag: we kwamen nog eens samen met “De Bende”: oom Luc en tante Ingrid, neef Felix, tante Magda, en wij. Normaal gezien doen we dat regelmatig, maar dit jaar was het de eerste keer dat het er van kwam om nog eens met allen tezamen te zijn. We zijn gaan eten in een grillrestaurant en het was lekker en gezellig.
Voor een volgende bijeenkomst moeten we niet lang wachten: 11 mei zitten we aan het communniefeest van neef Felix! Ze hebben ons al heel nieuwsgierig gemaakt naar het menu, en we zijn gewaarschuwd dat we een week vooraf al maar beter op dieet gaan... Aiaiai, als dat maar goed komt! Straks rollen ze ons naar huis.

Eerder deze week maakte ik met manlief en onze hond nog een wandeling “op het einde van de straat”. Het landschap vond ik heel mooi, en ik maakte dus ook wat foto’s. Want dat is de opdracht die ik tegen maandag ook moet binnenleveren: landschappen...
Dus: breng je stemmen maar uit!

Foto 1:

Foto 2:

Foto 3:

Foto 4:

Foto 4 heeft mijn voorkeur, omwille van de kleuren en het lijnenspel.

Panamarenko

2008-04-03T23:00:00.001+02:00

Gisteren zijn we naar een tentoonstelling van Panamarenko geweest.
Van zijn website:

Panamarenko (Antwerpen, 1940) is een buitengewoon en niet te classificeren individu binnen de hedendaagse kunst.
Als kunstenaar, ingenieur, fysicus, uitvinder en visionair heeft hij uitzonderlijk onderzoek gevoerd naar begrippen als ruimte, beweging, vlucht, energie en gravitatie. Zijn werk is een combinatie van artistiek en technologisch experiment, en neemt verschillende vormen aan: vliegtuigen, duikboten, auto's, vliegende tapijten en vogels. Telkens spectaculaire constructies van vreemde schoonheid, tegelijk speels en indrukwekkend.

Zoonlief heeft onlangs nog een kunstwerk gemaakt dat geïnspireerd is op het werk van deze kunstenaar. Van oom Luc kreeg hij zijn eerste modem. Een exemplaar uit 1984 dat maximum 9600 bits per seconde (dus 1200 bytes per seconde) haalde en dat toen zo'n 75.000 Belgische frankskes kostte (omgerekend bijna € 2.000!!!).

De kwaliteit van de foto’s is niet geweldig, er waren hele grote ramen waar de zon pal op stond... Maar hier alvast wat sfeerbeelden:

Brazil 2004
Pilot with foldable wing construction & motor
schaalmodel voor het origineel full-scale ontwerp (ongeveer 6 m spanwijdte).Te koop voor € 15.000

“Rugzak met 60 pk motor met houten propeller die de drager moet toelaten vertikaal op te stijgen en vrij in de lucht te bewegen”
Full-size model. Niet te koop.Panamarenko zou er effectief een klein stukje mee van de grond geraakt zijn.
Ik denk dat we nog eens naar het MUHKA moeten http://www.muhka.be/ om nog wat verder in de Panamarenko-sfeer te komen, want zoonlief wil er een spreekbeurt over gaan houden.
Het is een boeiend gegeven: zijn dit eerder technische studies, of is dit kunst?... Een debat waard!

P.S.: Iemand enig idee? Ik laad mijn foto's op bij Photobucket. Voor die laatste foto ga ik dan naar "edit" en dan komt de foto effectief in de juiste orientatie te staan. Maar als ik dan die html-code overneem om op mijn blog te zetten, dan lijkt het of ik die edit helemaal niet gedaan heb, en ligt de foto terug op z'n kant.
Wat doe ik fout?

De tuin

2008-03-29T18:23:00.000+01:00

Vandaag voor de eerste keer dit seizoen echt in de tuin gewerkt. Ik had al wel eens wat onkruid staan harken, maar daar bleef het bij. Het weer van de afgelopen wegen was ook alles behalve uitnodigend om er eens in te vliegen...
Maar deze ochtend zijn we opgestaan met een zonnetje (ok, we zijn hier niet veel meer gewend, dus als de lucht niet grijs is EN ik kan een zon zien...).

Manlief heeft het gras gemaaid, zoonlief is aan het harken geweest, ik heb het onkruid dan verder opgeruimd, heb nog wat gesnoeid, heb de buxus rijkelijk voorzien van meststoffen... Heerlijk was het! En het ziet er nu weer lekker “fris” uit. Nu maar hopen dat het even droog blijft.

We hebben hier en daar erg last van zo’n groene ‘aanslag’ op de tuinpaden/oprit. Dat is het gevolg van die schitterende hoge eiken die hier groeien. Maar bv. achter in de tuin is het zo erg dat het bij nat weer soms een beetje glibberig is.
Ik had dus een product meegebracht. Biologisch, want ik wil niet dat mijn plantjes kapot gaan, noch het gras of de hond! Gelukkig ging ik de bijsluiter nog eens goed lezen vooraleer ik er mee aan de slag ging, want het blijkt dat dit het best toepast bij temperaturen boven de 12 graden, en het moet toch minstens een dag droog blijven. Even geduld dus nog...
Behalve achter in de tuin: daar ben ik er maar met de schuurborstel op gegaan. Pffft.... Wat een werkje! Er zit nog steeds wat groen op maar ik ben er zeker van dat ik nu geen risico meer loop om onderuit te gaan!

Verder samen met m’n ventje nog wat zitten prutsen aan de instellingen van mijn blog, zodat deze tekstkolom een beetje breder is geworden.

De dollar koers

2008-03-29T09:29:00.003+01:00

Als je op dit moment je eurootjes omzet naar dollars... dan ben je plots veel rijker.
(al is dat natuurlijk heel relatief)

HTML:

aanvulling

2008-03-26T11:35:00.000+01:00

De kans dat er langs deze weg ergens iemand is die werkelijk interesse heeft in mijn man (zijn CV) is natuurlijk klein, maar je weet maar nooit.
Daarom nog even deze kleine aanvulling:

Zijn taak als global account manager is er voor te zorgen dat infrastructuurdiensten, applicatientwikkeling en ondersteuning gealigneerd lopen met de behoeften van een multinationale operating company.
Hij is verantwoordelijk voor 15,000 seats wereldwijd in een Operations company en heeft daarvoor een infrastructuurbudget van $80,000,000 ter beschikking voor 11 manufacturing plants en 4 grote distributie centers.

Is dat "Amerikaans" genoeg? (zij willen blijkbaar veel cijfertjes kennen...)

CV is op aanvraag te bekomen.

De sterretjes zijn zoek

2008-03-25T14:35:00.003+01:00

Opeenvolgende reorganisaties en besparingsrondes hebben een zware tol geeist bij mijn man op het werk.

Veel meer mensen dan gedacht hebben dan ook nog eens gebruik gemaakt van een gunstige ontslagregeling (zodat er geen naakte ontslagen moesten vallen). Gevolg: personeelstekort (dat niet aangevuld mag worden).

Diegene die aan het hoofd van het bedrijf staat krijgt heel veel commentaar in de zin van “ondoordacht optreden” / “geen lange-termijn visie” / “autoritair” / ... Maar er is niemand die zijn kop uit durft te steken om dat aan te klagen bij de Board of Directors. Allemaal bang om hun job te verliezen?

Gevolg: er is geen aandacht meer voor de loopbaanplanning van bekwame medewerkers. Dus wat doen die mensen? Gefrustreerd rondlopen. Of hun ontslag geven.

Ik heb mijn man nog nooit zo tegen zijn zin zien gaan werken. Had zelfs nooit gedacht dat dat mogelijk zou zijn. Ik schrik me dus een hoedje. En ik maak me zorgen.

Een ding staat hier vast: als wij momenteel de green card zouden winnen, dan zou hij in eerste instantie zelfs buiten het bedrijf naar een nieuwe job gaan zoeken...
Wie had dit ooit kunnen denken...

We hebben verlof van vrijdag tem maandag. De Fortune Top 100 ligt al klaar. En het CV ook. Tips zijn altijd welkom, en een jobaanbieding nog meer!

EDIT: mijn man heeft al ruim 20 jaar werkervaring, vooral in global account management en project management. Zeer ervaren in het leiden van een grote groep (+150) mensen in een globale IT-omgeving. Sector: telecom / farmaceutisch - chemisch / supply chain.

Pasen

2008-03-23T10:42:00.001+01:00

Een vrolijk Pasen, of een Zalig Pasen, wat je ook maar wenst!

P.S.: ik ben heel blij,want mijn favoriete blogger is na 11 maanden terug gestart met bloggen!

"Stel dat" en "Als ... dan"

2008-03-17T15:41:00.000+01:00

“Opstoot kredietcrisis zorgt voor paniek. Greenspan ziet ‘ergste crisis sinds Tweede Wereldoorlog ” titelt De Standaard vandaag in zijn online uitgave.
Het zoveelste bericht in die zin dat in de afgelopen weken verschenen is.
En dat baart me zorgen. Ja, natuurlijk omwille van de mogelije impact op heel de wereldeconomie, maar vooral omwille van de gevolgen voor ons eigen kleine leefwereldje. Want krijgen we op deze manier nog wel een kans om naar de VS te verhuizen? Gaat het bedrijf die kosten willen maken, of willen ze de trend van de afgelopen jaren door al dat slechte nieuws alleen nog maar versterkt verder zetten en dus “besparen besparen besparen”?...
Gaan we echt alleen nog maar kunnen hopen op het winnen van een Green Card?

We zullen maar niet te depressief worden, en de dingen van een positieve kant trachten te bekijken? Daar zijn we ondertussen expert in, we oefenen het tenslotte toch al meer dan 3 jaar.
STEL dat we de Green Card winnen, DAN worden we genoodzaakt om onze woning te verkopen want huizen in (midden) New Jersey zijn duur. Heel duur zelfs als je in een goede schoolbuurt wilt wonen.
Ik volg de immobiliënmarkt daar nu al een jaar of 3, en ik moet zeggen dat ze daar bitter weinig te lijden hebben onder die hypotheekcrisis. Een huis vergelijkhbaar met datgene waar wij hier nu in wonen kost ginder nog een heel stuk meer dan hier. Het positieve is dus: ALS wij ons huis op dit moment zouden moeten verkopen en onze euro’s omzetten in dollars, DAN zouden we een flink pak geld meer hebben dan enkele maanden geleden, dankzij de huidige dollarkoers. Want op het moment dat ik dit bericht schrijf is elke dollar 1.579 euro waard!

Maar ja, termen als “stel dat” en “als ... dan”, die gebruik je enkel maar in verhalen die ver van de realiteit staan. In dromen dus.
En dat zullen we dus nog maar even verder moeten doen.

Vanaf april kunnen de notification letters weer in de bus vallen... Hopen dus maar weer. En ondertussen wachten. Zoals de duiven.

Heerlijke koekjes - Bling bling - specht!

2008-03-16T23:29:00.000+01:00

Ik begin me stilaan beter te voelen, al ben ik nog wel snel moe. Lang geleden dat ik zo lang last gehad heb van een verkoudheid.

Gisteren ben ik aan de slag gegaan met een recept dat ik via Miranda haar blog had gevonden:
Ik maakte de havermoutkoekjes. En we zijn het unaniem eens: dit zijn de lekkerste koekjes die we ooit gegeten hebben!

Hier zie je ze klaar liggen om in de oven te gaan:

En zo zien ze er uit na het bakken:

Twee weken geleden had onze zoon met zijn school een jaarlijkse sponsorloop. Telkens kiezen ze binnen hun klasgroep een thema en trachten ze zich een beetje te verkleden. Aanvankelijk hadden ze Dalmatiërs gekozen. Dus ik gezorgd voor een witte T-shirt en zwarte textielverf. Maar de avond voor de sponsorloop bleken ze van gedacht veranderd te zijn! Het thema werd nu ‘bling bling’. LOL! De mensen die ons kennen weten al onmiddellijk dat er hier weinig in het genre bling bling aanwezig is. Dus dan zit je met je handen in het haar! Maar gelukkig is onze zoon een stuk creatiever dan zijn moeder: met de witte T-shirt en een zwarte alcoholstift ging hij aan de slag.
Dit is het resultaat:

Let op de adelaar en de “SPQR” ... de link naar de klas van Grieks en Latijn.
Op de achterkant van de T-shirt nog snel de poen benadrukken:

Surprise surprise toen ik hem na de sponsorloop ging halen. Hij was wit met zwarte vlekken geverfd, als een dalmatiër! Bleek dat ze dan ’s avonds nog maar eens terug van gedacht veranderd waren omdat er maar weinigen waren die plots bling bling spullen tevoorschijn konden toveren. Maar zoonlief is de enige in de klas zonder GSM dus ze hadden hem niet kunnen sms-en (en dat je ook kan bellen naar een vaste lijn, daar hadden ze niet echt bij stil gestaan). Gelukkig had onze zoon er een goede draai aan gegeven: hij was Bling Bling, het rijke hondje. En die tekening op de voorkant van zijn T-shirt stelde zijn hondenpenning voor. Hahaha!

En tot slot nog een (onduidelijke) foto van de specht die zich af en toe te buiten gaat aan de pieren die in onze gazon leven! De specht is heel waakzaam: telkens als ik in de buurt van het raam kom om een foto te maken, vliegt hij weg! Vandaar dat het redelijk onduidelijk is. Erg moeten inzoemen + een raam dat er nog tussen zat:

Ziek

2008-03-12T14:12:00.000+01:00

Pffffft… ‘k ben ziek. Lopende neus, brandende keel en kriebelende buis van Eustachius… En moe. Vooral heel erg moe.

Ondertussen raast er een storm over het land, de lucht is grauw en grijs, dus dat werkt genezing al niet erg in de hand.

Ik zal me dadelijk maar even gewonnen geven en op de zetel gaan liggen.

Ook manlief is thuis. Gisteren heeft hij een ziekendag genomen, vandaag werkt hij gewoon van thuis uit, in zijn pijama. Lang leven het home office!

En nu maar hopen dat zoonlief het ook niet te pakken krijgt. Want zijn examen beginnen morgen. Eerst wiskunde, vrijdag Nederlands, maandag Grieks, dinsdag Frans en tot slot woensdag Engels.

Voor fotografie hebben we ondertussen portretfoto's gedaan. Vanwege de privacy van mijn mede-cursisten hier dus geen foto's.
't Waren er goede, maar dit is niet mijn favoriete onderdeel.
Nu zijn we bezig met landschappen. Ik weet al weer ik naartoe wil trekken voor wat foto's, maar dat zal moeten wachten tot ik me beter voel.

Nog wat macro's

2008-03-03T19:48:00.000+01:00

Vandaag weer cursus fotografie gehad.
Het ging over portretfotografie en we zijn dus naar de studio getrokken om daar te experimenteren met belichting en zo. Heb dus massa’s foto’s gemaakt van onze leraar en tegen volgende week moet ik bekijken welke ik wil weerhouden.
Ook nog wat gezien over landschapsfotografie dus daar moet ik deze week ook mee aan de slag gaan.

Eigenlijk wou ik dit nog laten zien. Het illustreert heel mooi het gebruik van het ‘macro’ op mijn fototoestel.
Deze denappel is genomen via die macro functie:

En dit is diezelfde denappel die ik even groot heb gefotografeerd, maar dan door enkel gebruik te maken van mijn zoom:

Dat verschil is duidelijk!

Verder nog wat foto’s die ook genomen zijn via macro, en die ik leuk vond:

Lekkere tomaatjes:

Een kunstig stukje hout:

En nog een mooie hondenneus:

Chuckwagon

2008-03-02T15:32:00.000+01:00

Gisterenavond hadden we een mini-meeting met enkele mensen van het Alles Amerika forum.
Als locatie waren we naar het Amerikaanse BBQ-restaurant ‘Chuckwagon” in Tongeren getrokken.
http://www.chuckwagonbar-b-que.be/?left=foto

Dit was werkelijk een heel geslaagde avond!

Het gezelschap:

Klein verslagje:

We zijn begonnen met 2 appetizer plates die voldoende waren voor 15 personen! Amerikaanse porties dus. Wat lag er zoal op? Chicken wings, onion rings, gefrituurde inktvis, iets met jaleno pepers in vermengd, en nog iets met kaas (andere forumleden vullen maar aan!), en nog wat dipsausjes.

Nadien hebben we allemaal voor zo'n menu uit de buffet-formule gekozen. Je hebt dan toegang tot soep, koud en warm buffet, een hoofdschotel bestaande uit vis of vlees (of een hamburger in 1 van z’n vele variëteiten), en tot slot nog koffie.
Sommigen gingen voor de soup of the day, welke een lekker kippensoepje was, anderen verkozen koud buffet (en weer anderen combineerden beiden).
Nadien kwam dan het hoofdmenu. Er waren er die voor de steak gingen, maar ze hadden ook heerlijke zalmmoot en de cheeseburger was ook hmmmm.

Caroline aan het koud buffet:

Als je voor de buffetformule gaat dan kan je dus ook nog van het warme buffet gaan nemen, en daar was o.a. chili con carne, cowboy meatballs, aardappelschijfjes met een looksausje, rijst, ...

Terwijl we nog gezellig zaten na te genieten kregen we ook nog een drankje van het huis aangeboden: een cactusjenevertje.

Dennis, Rob en Jan:

Om een idee van de prijs te geven: we hebben een hele avond lekker gegeten en gedronken (frisdrank, wijn, bier, koffie) vanaf 17.30 tot iets na 23.00 u, en we moesten 480 euro betalen voor 15 personen. Dat is dus 32 euro per persoon. Lang niet slecht zou ik zeggen, en zeker voor herhaling vatbaar want die hamburgermenu's van hen wil ik zeker ook nog eens proberen!

Grappig is dat we eigenlijk de eigenaars ‘kennen’ zij het uit een andere setting. Toen wij jaren geleden aan onze nieuwbouw begonnen en wegtrokken uit Limburg, hebben wij een groot deel van meubels en dergelijke opgeslagen bij Extra Space in Hasselt. Daar had je individuele boxen die ook nog eens geclimatiseerd waren, en dat was wat we zochten. Onze meubeltjes hebben daar toen ruim een jaar gestaan. We maakten toen ook kennis met de eigenaars: de Texaan Chuck (een construction worker die dus die hal eigenhandig gebouwd had) en zijn Limburgse echtgenote.
Ondertussen blijkven Chuck en zijn vrouw die zaak van de hand gedaan te hebben, en hebben ze Chuckwagon opgestart. Zijn vrouw herkende ons nog! Spijtig genoeg hebben we maar even met haar kunnen spreken omdat ze nog herstellende was van een longontsteking en terug naar huis ging. Maar Chuck is een aantal keer aan de tafel geweest en had nog wat gesprekken met o.a. de Amerikaanse Anna die hem voorzag van tips over waar hij nog lekkere Amerikaanse voedingswaren kon vinden.

Wij gaan heel zeker nog eens terug naar Chuckwagon, want er staan nog wel wat dingen op het menu die we willen proeven.

Ik leerde trouwens nog iets bij, want de naam ‘Chuckwagon’ is niet zomaar (alleen) afgeleid van Chuck zijn voornaam:
A chuckwagon was originally a wagon that carried food and cooking equipment on the prairies of the United States and Canada. They would form a part of a wagon train of settlers or feed nomadic workers like cowboys or loggers. It was common for the "cookie" who ran the wagon to be second only to the "trailboss" on a cattle drive. The cookie would often act as cook, barber, dentist, and banker.

Wat meer uitleg over Quiévrain

2008-02-29T17:37:00.000+01:00

Ik kreeg privé een mailtje om wat meer uitleg, want “Quiévrain” is duidelijk niet door iedereen gekend en dus begrepen.

Even heel erg uit de losse pols, want nu duik ik echt 30 jaar terug in het verleden...

Duivenmelkers kunnen dus wedstrijden laten vliegen door hun duiven. Ze “schepen” die dan in voor bepaalde bestemmingen in Vlaanderen of Wallonië. Quiévrain is zo’n plaats in Wallonië van waaruit de duiven “gelost” kunnen worden.
De duivenmelker geeft zijn duiven dus af op zijn duivenbond, en zo worden die duiven per vrachtwagen naar die verschillende bestemmingen gebracht, waar ze op zondagochtend gelost worden. Tenminste, als het goed weer is.
Bedoeling is dus dat die duiven asap terug naar hun hok vliegen, en natuurlijk: de duif die het snelste thuis is, die wint. Logisch.
Mijn vader-de-duivenmelker moest dus op zondagochtend naar die duivenberichten luisteren zodat hij wist om welk uur de duiven gelost waren, en dan kon hij uitrekenen hoe lang het ongeveer zou duren vooraleer ze thuis waren. En dan begon het staren in de lucht.
En vreemd vond ik dat, ik meen mij te herinneren dat hij die duiven in de lucht al kon herkennen als zijnde de zijne. Niet gewoon maar omdat ze aanstalten maakten om op ons dak te gaan zitten, want er woonden veel duivenmelkers “op den buiten” waar wij woonden, en die hun duiven parkeerden zich ook wel eens op ons dak. Wonderlijk allemaal. Maar snoeivervelend als je kind bent. Want tijdens de radio-uitzending moest je stil zijn. En je mocht ook niet buiten gaan spelen want dan zou je de duiven afschrikken. En op zondag konden we dus ook nooit eens een uitstap maken want “de duiven moesten vallen”...

In ieder geval: ik ben een duif.

“Quiévrain: wachten”.

2008-02-28T12:02:00.000+01:00

Soms zie je in een spelletje of zelfs tijdens een sollicitatiegesprek wel eens de vraag “met welk dier zou je je vergelijken?”. Wel, ik weet het heel erg zeker: ik ben een duif.

De laatste tijd komt alsmaar meer één zinnetje uit mijn lang vervlogen kinderjaren in mijn gedachten spoken. Mijn vader was een duivenmelker, en als dan zondagochtend de duivenberichten op de radio kwamen, dan was het muisstil in huis. Vader luisterde vol spanning en verwachting naar de berichten, om te zien of de duiven “gelost” waren. En dat ene zinnetje blijft me daar van bij en is heel onverwachts in mijn hoofd komen spoken: “Quiévrain: wachten”. Wat dus wou zeggen dat de weersomstandigheden niet geschikt waren om de duiven te lossen, dus de duivenmelker moest voorlopig niet op de uitkijk gaan staan om met zijn kommetje met zaadjes zijn duiven in een recordtempo het hok in te lokken zodat hij als snelste afklokte (en het prijzengeld dat hij daar mee won terstond via een ‘tournée general’ in het lokaal van de duivenbond achter te laten).

Ik zit hier al 3 jaar in dat hokje te wachten. Laat me vrij!

Met de twee voetjes op de grond...

2008-02-28T11:35:00.000+01:00

Dolgelukkig als een kind dat een lolly gekregen had! Zo voelde ik mij met de foto's die ik gemaakt had.
Fier dat ik ein-de-lijk eens de moed samen geraapt had om iets "technisch" onder de knie te krijgen.
Tevreden ook met het resultaat. De neus van Dusza was een heel origineel idee, vond ik van mezelf. En de kleuren van die Leylandii en de glansmispel kwamen mooi uit.
Klein beetje ontnuchtering toen ik het ging afprinten. Ondanks het feit dat ik geen goedkoop brolpapier had gekocht maar Echt Fotopapier (satijn), viel het printen toch tegen. Zal waarschijnlijk aan de inkt gelegen hebben: die was bijna leeg. En op zondagavond is dat niet zomaar effe snel op te lossen. Foei, zo uitstellen tot het laatste moment! Dat moet ik ook nog eens afleren...
De grootste ontnuchtering volgde echter maandagochtend in de les. Mijn foto's verdwenen in het niet naast de explosies van creativiteit van sommige medecursisten... Pffft... wat ben ik toch een prutserke.
Maar ach, nu ken ik tenminste toch ook de macro-functie van mijn toestel!
En we blijven verder doen!

macro's

2008-02-24T19:36:00.000+01:00

Ik ben mijn (digitale) fototoestel, een Canon Powershot S500, een beetje beter aan't leren kennen, zodat ik niet steeds op 'automatisch' een foto hoef te maken maar heel het proces zelf kan gaan sturen.
En zo ontdekte ik dus de macro-functie. Geweldig! Ik ben onmiddellijk aan het experimenteren gegaan!
Dit is het resultaat:

Glansmispel

detail van een leylandii

de neus van Dusza

Een klimopblaadje

2008 - Hoop

2007-12-31T19:39:00.000+01:00

Tezamen met de traditionele goede voornemens
die onlosmakelijk met de komst van een nieuw jaar verbonden lijken te zijn
dompelen we ons ook dit begin
weer helemaal onder in tsunami’s van Hoop.

De beste wensen voor 2008!

Star Wars en de Michigan City zoo

2007-12-01T17:55:00.000+01:00

Met z'n allen maakten we ook een uitstap naar het Science & Industry Museum in Chicago. Hier waren we vorige keer ook al geweest, en we vonden het er heel leuk. Totaal niet te vergelijken met wat wij in België kennen.

Deze keer was er een special rond Star Wars, waar zoon- en manlief grote fans van zijn!

We zijn ook een dagje naar de Michigan City zoo geweest. Dit is een piepklein zoo-tje (hahaha). Vroeger hadden ze er een bruine beer maar die is spijtig genoeg al overleden.
Wel imponerend waren de tijgers. Je kan tot heel erg dicht bij hun kooi. We hebben ze ook eten zien krijgen, maar dat was binnen en daar was het te donker om foto's van te nemen.
Er staat in de zoo ook een grote uitkijktoren die je zicht geeft op het nabijgelegen strand en de omgeving. Zo kan je duidelijk zien dat het strand verlaten is en dat de herst duidelijk begonnen is.

Humor schaadt de gezondheid

2007-11-26T21:01:00.001+01:00

Zaterdag nog even met zoonlief naar de bib geweest. We hebben hier in de bib zo’n self-check-out. Concreet: je scant je bibliotheekpasje en daarna één voor één de boeken die je wilt ontlenen, en op het einde krijg je zo’n ‘kassabonnetje’ met daarop het overzicht van de door jou geleende boeken + de datum dat je ze terug moet brengen. Heel handig dus, op drukke momenten moet je niet meer lang in de rij aan staan schuiven.
Maar zaterdag moesten we alsnog langs de mevrouw aan de balie passeren, want het lukte blijkbaar niet. Het liep mis bij 4 boekjes met cartoons.
Ik: “Mevrouw, kunnen deze boeken niet geleend worden?”
bibmadam: “Oh, jawel hoor mevrouw. Maar pas vanaf 14 jaar.”
Ik schoot in een bulderlach!... Tot ik het doodserieuze gezicht van de bibmevrouw zag… Oeps! Zij meende dat!
Ik: “Mijn zoon zit in het 3de middelbaar, mevrouw. Dat zou dan toch geen probleem mogen zijn?” (terug op mijn meest vriendelijke toon)
Bibmadam: “Neen, dat kan niet. Het mag niet.”
Ik: “Meen je dat nou? Kan ik hier als ouder niet een verklaring ondertekenen waarbij ik de toestemming aan mijn zoon geef om eender wel boek uit de bib te mogen ontlenen? Ik neem de verantwoordelijkheid en zal de bib er niet voor aanklagen.”
Bibmadam: “Neen, dat gaat niet. Mevrouw, er verschijnen elk jaar honderdduizenden boeken. Wij kunnen die écht niet allemaal gaan nalezen. Wij beoordelen ze liever te streng, dan dat we klachten krijgen van ouders die zeggen “Wat heb je mijn kind nu mee laten brengen?!””
Ja hoor, bibmevrouw. U hebt volkomen gelijk. Mijn zoon mag met zijn pasje van ‘jonger dan 14’ Pc-games meebrengen waarin waanzinnigen met het automatisch geweer in hun linkerhand schieten op alles wat beweegt, terwijl ze de overlevende restanten met hun rechterhand vakkundig onthoofden met het samouraizwaard.
Mijn zoon mag de boeken ontlenen die gaan over seks, drugs, misbruik, ...

Maar deze dingen, die mag hij als ‘jonger dan 14’ ABSOLUUT niet zien… Humor schaadt de gezondheid?

(ik probeerde de foto's kleiner te krijgen, maar dan kon je het helemaal niet meer zien wat er op stond, tenzij je je scherm onder de microscoop ging leggen)

We hebben het op z’n Belgisch opgelost: zoonlief ontleent de games en de ‘jeugdboeken’, ik ontleen de cartoons. (tenminste: hij ontleent ze, maar met mijn kaart. Dat mag, zei de bibmadam. Meer nog: ze stelde het zélf voor om het zo te doen…)

Zonsondergang Lake Michigan

2007-11-23T22:02:00.000+01:00

Ron en Lynne wonen vlak bij Lake Michigan, en op een avond zijn we tot daar gegaan, om de zonsondergang te gaan bewonderen…
Schitterend vond ik dat! Je ziet de vuurtoren van Michigan City, en in de verte zie je Chicago liggen! Op deze foto zie je zelfs één gebouw dat helemaal oplicht. Ik weet alleen niet welk gebouw dat was…

Een compilatie van de foto’s die ik maakte:

Lynne, manlief en Ron:

Op de terugweg, heel gezelllig met die lichtjes:

Hier nog wat foto’s die ik die avond maakte, en die ik wel leuk vind:

Happy Thanksgiving

2007-11-22T07:33:00.000+01:00

Op deze speciale dag heb ik toch even de tijd genomen om nog een berichtje te schrijven. ’t Is hier deze week al heel hectisch geweest (we zijn volop bezig om het herinrichten van de slaapkamers, dat wil zeggen: mooie (dek)beddensetten uitkiezen, de bijpassende tinten verf zoeken, meubilair verschuiven, … En ondertussen kreeg ook het waterbed een lek en werkte het pompje niet dat men ons in de winkel meegegeven had en moesten we het dus manueel afpompen… (neen, op zich geen ramp, we vonden het bed al versleten en er is een nieuwe besteld, afgelopen nacht sliepen we op de logeerkamer)

Mag ik met een vrolijke noot eindigen?

Thanksgiving Divorce

A man in Phoenix calls his son in New York the day before Thanksgiving and says,"I hate to ruin your day, but I have to tell you that your mother and I are divorcing; forty-five years of misery is enough.

"Pop, what are you talking about?" the son screams. We can't stand the sight of each other any longer," the father says. "We're sick of each other, and I'm sick of talking about this, so you call your sister in Chicago and tell her."

Frantic, the son calls his sister, who explodes on the phone. "Like heck they're getting divorced," she shouts, "I'll take care of this,"

She calls Phoenix immediately, and screams at her father, "You are NOT getting divorced. Don't do a single thing until I get there. I'm calling my brother back, and we'll both be there tomorrow. Until then, don't do a thing, DO YOU HEAR ME?" and hangs up.

The old man hangs up his phone and turns to his wife. "Okay," he says, "they're coming for Thanksgiving and paying their own way."

Bron
Er staat ook nog een leuke cartoon (die met die blinde boer), maar het lukte mij niet om deze hier over te nemen, de boer komt er goed op te staan maar de tekst valt om een of andere reden weg...

Halloween party

2007-11-18T11:53:00.000+01:00

Zaterdag had Lynne nog geregeld dat Susan, een collega van haar, met ons naar de mall ging. Voor ons was Susan een onbekende, maar haar vriendelijkheid en enthousiasme braken onmiddellijk het ijs. We moesten maar zeggen wat we graag wilden (sportkledij voor onze zoon, een jas voor mij, polo’s en jeans voor mijn man, …) en zij nam ons mee naar de geschikte winkels, ze kent de mall op haar duimpje.
En dan zijn er mensen die dit soort van contacten catalogeren onder ‘Amerikaanse oppervlakkigheid’, omdat die mensen op zo’n moment met je omgaan alsof ze je al lang kennen (vriendelijk, vlot, enthousiast, genietend), terwijl je daarna nooit meer iets van ze hoort.
Ik verwacht ook niet om ooit nog iets van haar te horen (buiten “Je hebt de groetjes van Susan” als ik bel met Lynne). Maar is dat noodzakelijk? Moet je, alvorens je een aantal hele fijne uren met iemand kan brengen, meteen de intentie hebben om voor de rest van je leven met die mensen in contact te blijven? Kan je niet gewoon spontaan een fijne tijd hebben met elkaar zonder verdere ‘verplichtingen’? Moet je dan maar niet met iemand gaan shoppen omdat jij dat graag doet en die mensen wat hulp kunnen gebruiken in het vinden van de winkels binnen die paar uurtjes die ze hebben (+ een lift nodig hebben tot aan de mall)?
Ach, ik stoor er mij niet aan. Susan was wat wij noemen ‘een toffe madam’ en wij hebben die namiddag heel veel plezier gehad. En je zag Susan ook genieten.
En ja, wij denken nog heel veel aan haar: we leerden ’s avonds op de party ook haar man Bob kennen. Bij Bob constateerde men een aantal maanden geleden een zeer ernstige vorm van kanker, tot nu toe sloeg er geen enkele behandeling aan, en de kans is groot dat hij het einde van het jaar niet haalt. Kijk, dat vind ik echt heel spijtig. Het zag er een leuk koppel uit, fijne mensen, en zo leerden we ze ook kennen uit wat Lynne zei. Tuurlijk denk je daar dan nog aan als je terug thuis bent! En wij hopen echt op een wonder voor hen!

Terwijl wij gaan shoppen waren hebben Ron en Lynne het huis nog verder aan de kant gedaan. Dat was wel nodig, want we wisten niet of het droog ging blijven (dus: zou de band gewoon buiten op de oprit kunnen spelen, of moesten zij binnen een plaats krijgen?). En we wisten dat er veel volk ging komen, maar niet exact hoeveel en of ze allemaal op hetzelfde tijdtip er zouden zijn. Ik schat dat er uiteindelijk zo’n 60 man geweest is.
In ieder geval hier nog wat foto’s. En spijtig genoeg ben ik vergeten om een foto van mijn man te maken. Hij zag er verrukkelijk uit in zijn chique piratenpak, neem dat van mij aan!

Onze piraten-zoon:

Ikke, met extra brede heupen door al die onderkledij:

Een collega van Lynne, die ook in de bibliotheek werkt, bakt heerlijke en vooral heel erg mooie cake. Zij had een doodskist gebakken:

Van een andere kennis hadden ze een doodskist mogen lenen, kwestie van de sfeer er wat in te brengen:

Grappig was wel dat deze kist in de zithoek stond, en men had daar wat stoelen en zetels staan voor mensen die eens zouden willen gaan zitten. Op een bepaald moment zaten daar zo’n heleboel mensen bij elkaar, rond die kist, en het leek echt wel op een funerarium. LOL! Toen hebben ze de kist maar opgepakt en ergens in een hoekje gezet, en de sfeer kwam er gelijk in.

Als je bij deze waarzegster passeerde en geluid maakte, dan deed zij een voorspelling voor je:

Hier even een zicht op een aantal van de gasten, die hun glaasje wijn bij kwamen vullen:

Links is Ron, de gastheer-piraat, dan in het midden een koppel dat oorspronkelijk uit Oost-Duitsland komt (en ze spreken nog steeds met zo’n grappig accent!), en helemaal rechts staat gastvrouw Lynne.

Het viel mij deze avond echt op dat je kennis maakt met allerlei nationaliteiten:
Ron zijn vader was een Russische Jood, Lynne is afkomstig uit Canada, de mensen op de foto hier boven uit Oost-Duitsland, buurvrouw Liz kwam als jonge tiener vanuit Nederland naar Amerika, er was ook nog iemand anders die uit Duitsland kwam, later leerden we nog iemand kennen uit Litouwen, …

Het was een heel leuk feest, onvoorstelbaar wat een werk de meesten op hun kostuums gemaakt hadden! Er waren een koppel koeien (‘the happy cows’, van een commercial op de TV, zie ook http://www.youtube.com/watch?v=S-B2dK4kr7o ), er was ook een koppel dat als stekker ging (hij als stekker, zij als wandcontactdoos), Lincoln en zijn vrouw waren ook aanwezig, er was een hele mooie heks en een fee, ach, teveel om op te noemen!
Wij hebben er van genoten!

Voorbereiding Halloween

2007-11-14T19:22:00.000+01:00

De eerste keer dat we bij Ron & Lynne te gast waren (in 2000) hebben we daar ‘The 4th of July’ mee gevierd. Dat was een hele belevenis! En deze keer waren we er met Halloween.
Lynne is een goede naaister die kostuums maakt voor toneel en musicals en zo. Dus had zij een tijd geleden het geweldige idee dat zij voor kostuums ging zorgen voor ons. Wij moesten onze maten doorgeven, en het zou dan een verrassing zijn wat ze juist ging maken. Vlak voor ons vertrek had ze al wel laten weten dat we best zwarte schoenen/laarzen mee zouden brengen. Wat had ze dus gedaan? Voor ieder van ons (ook voor henzelf) piratenkostuums gemaakt. Deze moesten we nog even passen toen we toekwamen, zodat ze nog wat laatste aanpassingen kon maken.
Hier alvast een impressie van dat ‘werk in uitvoering’:

In de Marquette Mall http://www.marquettemall.com/ van Michigan City opende onlangs een grote winkel zijn deuren die enkel maar Halloween-spullen verkocht (van die grote opblaasbare dingen voor in je tuin, allerlei verkleedkledij, wapens en geamputeerde lichaamsdelen, reuzespinnen enz….). Geen idee eigenlijk wat die winkel gaat doen nu Halloween voorbij is…
Wij kochten er nog wat spullen (zwarte pruik met lange haren, bandana en kralen voor zoonlief, zwarte ‘wilde’ pruik voor mij, een piratenketting, een doodshoofd-ring, …).

De Blitsteins hadden ook het geweldige idee gehad om een heuse Halloween-party te organiseren! Er ging dus op zaterdag een heleboel volk komen én er was een band voorzien die life speelden. Maar vrijdag moesten we dus eerst nog zorgen voor de decoratie.

Zoonlief en Emily die de pompoenen uithollen en versieren:

Ik had herfstbladeren op een kartonnen bordje gekleefd, en versierd als hoofdjes. Lynne bevestigde onderaan tulle aan deze hoofdjes, en zo werden ze in de bomen en struiken gehangen. Dat zijn dus de bosgeesten!:

De Halloween-party was echt geweldig! Wordt vervolgd, morgen.

De heenreis

2007-11-13T08:41:00.000+01:00

Aangezien we een vroege vlucht hadden ’s ochtends vanuit Schiphol, besloten we de avond voor ons vertrek maar door te brengen in het Etaphotel Amsterdam Airport (Badhoevedorp), een tip die we kregen via het Alles Amerika forum. (bedankt jongens!)

Zoals je kan zien is het een soort van ‘veredeld’ Formule-1 hotel: je hebt hier namelijk wel je eigen toilet en douche op de kamer. Voor 59 euro zonder ontbijt was dit zeker een aanrader: niks geen stress en gehaast ’s ochtends, je stapt buiten, in de shuttle, die je tot aan de ingang van de luchthaven brengt.
En dan hupsakee, de lucht in. Enkele sfeerbeelden:

Heerlijk boven de wolken:

Waar zijn we nu?

Ijs!

Zou dit al New York zijn?

Tussenlanding in Newark, met op de achtergrond New York City:

Het was wel leuk vliegen, met de Continental Elite Status die we dankzij manlief hadden. Je mag dan in de lounge, en mag als eerste inchecken (tezamen met de mensen uit business, hahaha).

En dan vliegen we verder naar Chicago, aan de oevers van Lake Michigan:

Chicago is duidelijk te zien! Dit voelt aan als ‘thuis komen’….

Eenmaal geland in Chicago O’Hare wou ik de family Blitstein verwittigen dat we geland waren, en welke bus we konden nemen, maar mijn GSM bleek het niet te doen (in de winkel hadden ze me dat al wel gezegd, maar op de telefonische hulplijn van Mobistar hadden ze me gezegd dat ik wel zou kunnen bellen). Gelukkig maakten we al onmiddellijk kennis met de hulpvaardige Amerikanen: we mochten de GSM van de dame naast ons gebruiken, en toen ik er voor wou betalen, wou ze dat niet. Dank je wel, onbekende mevrouw!

Dan de Tristate bus nemen naar Michigan City (nog een rit van goed twee uur). En ondertussen begon het al donker te worden:

En rond 18.15 u waren we er en kwam Ron ons oppikken aan het hotel waar die busdienst stopt. Heerlijk, elkaar weerzien na al die tijd! Snel naar huis, en ook daar een heerlijk weerzien met Lynne en dochter Emily.

We aten een heerlijke stew, die zeer origineel gepresenteerd werd. Spijtig dat ik niet meer zo helder van geest was na 19 uur reizen, ‘k had er foto’s van moeten maken. Ze hadden een brood laten bakken in de vorm van een pompoen (1 voor elke persoon), en deze was hol van binnen en alzo vulde men dat met de stew. Je kon dat dan uitlepelen, en ondertussen ook wat brood van de binnenkant wegschrapen. Heerlijk!!!

Nog even wat babbelen, valiezen uitladen, cadeautjes uitdelen (vind ik leuk!), en dan zijn we gaan slapen. In het bed waar je een ladder voor nodig hebt om er in te geraken. LOL! Ik denk dat we wel 70 cm van de grond lagen!
Ze hadden gezegd dat we heerlijk uit mochten slapen, want we zouden wel moe zijn van de reis. En dat dachten wij ook. Maar onze biologische klok wou nog niet helemaal mee: om 03.00 u. ’s nachts zaten zoonlief en ik klaarwakker in bed. We wilden natuurlijk nog niet opstaan, want dan zouden we onze huisgenootjes kunnen wekken, en dat was niet de bedoeling. Maar wat doe je dan wel om je bezig te houden? Wel, gelukkig had ik mijn GSM binnen bereik, dus zijn we gaan bowling spelen op de GSM. En ondertussen ontwikkelde zoonlief ‘dé’ move om spares te werpen, en vestigde hij het ene record na het andere!
Toen we hoorden dat de rest ook wakker was, zijn we ook maar ‘opgestaan’.
Blij voor wat dan weer ging komen: een leuke dag versieren voor Halloween. En: papa die ’s avonds ook toe zou komen! (hij zat namelijk al twee weken in de VS).

Trip naar Amerika

2007-11-12T10:51:00.000+01:00

’t Is niet dat ik met het voorgaande bericht een slot op de deur van mijn blog heb gedaan/wou doen. Ik had er alleen geen zin meer in. Er waren blijkbaar uit het niets plots een aantal totaal nieuwe lezers bijgekomen die heel de (bijna 3-jarige) voorgeschiedenis niet kenden, en ik had helemaal geen zin meer om nog maar eens alles uit te gaan leggen. Ik was ook helemaal uitgeschreven over Amerika. Dit blog had eigenlijk het relaas moeten zijn van onze verhuis naar Amerika, en als je dan na 2.5 jaar nog steeds in België zit… ‘k Had soms het gevoel dat ik de dingen kunstmatig aan het rekken was.

Maar nu dan toch nog maar een paar postjes, omdat ik wel iets te vertellen heb over Amerika. Van 25 oktober tot 4 november zijn we namelijk onze vrienden in Michigan City (Indiana) gaan bezoeken. We beleefden er Halloween, en maakten ook een paar uitstappen naar Chicago (Illinois). Dus de komende tijd verschijnen hier wat foto’s en kleine verslagjes over deze trip.

boodschappen

2007-08-06T08:58:00.000+02:00

Hoe een banaal iets als ‘je aankopen gaan doen in de supermarkt’ een kleine domper kan zetten op je weekend…

Zaterdag ging ik m’n aankopen doen bij de supermarkt. Ik werkte m’n boodschappenlijstje af, en toen kwam ik bij de onderhoudsproducten en huishoudgerief. Wat had ik nodig? Regenereerzout, afwaspoeder, afwasmiddel, glansspoelmiddel en wasmiddel. En het begon te knagen… Ontelbare keren heb ik de afgelopen twee jaar dit soort aankopen gedaan in de idee dat het de laatste keer was, omdat we naar Amerika zouden vertrekken… “Niet aan denken, gewoon doorgaan met je aankopen”, sprak ik mezelf toe.
Ik was dan ook heel blij toen ik plots een oude kennis met haar dochter opmerkte. We hadden elkaar dit jaar nog niet eens gesproken! Even wat bijbabbelen, waarbij ik dus vermeld dat ik net een nieuw tuinstel heb gekocht. En daarop kijkt zij heel erg verwonderd en zegt “Oh neen, wil dat zeggen dat jullie dan niet naar Amerika vertrekken?!”… ‘k Heb haar dan maar uitgelegd dat men ons inderdaad al die tijd aan’t lijntje gehouden heeft. En dan had ik gelukkig een excuus om snel weg te zijn: zoonlief stond nog bij de tijdschriften, en hij had om 18.00 uur afgesproken met iemand om samen online te komen op hun favoriete spel van Star Wars.
Heel die avond en gans de zondag is er dan zo’n onbestemd gevoel over me blijven hangen.
Eerder die week had ik ook al zo’n verdrietig gevoel gekregen toen ik las dat de DV-2009 begin oktober van start ging gaan. In 2009 zou onze zoon als alles vlot loopt aan zijn 5de middelbaar gaan beginnen. Dan is het eigenlijk niet meer verantwoord dat je nog gaat verhuizen. Dus besef je dat je ook in die loterij je laatste kans zonder succes opgebruikt hebt.

“Maar ben je dan ongelukkig met je leven nu?”, vraagt m’n zoon bezorgd. Neen, dat ben ik niet. Maar ik droomde gewoon van een ‘ander’ leven. En wat ik vooral erg vind: eigenlijk heb ik nooit Echte Dromen in mijn leven gehad. Door omstandigheden nam het hier-en-nu tijdens mijn tienerjaren zoveel tijd en energie in beslag, dat ik nooit toekwam aan dromen van een toekomst. Nadien ging ik op m’n eigen benen staan, en dan ben je bezig met financieel rondkomen. En toen kwam ik m’n echtgenoot tegen, en plots leefde ik als in een droom. Dus “naar Amerika verhuizen” was m’n eerste echte Grote Droom. En die zal ik moeten opgeven. Dat blijft dus knagen, hoe gelukkig je in je hier-en-nu dan ook mag zijn. ’t Is dat ik ginder mogelijkheden en kansen tot ontplooiing zag, voor ons alle drie…

Help!!!

2007-08-01T09:51:00.000+02:00

Help!
Het is vandaag 1 augustus! Dat wil zeggen dat de vakantie al in de helft zit. L

Meestal vinden wij de vakantie niet echt zo heel erg snel gaan, behalve de laatste twee weken. Maar nu raast dit aan een sneltempo voorbij. Komt dat omdat we nu begin juli al op vakantie vertrokken zijn? Geen idee, maar echt gelukkig zijn we er niet mee.
Deze morgen ben ik dan maar om 5.00 uur opgestaan, zodat deze ‘middelste’ dag extra lang kan duren. Neen hoor, ik ben wel zo vroeg opgestaan, maar dat komt omdat de taxi mijn echtgenoot om 5.45 uur kwam ophalen. Hij zit een dagje in Ierland vandaag, maar komt vanavond weer thuis.
Het ziet er ook naar uit dat het effe droog gaat blijven vandaag, dus ik ga dadelijk nog even in de tuin: gisteren heb ik 120 lopende meter klimop gesnoeid en de snoeisels al op een hoopje gelegd, vandaag ga ik die opruimen. En dan nog wat ramen wassen, want ze zijn deze keer echt heel erg vuil.

Nog even wat fotootjes van in Griekenland, om nog eens wat vakantiesfeer op te snuiven...
(jaja, ik ben nog bezig met het verslag)

Aan Kaap Sounion:

Zicht dat we de laatste middag hadden vanaf een (dak)terras van een restaurantje in Athene:

The old Tavern of Psaras is een echte aanrader!

Harry Potter

2007-07-28T10:39:00.000+02:00

Gisteren heb ik me nog eens opgeofferd om met m’n mannen naar de film te gaan. Eigenlijk doe ik dat niet graag, want zo lang stilzitten in een zeteltje om naar een film te kijken, is moeilijk voor me. Tenzij de film me écht aanspreekt, maar dat is zelden het geval. Maar ach, ze gaan al zo vaak met hun tweetjes, en zijn telkens een beetje teleurgesteld als ik niet mee ga. Aangezien ik weet dat ‘Transformers’ de volgende film op onze zoon z’n lijstje is, dacht ik dat ik maar beter nu mee zou gaan:
Harry Potter en de orden van de Feniks.

Twee keer viel ik bijna in slaap, al mag ik niet echt zeggen dat de film slecht is. Maar wel teleurstellend. Als ik zo’n boek lees, zie ik het zelf als een film voor me. En ik moet zeggen dat ik “mijn film” stukken beter vond. Maar ach, steek zo’n geweldig fantasierijk verhaal van zo’n 700 pagina’s maar eens in een film van twee uur…

Met Dusza gaat het ondertussen terug ok. Sinds gisteren gaat ze ook terug spontaan drinken. Ik moet wel haar eten terug langzaam opbouwen van de dierenarts. Vanaf gisteren mag ik dus haar dieet van beschuit, platte kaas en yoghurt terug beginnen aanvullen met haar normaal voedsel. Voor vandaag heb ik dus al rijst gekookt. Met wat worteltjes en komkommer er bij zal ze weer lekker smullen! Ze zit al te likkebaarden als ik dat klaarmaak.

Dusza knapt weer op!

2007-07-25T09:34:00.000+02:00

Het gaat hier al een stuk beter met onze meid, ik ben dan ook heel blij dat ik gisteren tot bij de dierenarts gereden ben.
Ze heeft blijkbaar buikgriep, iets wat momenteel wel meer onder de honden zit, en ze had koorts. De dierenarts gaf haar twee spuiten + medicatie voor de komende dagen, en haar eten mag ik vanaf vandaag in kleine porties beginnen opbouwen (magere yoghurt of platte kaas met een volkoren beschuitje).

In ieder geval was ze gisterenavond al veel levendiger, ze wou zelfs weer spelen! En deze morgen heeft ze volop genoten van die kleine portie eten, ze zou zelfs het potje mee opgegeten hebben. Als ze nu ook nog wat meer wou drinken... Ze kan kiezen uit een potje met kippenbouillon, een potje waarin druivensuiker opgelost is in water, maar deze ochtend ging madammeke drinken uit het vijverke...

Terug uit Griekenland

2007-07-24T09:13:00.000+02:00

We zijn al een weekje terug uit Griekenland, en ik kan je zeggen dat het een schitterende, fantastische superreis was, z'n geld echt wel waard! We zijn zelfs al plannen aan't maken voor volgend jaar, met dezelfde organisatie (VTB, cultuurreizen), en dezelfde gids.
Ben bezig aan een verslagje en de foto's, nog even geduld aub. De wassen moesten namelijk gedaan worden, en manlief had ook nog een weekje vakantie waarbij hij op de eerste dag al zei, tussen mijn was en strijk in: "We gaan deze week toch ook nog iets leuks doen?". Ikke: "Als jij dat niet in je blootje wilt doen, dan heb ik wel een dagje nodig.".
Maar sinds gisteren is hij ook terug aan 't werk.

Deze namiddag ga ik eerst met Dusza naar de dierenarts. Zij heeft al 3 dagen niet gegeten, behalve een paar kleine stukjes komkommer en wat volkoren vlokjes ontbijtgranen en 5 groene bonen. Zelfs voor haar snoepjes 's avonds haalt ze haar neus op. Ze is ook heel erg rustig, slaapt veel, is winderig, heeft platte stoelgang, en ik vrees dat ik haar ook al 2 dagen niet heb zien plassen. Ze drinkt trouwens ook niet... Ik veronderstel dat ze iets fout gegeten heeft, en hoop dat ze snel terug de oude is door middel van wat medijnen.

Allé, al een paar fotootjes om in de stemming te komen:
Het Palamidiafort op het schiereiland Nafplion:

De Hermes van Praxiteles in Olympia:

Het Theater in Delphi (waar het orakel vroeger zat):

Het schilderen van iconen:

4th of July

2007-07-04T08:30:00.000+02:00

Vandaag viert men in Amerika 'The 4th of July', hun onafhankelijkheid. Natuurlijk zie je dan overal om je heen de Stars & Stripes, maar meer nog dan een patriottische feestdag, is dit een familiedag, en bekijk het begrip 'familie' dan maar gerust heel erg ruim, want men viert met iedereen die mee wil vieren.

In 2000 hadden wij het geluk om deze dag samen met Ron, Lynne en hun kinderen Daniël (zaliger) en Emily te vieren. We gingen naar de parade kijken (waar de kids aan deelnamen), hebben een heerlijke BBQ gehad, zijn naar een grote kermis geweest, en naar het strand van Lake Michigan, waar we een prachtig vuurwerk hebben kunnen bewonderen.
Heel die sfeer was zo bijzonder, dat het toen onmiddellijk mijn droom was om dit gevoel ooit terug opnieuw te kunnen beleven.

Wat ik zo bijzonder vind is dat gevoel van samenhorigheid dat me op die dag overvallen is. Het maakt niet uit of je blank of zwart of rood of wat dan ook bent, je bent Amerikaan. Het is integratie en multicultiraliteit (bestaat dat woord?) in één hap. Afro-Amerikanen staan even enthousiast mee te vieren als moslims of Aziaten of wie dan ook. Zonder discriminatie.
Waarom moeten wij hier in België alles zo forceren via wetten en regeltjes om zogezegd niet te discrimineren en om ons multi-cultureel te gedragen, terwijl dat ginder allemaal zo simpel lijkt, en er geen regeltjes voor nodig zijn maar spontaan zo is? Ik heb hier nog nooit een moslim het feest van de Dynastie zien vieren, of Aziaten zien applaudiseren als onze soldaten op 21 juli voorbij komen marcheren...
De oorzaak zal misschien liggen in het feit dat het huidige Amerika juist ontstaan is uit zo'n melting pot. Dat iedereen immigrant is? Da's trouwens nog zo iets: hier in België hoor je "Ik ben 3de generatie ". Dat ben je toch niet? Je woont daar dan toch niet meer, maar hier? Net zoals je ouders dat deden? In Amerika hoor je dus: "Ik ben 1ste generatie Amerikaan". Het lijkt misschien een klein verschil, maar het ganse gevoel dat er achter zit is enorm.

In ieder geval gaat vandaag de '4th of July' weer aan ons voorbij, de dag waarvan we een half jaar geleden haast zeker waren dat we die dit jaar konden gaan vieren in onze nieuwe woonplaats, Amerika. Niet dus.

Ter compensatie gaan we dus Halloween vieren in Michigan City, bij Ron en Lynne. Thanksgiving had nog leuker geweest, maar vanwege de schoolvakantie onmogelijk.
Donderdag 25 oktober vertrekken zoonlief en ik naar Chicago, zondag 4 november komen we terug. Papa zal vanaf 25 of 26 oktober ook komen, maar die komt ofwel vanuit Puerto Rico, ofwel vanuit de Westkust.

Happy 4th of July!!!

Update

2007-07-04T08:26:00.000+02:00

Het schooljaar is voorbij en met een A-attest afgerond, nu moet zoonlief dus nog gaan kiezen welke richting hij volgend jaar uit wil. Hij kan voor het 3de jaar kiezen uit Grieks-Latijn of enkel Grieks.
Morgenavond trekken we naar het Novotel in Zaventem omdat we vrijdagochtend vroeg vertrekken naar Griekenland voor een culturele rondreis. Verslag zal nadien volgen, hopelijk met heel veel foto's.

Genieten van de tuin

2007-06-21T10:12:00.000+02:00

‘k Heb hier nog wat foto’s van de tuin, of tenminste van dingen die in de tuin staan:

Eigenlijk vind ik dit het meest charmerende dat in onze tuin staat:

Detail:

Dit is de Eendagsbloem. Maar Annemiek leerde mij vorig jaar een veel leukere naam:
Mozes-in-het-biezen-mandje
http://nl.wikipedia.org/wiki/Eendagsbloem
’s Morgens zijn de bloemetjes nog dicht, als er meer (zon)licht komt gaan ze open, en ’s avonds zijn ze weer dicht.
Het is een ‘recupplantje’: een collega van mijn man ging haar tuin terug aanleggen, en smeet die dingen weg. Ik ben er heel erg blij mee! We moeten achteraan nog wat plantjes zetten, en ’t is dat ik ze nog niet tegengekomen ben in het tuincentrum, én ook niet weet hoe je zo’n ding moet stekken, want ik zou dit heel graag ook nog achteraan zetten. Nu staan ze naast het hoekraam van de woonkamer.
Om je een idee te geven gebruik ik hier even een foto van eerder dit jaar:

Hoekraam = daar waar de wijnrode gordijnen hangen

Verder heb ik me ook nog bezig gehouden met een vernietigende missie tegen het onkruid van de buren. Zij hebben de grond naast ons gewoon braak liggen, doen daar niks mee. Dus ook geen onderhoud. Het onkruid komt dus door de draad in onze tuin groeien. Met de hand heb ik eerst een hele strook naast de draad uitgetrokken, en nadien ben ik nog even met Glyfos gaan spuiten, een onkruidverdelger. Dit is het eindresultaat:

Terug constructief vervolgen: ik kocht ook nog twee winterharde planten voor twee potten die ik had. Het is een stijve grasstengel die allerlei krullen heeft:

Detail:
Vind ik ook wel heel erg charmant.

Veel plezier heb ik ook telkens van deze Cana:

Als het winter is snoei ik de plant tot ongeveer 5 à 10 cm boven de grond (net zoals bij Mozes-in-de-biezen). En laat op het voorjaar zie je dan die kleine verse groene kopjes weer door de grond komen boren, en dit is het resultaat einde juni. Ondertussen staat de bloem ook in bloei.

En tot slot nog het voortuintje:

Dat is echt al heel erg groed gegroeid. Deze foto is nog van voor mijn snoei-aanval. ;-)

Eigenlijk vind ik het wel leuk om in de tuin bezig te zijn. ’t Is allemaal heel nieuw voor me, maar al doende leert men.

dubbele nationaliteit geldt niet overal

2007-06-19T09:56:00.000+02:00

Remco De Jong schreef voor het internetmagazine Wereldexpat een artikel over de nieuwe mogelijkheid die de Belgische wet biedt om een dubbele nationaliteit te voeren:

Dubbele nationaliteit voor Belgen geen probleem
Waarom voor Nederlanders dan wel?

In België is sinds deze week een nieuwe wet van kracht die het mogelijk maakt dat Belgen er in het buitenland twee nationaliteiten op na houden. Tot nu toe verloren Belgen die een andere nationaliteit aanvroegen, automatisch hun Belgische paspoort. Dat automatisme is nu verdwenen.

De nieuwe wet is aangenomen omdat de Belgische regering het belangrijk vindt dat Belgen in het buitenland de band met hun moederland kunnen behouden.
De nieuwe wet had heel wat voeten in aarde. De invoering heeft veel tijd gekost, ondermeer omdat het Verdrag van Europa moest worden opgezegd. Dat kon alleen met instemming van alle ondertekenaars van dat verdrag. De nieuwe wet zal in de landen die dat verdrag ondertekenden, (Oostenrijk, Denemarken, Frankrijk, Ierland, Italië, Luxemburg, Nederland, Noorwegen, Spanje en het Verenigd Koninkrijk) pas over een jaar van kracht worden.

Dat betekent concreet dat een Belg die volgende week in de Verenigde Staten de Amerikaanse nationaliteit aanvraagt, een Belg blijft mét een extra nationaliteit erbij. Een Belg die Nederlander wil worden, kan beter nog een jaar wachten, tenminste: als hij de Belgische nationaliteit wenst te behouden.
De nieuwe wet heeft geen terugwerkende kracht.

De Waalse minister van Justitie Laurette Onkelinx spreekt van een belangrijke wetswijziging die Belgen in het buitenland helpt bij het ontwikkelen van een carrière. "In bepaalde landen is het een belangrijk obstakel als men de daar geldende nationaliteit niet heeft, bijvoorbeeld voor de professionele loopbaan of voor het kopen van onroerend goed." Aan de andere kant zijn volgens de minister veel Belgen zeer gehecht aan hun oorspronkelijke nationaliteit en is het een goede zaak als Belgen die in het buitenland een 'briljante carrière' hebben gemaakt, zich ook in de toekomst nog Belg kunnen noemen. De nieuwe wet zorgt ervoor dat die Belgen zich niet 'uitgesloten' zullen voelen door hun vaderland.

In het vervolg van het artikel kan je nog lezen over de vraag die sommigen zich stellen of je wel trouw kan zijn aan twee landen tegelijkertijd:
http://www.wereldexpat.nl/nl/wonen/contactmetNL/dubbelenationaliteiten_remco

Belgische gezondheidszorg een model voor de VS?

2007-06-16T14:12:00.000+02:00

In een recent artikel op de website van Radio Vlaanderen Internationaal leren we dat er momenteel twee Amerikaanse staten zijn die interesse hebben in de manier waarop de gezondheidszorg in België georganiseerd is:

Betaalbare gezondheidszorg is in de Verenigde Staten uitgegroeid tot een van de belangrijke thema's voor de komende presidentsverkiezingen. Ook relschopper-regisseur Michael Moore heeft zich in dat debat gemengd met zijn film Sicko. Over de plas kijken ze steeds begeriger naar het Europese en zelfs Belgische model. Een staat als Massachusetts wil zelfs heel graag kennis uitwisselen met Brussel. Stefaan Thijs van het kabinet van minister van Volksgezondheid Demotte maakte eerder dit jaar al een studiereis naar de Verenigde Staten.
Vervolg: http://www.rvi.be/rvi_master/insite/rvi_insite_ziekteverzekering/index.shtml

De tuin

2007-06-14T23:32:00.000+02:00

De laatste twee weken ben ik tussendoor nogal druk bezig geweest in de tuin. ‘k Had er zo eens echt zin in. We hebben altijd al wel een tuin gehad, maar mijn vader claimde die altijd, zowel qua aanplanting als qua onderhoud. Maar hier dus niet!
In het tuincentrum ben ik twee mooie terraspotten gaan uitzoeken voor aan de voordeur. En dan moet je natuurlijk ook nog een plant zoeken die je er mooi in vind staan. Dit is het resultaat:

Aangezien onze tuin nogal ‘groen’ is, heb ik ook voor wat kleur gezorgd.
‘k Heb twee van deze ‘hangers’ gekocht, en zij hangen helemaal achter in de tuin, aan de tuindraad:

En verder heb ik ook twee oude terraspotten nog gevuld met nieuw materiaal.
Zo heb ik er twee staan:

Hier zie je ze staan, op het terras achter ons huis. Deze foto is genomen vanuit de deur:

Deze heb ik helemaal achterin de tuin geplaatst:

We hebben een groot stuk grasveld, en helemaal achteraan heb ik worteldoek gelegd met houtsnippers op (je kan beiden zien op bovenstaande foto, de houtsnippers moeten nog verder aangevuld worden). Op die manier wou ik een ‘natuurlijke overgang’ maken naar het ‘wilde’ stuk land achter ons. Bij gelegenheid moet ik daar ook eens een foto van maken, want ik zie dat die zo eentje nog niet heb.

Nu maar hopen dat alles in leven blijft, en lekker groeit!

lieve druppels van dauw

2007-06-09T22:07:00.000+02:00

Vandaag las ik een artikeltje over Jeugd & Poëzie, en daar stond een fijn gedichtje van een jeugdig iemand, waarbij ik onmiddellijk aan m'n 'foto met de parels' (zie vorige post) moest denken!:

lieve druppels
van dauw en
andere verdrietjes
nestelen zich
in mijn lege leegte
die
steeds
voller
groeit
en
explodeert in
kleine hoopjes vreugde

(Dagmar Frenssen, 1989)

Verder voel ik mij nog steeds niet top, maar wel elke dag een ietsie pietsie beter.

parels in de ochtend

2007-05-31T08:03:00.000+02:00

Het gaat me deze week niet zo goed af. Slecht slapen 's nachts, overdag dus heel erg moe. Verder heb ik het dan weer te warm en dan weer te koud. Niet dat ik me de hele dag door ellendig voel, maar de fut is er wat uit. Vandaar ook de stilte op het blog. Zal wel over gaan.

Dit zijn de foto's die ik op een ochtend vorige week in onze tuin maakte, en die me deden denken aan het verhaal van de rijke bramenplukker:

Heel de gazon achter ons huis (zo'n 800m²) was bezaaid met deze schitterende parels!

En het spinrag deed me denken aan de allerfijnst geweven zijden doekjes:

Ik weet niet of het zo duidelijk is, maar dit is een holletje van een spin. Ze weeft een net op het bosje, en maakt dan zo'n ingang naar haar holletje waar ze zich schuil houdt tot dat er iets in haar web vliegt:

Verlengd weekend

2007-05-28T13:46:00.000+02:00

Ventjelief is zaterdagmiddag teruggekeerd uit Amerika, met bijna twee uur vertraging. Tot einde juli zal hij niet meer moeten reizen, maar nadien staan China en Brazilië op het programma, en natuurlijk ook weer New Jersey.

Zaterdag ben ik nog snel wat inkopen gaan doen om dit verlengde weekend door te komen. Omdat ik geen zin had om naar de stad te rijden ben ik hier naar de plaatselijke supermarkt geweest. En wat zag ik daar plots staan, op zoek naar de overheerlijke Leo Go (die ik niet vond)?...:

Die verleiding konden én wilden we helemaal niet weerstaan, dus snel naar huis gefietst, een glas melk uit de ijskast genomen, en smikkel smakkel lekker oreo’s eten. Eerst het bovenste koekje er af eten, dan die crème oplikken, en dan het onderste koekje nog verorberen.
Besluit: ik moet deze week dringend nog eens naar de plaatselijke supermarkt.

Gisteren zijn we nog eens naar onze ‘oude stek’ gereden: Hasselt. Het weer was mooi, lekker wat gewandeld, en iets gaan eten in De Orangerie in de Walputsteeg.

Vandaag is het regenachtig. Mijn mannen zijn het huis uit, naar Pirates of the Caribbean III gaan kijken. En ik… ik ben mij heerlijk aan’t onspannen met strijken.

De helft van jullie zal mij nu wel gek verklaren. En waarschijnlijk wel meer dan de helft. Maar ik kan dat echt heel ontspannend vinden, vooral als er niet een boemvolle wasmand op mij staat te wachten. Nu zijn het vooral hemden die manlief meehad, dus daar heb ik wat werk aan. ‘k Ga dus verder doen!

P.S.: voor de Amerikanen: ik heb in de commentaren van mijn vorige post nog een leuke link geplaatst met een interactieve kaart van Amerika, waar je dus per jaar (verleden en toekomst) kan gaan kijken welke cicades in welke streek zaten (zitten). Héél leerrijk!

Priemgetallen en biologie

2007-05-24T19:58:00.000+02:00

Priemgetallen kunnen ongelooflijk boeiend zijn. De zeef van Erastosthenes brengt ons bij de Grieken. De rij van Fibonacci leert ons o.a. over de Gulden Snede. Via het Vermoeden van Goldbach zou je kunnen gaan narekenen of elk getal geschreven kan worden als de som van twee priemgetallen. De liefhebbers kan ik verwijzen naar onder andere deze website.

Maar het brengt ons ook in de biologie, namelijk bij de soort van de periodieke cicaden.
Op Wikipedia vond ik een hele heldere uitleg, dus voor alle duidelijkheid (neen, niet voor mijn gemak hoor!) plak ik hier even een stukje:
(en vergeet vooral ook niet naar de links onderaan te kijken!)

Periodieke Cicaden
Sommige soorten, zeven in totaal, kennen echter een unieke cyclus; eens in de soms wel dertien of zeventien jaar komt een enkele generatie uit. Periodieke cicaden zijn bijzonder omdat alle generaties zich gesynchroniseerd hebben, en allemaal in hetzelfde jaar massaal uitkomen. Onder enkele bomen zijn wel eens 40.000 exemplaren aangetroffen van dezelfde periodieke cicade. Sommige nimfen hebben het beter getroffen dan anderen; dus zou men verwachten dat er een periode van maanden zou zijn; de cicaden komen echter binnen drie weken allemaal uit en sterven na twee tot vier weken te hebben geleefd. De massaliteit van de cicaden zorgt voor een efficiëntere voortplanting, maar is tevens een 'wapen' tegen predatoren; de verzadigingstechniek; het zijn er zoveel dat ze geen verdediging nodig hebben, want een vijand kan ze toch nooit allemaal opeten. De cicaden hebben dan ook nauwelijks verdediging en zijn een gemakkelijke prooi en omdat veel diersoorten cicaden eten, geeft een periodieke uitbarsting een 'boost' aan de insecteneters. De schade aan gewassen is vaak enorm, hoewel deze slechts eenmaal in een aantal jaar wordt aangericht. Een cyclus van een priemgetal -aantal jaren biedt het voordeel dat die niet vaak samenvalt met de cyclus van predatoren. Toch zijn er maar drie '17-soorten' en vier '13-soorten'; de in 2004 in het nieuws gekomen soort heet Broad X en steekt qua aantallen, geografisch verspreidingsgebied en grootte van de periodieke cicaden met kop en schouder boven alle andere soorten uit; enorme hoeveelheden dieren zwermen wekenlang overal in de lucht. Periodieke cicaden behoren allemaal tot het geslacht Magicicada, en komen alleen voor in Noord-Amerika ten oosten van de Mississippi, de soorten overlappen elkaar maar zelden wat verspreidingsgebied betreft.
Theorieën
Het hoe en waarom van de periodieke voortplanting eens in de zoveel jaar is niet geheel duidelijk. Vast staat dat de nimfen niet 'plotseling' zeventien jaar gingen leven, maar de vraag is waarom er maar een enkele generatie is. Misschien waren de dieren bijna uitgestorven toen ineens een heel 'goed jaar' aanbrak, waarna er een zeer groot aantal eitjes werden gelegd. Nadat die nimfen na zeventien jaar uitkwamen, waren alle andere generaties verdwenen. Ook een ijstijd is een optie, waar de cicaden vanwege de lange cyclus onder de grond minder last van zouden hebben. Een derde theorie is dat het een niet - toevallige evolutionaire tactiek van overleven is, predatieverzadiging bij verrassing, want zeer weinig insecten leven 13 of 17 jaar.

Brood X
In juni 2004 was er een uitbarsting van een lange cyclus kennende cicade: de Michigancicade; een cicade met een cyclus van 17 jaar; elke zeventien jaar komt de enige generatie van de soort uit de grond om zich voort te planten; de nimfen hebben een soort biologische klok die ze vertelt wanneer uit te komen. De lengtes van het ondergrondse nimfstadia wordt aangeduid met het Engelse woord brood, wat legsel of generatie betekent, met daarachter een Romeins cijfer. De cijfers I tot XVII (1 tot 17) staan voor een 17-jarige cyclus en XVIII tot XXX (18 tot 30) staan voor een 13-jarige cyclus.
Bron

Daar moest ik dus weer aan denken nadat ik dit schitterende filmpje zag:
http://www.youtube.com/watch?v=6I3CNnLdnQc

En nog voor de liefhebbers van deze beestjes:
http://www.cicadamania.com/cicadas/
En tot slot een zeer leerrijke site van de University of Michigan.

(verdorie, hebben jullie daar ook last van, als je over zo’n beestjes leest –of je ziet ze- dat je dan jeuk krijgt?)

Oh ja, deze beestjes leven nu, tot ongeveer einde juni.

De rijke bramenplukker

2007-05-23T22:56:00.000+02:00

Toen ik deze ochtend door de tuin ging, zag ik een aantal dingen die me onmiddellijk deden denken aan een heel bijzonder sprookje van Godfried Bomans. Ik heb wat foto’s trachten te maken (wat behelpen is als je geen speciale lens hebt). Maar nu blijkt dat de Pc niet in staat is om mijn fototoestel ‘te lezen’ (net zo min kan hij een memory stick lezen). Dus ik ben even op het internet gaan zoeken naar wat passende illustraties:

Dauwdruppels als diamanten
En fijn geweven zijden tapijt…

De rijke bramenplukker

Vele jaren geleden leefde er in een groot bos een oude bramenplukker. Zijn vader en moeder lagen al een halve eeuw aan de voet van een beuk begraven, doch dat was de bramenplukker reeds lang vergeten; hij wist niet eens wat het scheefgezakte kruis eigenlijk beduidde, doch achtte het raadzaam, wanneer hij er ’s nachts langs moest, een omweg te maken.

Verder woonde er niemand in het bos en daarom dacht de bramenplukker dat hij alleen op de wereld was. Deze gedachte deed echter zijn opgewektheid geen schade.
Hij zong luidkeels de vrolijkste liederen, zonder ophouden, behalve ’s nachts, want dan moest hij slapen –dat is een goede verontschuldiging. Maar verder, verder was er geen vrolijker mens denkbaar. “Zie,” placht hij ’s morgens te zeggen, “die zilveren parels op de bloemen! Voor wie anders liggen al die diamanten over het gras gestrooid dan voor mij? Wat ben ik rijk!” en als hij door het woud liep, zuchtte hij: “Wat een hoge gewelven, wat een ruime portalen, wat een prachtige zuilen! En dat alles voor één man!”

Prachtige zuilen:

Des middags lag hij op zijn rug naar de wolken te kijken, die de wonderlijkste figuren voor hem maakten. “Zie,” sprak hij dan, “een beer! En daar een winterlandschap! Wie heeft er zo’n zoldering? Ik word er verlegen van!”

Maar zoals je al wel weet: mooie liedjes duren niet lang in sprookjes. Behalve als ze eindigen met “En ze leefden nog lang en gelukkig”. Maar dat is buiten Godfried Bomans gerekend, dit sprookje heeft geen happy end.
Op een dag komt er een ontdekkingsreiziger bij de bramenplukker, en hij geeft hem te eten. Als de ontdekkingsreiziger in ruil een goudstuk wil geven, dan zegt de bramenplukker dat hij dat niet nodig heeft, want dat hij immers diamanten heeft, “een paar grasvelden vol”. Aangemoedigd door de nieuwsgierigheid van de ontdekkingsreiziger vertelt de bramenplukker dus voluit over zijn paleis, met zuilengangen waarbij men het einde niet kan zien, met duizenden slanke kolommen die het gewelf dragen, Over de muziek die de ganse dag voor hem klinkt, met telkens nieuwe liederen en met ’s avonds een aparte zanger voor de solo’s.
De ontdekkingsreiziger is door het dolle heen door deze ontdekking, en nog voor hij al die rijkdom wil gaan bekijken met de bramenplukker, vertrekt hij om kond te doen van zijn allergrootste ontdekking ooit. Hij trommelt een aantal mensen op, en trekt met hen terug naar de bramenplukker. Die is dolgelukkig dat hij zijn bezoekers zijn rijkdom kan laten zien, en ’s morgens toont hij hen vol ontroering de parels op het gras en de bloemen. Heel ontnuchterend zegt de burgemeester dat dat geen parels zijn, maar dauw. De zuilengangen worden bomen, en de muziek komt van een nachtegaal.

Een nachtegaal:

De bezoekers voelen zich bedrogen, en uit woedde hangen ze de bramenplukker op…

En toen ’s avonds de nachtegaal zijn trillend lied begon, was er niemand om te luisteren. Want de bramenplukker hing juist een tak lager, dood.

Godfried Bomans: Groot sprookjesboek.
Uitgeverij Elsevier, 1975.
ISBN 90 10 01403 7

Dit boek heeft trouwens prachtige illustraties.
Eigenlijk doet het me ook denken aan ‘Animal farm’ van George Orwell, in die zin dat je het door een kind kan laten lezen, en die zien het ‘sprookje’, maar als je het als volwassene leest, dan zie je er felle maatschappijkritiek in. Eender hoe, het blijven prachtige verhalen.

Flightview - Zolder

2007-05-21T22:21:00.000+02:00

Met een uur vertraging, maar manlief is gisteren toegekomen in Newark.
Dankzij Annemiek had ik iets leuks ontdekt: je kan dus realtime kaartjes opvragen tijdens de vlucht, zodat je ziet waar het vliegtuig ergens 'hangt'. En dan krijg je dus dit:

Even na het vertrekt (de tijd onderaan op de tekening is de Amerikaanse tijd)

Bijna over de Grote Plas:

En bijna geland:

Je kan de kaartjes vinden op deze website van Flightview.
Let wel: je krijgt de kaartjes pas te zien als het vliegtuig effectief vertrokken is. En zo kreeg ik dus al snel door dat ze vertraging hadden.

De afgelopen twee dagen heb ik grotendeels op zolder doorgebracht. Alles nog eens heel goed opgeruimd, goed gesorteerd, en een beetje 'bij elkaar gezet' (met in mijn achterhoofd de indeling 'meenemen naar Amerika' - 'bewaren in de opslag' - 'verkopen en/of weggeven' - 'nog uit te sorteren'). Twee jaar gelden had ik dat ook al wel eens gedaan, maar niet zo doorgedreven als nu. Hopelijk ga ik het niet nog eens moeten doen over twee jaar!
(dus, hint naar Mevrouw De Grote Baas in Amerika: WIJ zijn er klaar voor!)

Met gekleurde billen, oftewel Linguïstieke Logica

2007-05-20T11:23:00.000+02:00

Deze ochtend om 6.30 uur stond de vertrouwde taxi al weer op de oprit. M'n ventje is dus weeral vertrokken, naar New Jersey.
Voorlopig ziet het er naar uit dat er in juni geen intercontinentale reizen zijn. En tot half juli zijn we dan op rondreis in Griekenland. Maar augustus zal het Puerto Rico en/of Raritan zijn, nadien gevolgd door Brazilië.

Vrijdag brachten we van de bib een leuke dichtbundel mee:

Bij het snel doorbladeren viel mijn oog op één heel leuk gedicht, en deze ochtend had ook onze zoon het gevonden, hij kwam het me net voordragen:

De lingïstieke logika van het Nederlands

Het meervoud van 'slot' is 'sloten',

toch is het meervoud van 'pot' niet 'poten'.

Wie gisteren ging vliegen, zegt heden 'ik vloog',

dus zegt u misschien van wiegen: 'ik woog'.

Neen, want 'ik woog' is afkomstig van 'wegen',

maar... is nu 'ik voog' een vervoeging van 'vegen'?

En dan het woord 'zoeken' vervoegt men 'ik zocht'

en dus hoort bij 'vloeken' dan: 'ik vlocht'.

Alweer mis, want dit is afkomstig van 'vlechten',

maar 'ik hocht' is geen juiste vervoeging van 'hechten'.

Bij 'roepen' hoort 'riep', maar bij 'snoepen' geen 'sniep'.

Bij 'lopen' hoort 'liep' maar bij 'kopen' geen 'kiep'.

En evenmin hoort bij 'slopen': 'sliep',

want dat is afkomstig van het schone woord 'slapen'.

Maar zeg nu weer niet 'riep' bij het werkwoord 'rapen',

want dit komt van 'roepen' en u ziet het terstond:

zo draaien we vrolijk in een kringetje rond.

U ziet, de verwarring is akelig groot.

Nog talloze voorbeelden kan ik daarvan geven,

want 'gaf' komt van 'geven', maar 'laf' niet van 'leven'.

Men spreekt van 'wij hinken, wij hebben gehonken'.

Het is: 'ik weet' en 'ik wist'; zo vervoegt men dat,

maar schrijft u nu niet bij 'vergeten': 'vergist'.

Dat is een vergissing, ja moeilijk, dat is't.

Het volgend geval, dat is bijna te bont.

Bij 'slaan' hoort: 'ik sloeg', niet 'ik sling' of 'ik slong'.

Bij 'gaan' hoort: 'ik ging', niet 'ik gong' of 'ik gond'.

En noem tenslotte geen manntjes-rat 'rater',

al gaat dat wel op bij 'kat' en bij 'kater'.

H. Hagers
Hoogland, Drongen, 1982
in 'Met gekleurde billen zou het leven gelukkiger zijn', 250 nvergetelijke gedichten verzameld door Jan Van Coillie, uitgeverij Averbode,1996

Tiens, en ik dacht dat taal toch niet zo moeilijk was na het lezen van Blips van Klaas:
http://usadutch.com/blips/2007/05/16/can-you-read-this-its-english-sort-of/
Of geldt dat enkel maar voor het Engels?

Dubbele nationaliteit is vanaf 9 juni mogelijk!!!

2007-05-17T10:32:00.000+02:00

Via Vlamingen in de Wereld kreeg ik deze ochtend dit bericht in mijn mailbox:

Beste langenoot in het buitenland, Na vele jaren argumenteren achter de schermen zijn de Stichting Vlamingen in de Wereld en Union Francophone des Belges à l'Etranger heel erg opgetogen met het opheffen van de wet inzake het verbod op de dubbele nationaliteit. Het dossier kwam in een stroomversnelling na een gemeenschappelijk seminarie op 9 mei 2005 in Brussel. De nieuwe wetgeving omtrent de ‘dubbele nationaliteit’ wordt nog deze legislatuur van kracht. Op 9 juni 2007, daags voor de federale verkiezingen, treedt het Koninklijk Besluit in werking. Een Belg die een buitenlandse nationaliteit aanneemt, behoudt binnenkort dus zijn Belgische nationaliteit. Tot nu raakte hij dit dus kwijt. De wet geldt voor alle landen, behalve voor tien Europese lidstaten. Dat laatste is een gevolg van het Verdrag van Straatsburg van 6 mei 1963, waarin bepaald werd dat iedere persoon bij voorkeur slechts één nationaliteit mocht hebben. Vele staten zegden dit verdrag intussen op. Laatst nog gaf Luxemburg te kennen ervan af te willen. Het Verdrag verdwijnt echter pas effectief als alle staten het officieel opzeggen. Daarom kunnen Belgen die Brit, Deen, Fransman, Ier, Italiaan, Luxemburger, Nederlander, Noor, Oostenrijker of Spanjaard willen worden, nog geen dubbele nationaliteit bekomen. Wie Chinees, Amerikaan of Australiër wordt of gelijk welke andere nationaliteit aanneemt, uitgezonderd de hoger vernoemde, blijft vanaf 9 juni ook gewoon Belg. Meer concrete informatie mag u weldra verwachten.Blij u dit heuglijke nieuws te kunnen melden, groeten wij u,
Walter M. Thiebaut, Voorzitter
Lidi Van Gool, Directeur

Dat vind ik heel goed nieuws! Als je als Belg voor lange tijd in het buitenland woont, dan is het soms handiger om die nationaliteit aan te nemen omdat je dan goedkopere leningen krijgt, studiefinanciering in dat land kan genieten, de administratie van bepaalde dingen gewoon veel handiger wordt, enz. Tot nu toe was dat een probleem, want als jij na x-aantal jaren terug wou keren naar België... dan kon dat allemaal niet meer zo simpel, want je was geen Belg meer. Kwam je dan van binnen een land in de EU, dan was er niks aan de hand. Maar je zal inderdaad maar jaren gaan werken zijn in Amerika, Australië of Azie...

Nu viel dat met Amerika altijd wel te omzeilen, mits je weer door een lange 'leidensweg' wou gaan: je kan aantonen dat de Amerikaanse nationaliteit geen 'volle' nationaliteit is. Dat wil zeggen: als jij als buitenlander die nationaliteit aanneemt, dan heb je toch niet dezelfde rechten als iemand die van geboorte uit Amerikaan is. Je kan dan bijvoorbeeld bepaalde hoge functies in het leger niet opnemen, en je kan ook geen president worden. Op basis daarvan kan je dus gaan betwisten dat je de Belgische nationaliteit kwijt bent gespeeld, maar dat is nu dus niet meer nodig.

hoorzitting - het nut van antieke talen

2007-05-16T18:55:00.000+02:00

Even een klein berichtje om te laten weten dat wij niet ontvoerd zijn door marsmannetjes. ;-)

Gisteren waren we met onze werkgroep uitgenodigd om te komen spreken in het Vlaams Parlement, voor de volksvertegenwoordigers die lid zijn van de Commissie Onderwijs. Dat is heel vlot gegaan, nu maar hopen dat de heren en dames politici daadwerkelijk aan de slag gaan. Want ook in oktober 2001 is er een hoorzitting geweest waarbij de voorzitter van de Commissie toen besloot:

Ik wil alle sprekers van harte bedanken voor hun komst. We hebben een bijzonder leerrijke ochtend achter de rug. Ongetwijfeld zal die consequenties hebben voor het beleid. We hoorden reeds een aantal concrete vragen. De discussie en zeker het budget zullen uitwijzen welke kunnen worden ingewilligd. De getuigenissen waren bij momenten ontroerend. De uiteenzettingen waren bijzonder boeiend. We hebben vernomen wat precies het probleem is en welke omvang het heeft. Het is onze plicht als beleidsmakers om erop in te spelen. We zullen u het verslag van deze zitting overmaken.

Spijtig genoeg hebben we de afgelopen 6 jaar met een typisch politiek trekje te maken:
Veel beloven en weinig geven, doet een gek in vreugde leven. :-)

Zoonlief heeft vandaag ook het laatste 'kleine' rapport van dit schooljaar meegekregen, en men formuleerde reeds een oordeel: hij krijgt carte blanche om een studierichting voor volgend jaar te kiezen! Dolgelukkig was hij, en wij ook natuurlijk.
Hij twijfelt dus nog tussen Grieks-Latijn of Grieks. En om even hier nog iets te zeggen naar aanleiding van de reactie van Andrea in mijn vorige post:
Waarom kiezen voor Grieks/Latijn (want het zijn toch dode talen)? In België behoren deze richtingen tot het ASO (= Algemeen Secundair Onderwijs), welke dus algemeen vormend zijn. Je krijgt er dus geen opleiding, maar wel een vorming. Dat wil zeggen: men leert je geen beroepsvaardigheden aan waarmee je op je 18de op de arbeidsmarkt terecht kan, maar men biedt je een vorming, een geheel van waarden en normen, een kijk op de wereld, een levenshoudig en een manier om aan kritisch onderzoek en studie te doen, vooral ook naar je verdere toekomst toe.
Door de hoeveelheid antieke cultuur die je krijgt, verwerf je ook meer inzicht in waarom de dingen heden gaan zoals ze gaan en zijn zoals ze zijn, je krijgt dus meer inzicht in de dingen die een invloed hebben op de toekomst.
Ook bieden deze talen een goede basis om andere talen te leren: zo merk ik dat onze zoon eenvoudige Spaanse dingen toch begrijpt vanuit die antieke talen (én in combinatie soms ook met het Frans dat hij kent). Ook als je later beslist om bijvoorbeeld biologie, geneeskunde, fysiotherapie of wat dan ook voor wetenschappelijke richting aan de universiteit te gaan studeren, dan heb je het voor bepaalde vakken makkelijker omdat daar de terminologie gebaseerd is op Grieks en/of Latijn. Dat moet jij dan niet meer zo zitten 'blokken'.
Dit is natuurlijk mijn persoonlijke mening, die ik hier maar even snel-snel op papier zet. Als ik er langer over nadenkt, dan zal ik nog wel wat meer argumenten vinden. Maar ik kan begrijpen dat er mensen zijn die het verloren tijd vinden. Ieder heeft zijn eigen klemtonen en prioriteiten en belangstellingen in het leven, niet?
Voor ons is vooral één ding duidlijk:
onze zoon heeft niet zo'n interesse in het vak 'economie' -> Economische Wetenschappen is dus uitgesloten
Zo heeft hij ook niet echt belangstelling voor vakken als sociologie, psychologie e.d. -> Humane Wetenschappen is dus ook niet zijn ding
Maar hij heeft heel veel belangstelling in Grieks, Latijn, antieke geschiedenis (én wetenschappen), dus lijkt deze richting hem gewoon op het lijf geschreven. Hij zou in de toekomst dan verder kiezen voor Grieks-Wetenschappen.

Achnaton, Nefertiti, studiekeuze en Puerto Rico

2007-05-10T23:18:00.000+02:00

Gisteren zijn we naar een voordracht geweest van Egyptologe Marleen Reynders.
Zij is de auteur van o.a.
De nijl stroomopwaarts. Het Egypte van de farao's
Onder het oog van de zonnegod
Deze keer gaf ze een voordracht genaamd 'De revolutie van Achnaton en Nefertiti'. Anderhalf uur aan een stuk door wist deze dame zeer geboeid en uiterst gedocumenteerd te vertellen over de nieuwste ontdekkingen omtrent deze toch wel zeer bekende figuren uit het Oude Egypte!

Het koninklijke paar met 3 van hun 6 dochters

We kregen hierdoor inzicht in de reden waarom Achnaton de Egyptische god Amon inruilde voor Aton.

Achnaton

Tevens wist ze boeiend te vertellen over de voorname rol die Nefertiti steeds ingenomen heeft aan de zijde van haar man, iets wat zeer ongewoon was voor die tijd.

De mooie Nefertiti.
De betekenis van 'Nefertiti' is: 'de schone is gekomen'.

Geïnteresseerden in de Oudheid zullen trouwens misschien weten dat deze 3300 jaar oude buste momenteel volop in de belangstelling staat. Egypte bouwt een nieuw oudheidkundig museum in Gizeh, en wil tijdens de openingsexpositie deze buste tentoon stellen. De buste werd in 1912 opgegraven door Duitse archeologen, en hebben deze daardoor in hun bezit. De Duitsers willen haar niet uitlenen en transporteren naar Egypte, want het beeld is uit uiterst fijne kalksteen gemaakt, en CT-scans toonden aan dat er holle ruimtes zitten. Bij transport zou het beeld dus volledig uit elkaar kunnen vallen.
"Wordt vervolgd", denk ik.

Vanavond ben ik nog naar een info-avond op de school geweest. Onze zoon moet volgend schooljaar weer een keuze maken, omdat hij naar de 2de graad gaat (3de jaar ASO in België, grade 9 in Amerika). In het 1ste jaar volgde hij Latijn, dit jaar heeft hij er Grieks bij genomen (dat kon in het 1ste jaar nog niet), met de bedoeling om in het 3de jaar dan voor Grieks te kiezen (om uiteindelijk in Grieks-wetenschappen te belanden). Maar het Latijn valt hem zo goed mee, dat hij het nog een jaartje verder wil doen. Anderzijds wil hij ook wel Grieks volgen, dan heeft hij een uur wiskunde meer, en een uur fysica, wat dan weer interessant is indien hij nadien voor Grieks-wetenschappen kiest. Aangezien hij een ernstige vorm heeft van dysorthografie, vind ik dat we deze keuze niet te lichtzinnig mogen nemen, tenslotte wordt het aanbod talen in Grieks-Latijn wel heel erg groot. Hij heeft dan 4 uur Nederlands, 3 uur Frans, 2 uur Engels, 4 uur Grieks en 4 uur Latijn. Dat zijn dus 17 van de 32 uur talen... Gelukkig hebben we nog even de tijd om er verder over na te denken. En ach, als ze op het bedrijf nu eens in zouden willen zien dat ze ons beter met z'n allen naar Amerika konden verschepen, dan is dit studiekeuzeprobleem helemaal van de baan, hahaha!
Zaterdagmiddag komt m'n ventje weer thuis, maar spijtig genoeg zal ik nog tot een uur of 6 's avonds geduld moeten hebben. We geven die dag namelijk weer een cursus, dus de plicht roept. Snif snif snif...
Momenteel zit hij in Puerto Rico, en hij vindt het daar geweldig. "'k Zou hier zo willen wonen", zei hij me aan de telefoon...

Leuk weekend!

2007-05-07T09:49:00.000+02:00

Wat hebben we genoten van het weekend!

Zaterdag voor de middag kwam ons allerliefste ventje terug thuis van Amerika. Eerst is hij dan een dutje gaan doen, en na de middag zijn we (weeral) de tuin in getrokken: nog wat boompjes aanplanten, planten verplaatsen, onkruid wieden, en vooral: het gras afmaaien (want dat was dringend nodig).
Het weer was heerlijk: niet te warm, niet te koud.

Zondag was het open-deur / schoolfeest op onze zoon zijn school. Hij had zijn taak in het lokaal van klassieke talen (Grieks en Latijn): het thema van dit jaar was ‘Orpheus en Eurydice’
Tesamen met de andere klas Grieks-Latijn hadden ze een kortfilm film opgenomen die dit verhaal bracht. Wegens allerlei omstandigheden, o.a. de regisseur die zich niet meer vrij kon maken nadat verscheidene opnamedagen geannuleerd waren door de slechte weersomstandigheden, hebben ze de film niet helemaal af kunnen werken, zodat ‘de ontknoping’ ter plaatse als toneel werd opgevoerd.
Onze zoon speelde dus ‘schim’, waarvoor hij witte make-up op kreeg, met zwart omrande ogen, en hij droeg een witte gescheurde lakens die rond hem gedrapeerd waren.
Ook was het de bedoeling dat hij het laatste uur ter beschikking stond van mensen / toekomstige leerlingen die vragen hadden over de studierichting (dat deden ze in beurtrol). Dergelijke dingen doet hij dus heel graag, en hij is zo gepassioneerd door die studie dat hij ook vol overtuiging en enthousiasme kan vertellen. Als iemand nog twijfelt of hij Grieks en Latijn wil studeren, dan denk ik dat je na zijn enthousiasme je onmiddellijk inschrijft.

Bedoeling was eigenlijk dat we na afloop van dit feest tezamen zouden uit eten gaan, een beetje om onze schaarse tijd met papa te vieren, en ook om onze kennismaking van 16 jaar geleden te vieren. Maar het weer was zalig, we dronken nog iets op het terras dat men buiten opgesteld had, en we zaten vlak bij de frietkraam… En dat geurde zo lekker, wat ons heeft doen besluiten om in plaats van op restaurant te gaan, daar een bakkie frit met mayonaise te kopen. En die smaakte heerlijk! LOL!
We houden dat etentje nog te goed, en dan vieren we onmiddellijk nog iets extra: 17 mei wordt m’n ventje 46 jaar. En dat valt net in de week dat hij deze maand niet in Amerika zit. Maandag tem woensdag werkt hij dan van thuis uit, donderdag en vrijdag is vakantie! En die zondag vertrekt hij dan opnieuw, maar daar denken we nu nog maar niet aan, want hij is deze ochtend nog maar net vertrokken naar Puerto Rico. Daar gaat hij de productieplants bekijken. Deze zorgen voor meer dan 50% van hun wereldwijde productie.

Deze ochtend werden we wakker met een grijze lucht, en het regende. Maar ‘k vond dat niet erg. Toen ik Dusza buiten ging halen, hoorde ik bijna de plantjes juichen van plezier! En alles ziet er nu ook plots zoveel groener uit!

Moe - dermatoloog - meikevers

2007-05-04T11:36:00.000+02:00

Ik ben moe… Na een paar nachten die soms meerdere malen per nacht onderbroken werden door een zoon met bloedneus, vertrok m’n ventje naar Amerika. En als m’n ventje niet thuis is, dan heb ik er de grootste moeite mee om te gaan slapen. Ik blijf dan maar op tot ik werkelijk omval van de slaap, om dan in bed weer klaarwakker te liggen, gewoon omdat ik “mijn draai” niet vind.
Maar: vandaag kan ik zeggen “MORGEN is m’n ventje er weer”!!! Dus dat maakt me blij.
Hij zal zo mogelijk nog vermoeider zijn dan ik, want gisterenmiddag wou ik hem bellen om te praten over iets dat ik dringend kwijt wou. Daarom had ik gewacht tot 13.15 uur ’s middags, dan is het daar 7.15 uur ’s ochtends, en ik nam aan dat ik hem dan niet wakker zou bellen. Wat bleek? Hij stond al in Raritan, op het punt een vergadering binnen te stappen!!!
Als er één ding is waar ik de grootste aanpassingsproblemen mee ga hebben als we ooit verhuizen naar ginder, dan is dat wel dat hun dag start op een godvergeten onmogelijk vroeg uur, zowel de scholen, als de bedrijven. Dat zal dus tandjes bijten zijn voor deze avondmens.

Gisteren zijn zoonlief en ik bij de dermatologe op bezoek geweest. Eigenlijk kwam ik op dat idee na het lezen van een blogbericht van Kristine
Gelukkig wist de dermatologe me te vertellen dat geen van beiden iets hadden dat we speciaal in’t oog moesten houden, en dat we niet echt van het type zijn dat makkelijk dergelijke potentieel gevaarlijke vlekjes ontwikkeld. Goed nieuws. ‘k Zal dus niet jaarlijks zo’n bezoek inplannen (behalve als ik echt iets zie wat me ongerust zou maken), maar om de zoveel jaar toch maar eens langsgaan.
Bij onze zoon heeft ze nog een klein wratje onder z’n voet ‘bevroren’. Zelf heb ik er ook een (een ambetante, net daar waar m’n grote teen overgaat in m’n voet, zo eentje dat naar binnen groeit). Is al heel wat keren bevroren geweest, en zelfs ingespoten, maar niks hielp. Nu heb ik aan mijn andere teen dat ooit ook gehad, jaren gelden, en toen heeft de arts uiteindelijk besloten om het weg te snijden. Dus ik verwachtte me ook aan zoiets, maar dat doet deze dermatologe niet wegens ‘niet zo’n makkelijke plaats’ en ‘geen garantie op wegblijven’. Zij ‘schiet’ dat in. Lijkt op die spuitjes die ik gehad heb “maar beter”. Alhoewel ze me geen enkele garantie kan geven. ‘k Moet dus een nieuwe afspraak maken, want ze had dat spul niet in het ziekenhuis omdat ze daar maar 1 dag per week zit en het heel snel vervalt. Moet dus bij haar thuis langsgaan. Verdorie! Daar zie ik tegenop. Die spuiten herinner ik mij als ont-zettend venijnig. :-(

In de kranten las ik de afgelopen week berichten dat de meikever dit jaar al heel erg veel gesignaleerd was in april, door de aanhoudende hitte (en droogte) in Vlaanderen. Traditiegetrouw hebben wij hier begin mei altijd ontzettend veel meikevers.

Maar ik heb er hier dus geen gezien in april, ze zijn pas deze week gekomen. En wel in veel mindere mate dan de voorgaande jaren!
Spijtig genoeg zijn de vooruitzichten dat, door die gekke temperaturen, er deze zomer veel meer muggen en wespen gaan zijn. 'k Heb toch liever die meikevers...

1 mei 1991

2007-05-01T20:53:00.000+02:00

1 mei 1991. ‘t Was geen slecht weer, maar toch niet zo warm als vandaag, en een eind na middernacht stond er zelfs een fris briesje, waardoor hij zijn armen beschermend om me heen sloeg toen we op weg gingen naar onze auto’s. Wat er toen door me heen ging, deed me op slag besluiten dat dit de man was met wie ik zou trouwen. Toen ik dat zo zeker vertelde tegen bekenden, dat ik zou trouwen met die man die ik net 1 avond kende, werd er gelachen. Maar vandaag zijn we exact 16 jaar verder, en in augustus vieren we onze 15de huwelijksverjaardag.
Lieverd, ik weet dat je dit blogje straks op je hotelkamer wel zal lezen. Weet dan dat ik in gedachten heel dicht bij je ben, en weet vooral dat ik je door al die jaren alleen nog maar liever gaan zien ben, en meer respect en bewondering voor je gekregen heb. ‘k Heb altijd gezegd dat ik pas zou trouwen met iemand die ik de moeite waard zou vinden om 50 jaar van m’n leven aan te geven. Met jou zou ik 500 jaar van m’n leven willen doorbrengen, en zelfs dan zou ik het nog niet beu zijn! Dank je wel voor je liefde en je steun!

Elke keer als jij me aankijkt

dan voel ik dat ik thuis ben.
Elke keer als ik aan jou denk

dan weet ik dat ik juist ben.
Je redt me uit m’n bange dromen,

je liefde leidt me door de nacht.
Mocht ons ooit iets overkomen

weet dan dat ik op je wacht.

Want m’n lief,

altijd heb ik je lief,

ik kan niet zonder jou bestaan.
Altijd heb ik je lief

ik kan niet zonder jou.

Je hart dat zegt “ik heb je nodig”

dat zegt “ik hou van jou”.

Zo`n hart maakt woorden overbodig

en ik blijf d’r altijd trouw.
Je laat de zon weer voor me schijnen,

je bent m’n passie en m’n kracht.
Mocht je op een dag verdwijnen

weet dan dat ik op je wacht.

Want m’n lief,

altijd heb ik je lief,

ik kan niet zonder jou bestaan.
Altijd heb ik je lief

ik kan niet zonder jou.

(Clouseau)

De Olmense Zoo

2007-04-30T22:45:00.000+02:00

Morgen is het 1 mei, de Dag van de Arbeid. Een Belgische feestdag, dus: verlof! En heel wat bedrijven en scholen maakten vandaag 'de brug'. Zo ook zoonlief zijn school. Er is namelijk een groot internaat aan verbonden, met leerlingen die vanuit ver in Limburg en Oost- en West-Vlaanderen komen, dus je kan het niet maken dat die voor 1 dag moeten komen, dan 1 dag verlof hebben, en dan weer terug moeten komen.

Deze morgen om 5.45 uur is manlief door de chauffeur opgehaald om naar New Jersey te vertrekken, dus zoonlief en ik haddden besloten dat we vandaag dan ook maar eens op uitstap zouden gaan: naar de Olmense Zoo.
Dit is een kleinere dierentuin in Olmen ('k heb er niet op gelet, maar ik denk dat het een klein uurtje rijden is, via allerlei lokale wegen). Eerder dit jaar kwam de zoo nog in het nieuws omdat er een vrouw in de hokken van de jachtluipaarden gegaan was, en daar dood gebeten werd!

In ieder geval kozen wij deze zoo uit, omdat het zo lang geleden was dat we er nog eens waren, maar bovenal omdat dit de enige zoo is die wij kennen waar je met de hond (aan de leiband) binnen mag! Dus we gingen vandaag met ons 3-en op uitstap.

Hier volgen wat foto's die door zoonlief gemaakt zijn:

Deze papegaai vond het leuk om ondersteboven naar beneden te klauteren op het hek:

Een fiere Juffer Kraanvogel:

Dit allerschatigste prairiehondje was zo nieuwsgierig, ook naar Dusza!

De Witte Wolf was ook nieuwsgierig naar die hond. Was ik blij dat daar een hoog hek tussen stond, en wat verderop ook nog water, want zo lang we langs haar/zijn (?) terrein liepen, bleven die wolven ons volgen. Dusza was echter niks onder de indruk van die verre verwanten:

Dolce far niente door ma en pa leeuw, lekker hoogjes en droogjes, warm in het zonnetje genietend:

Toch was ook mevrouw leeuw nieuwsgierig naar Dusza, en ze is dan ook van haar rots gekomen om dat harig pluizenbolletje eens van dichterbij te bekijken:

Maar ach, ze besloot dan maar wat water uit de vijver te drinken, dat pluizenbolletje zag er immers heel ongevaarlijk uit:

En tot slot een koppel bruine beren:

Deze beren komen uit een circus, en dat is er duidelijk aan te zien. Je kan teken doen dat ze "op" moeten gaan staan, en dan gaan ze op hun achterste poten staan! Of "zit", en dan gaan ze zitten zoals je op de foto kan zien. En als je in je handen klapt, dan doen zij dat na!

Spijtig genoeg was toen de batterij van het fototoestel plat.
Maar wij hadden een hele leuke dag, en hebben besloten tesamen met papa nog eens terug te gaan tijdens de zomervakantie.

Lekker genieten van het weekend.

2007-04-29T12:29:00.000+02:00

Gisteren hebben we weer even in de tuin gewerkt. We hebben een heleboel onkruid weg gedaan, en op die plaats worteldoek gelegd. Komende week ga ik nog wat plantjes halen, en we zouden ook eens een keer een camionette moeten huren om op het containerpark houtsnippers te gaan halen om bovenop die worteldoek te leggen.
Dit zijn nog wat foto's van vorige week in de tuin:

Vorig jaar had ik een piepklein moestuintje aangelegd. Er stond salade, en peterselie. Dat groeide ontzettend goed, en ik eet dat graag, dus de komende maanden ga ik daar terug van kunnen genieten. Die peterselie rechts, die heeft de winter overleefd.

Gaatjes graven om diverse soorten salade aan te planten.

Nog wat extra peterselie aanplanten.

Het eindresultaat:

en nu maar hopen dat die dingen goed groeien, zodat ik weer snel verse salade uit de tuin kan eten!
Ik heb 4 of 5 verschillende soorten salade genomen (alles behalve gewone 'krobsalade').

Ondertussen was onze zoon een klein greppeltje aan 't graven langs de klimop, zodat we nadien meststoffen aan de klimop konden doen, en in dat greppeltje kan ik het regenwater laten lopen, zodat de klimop goed water krijgt (en hopelijk een stuk beter groeit dan de afgelopen twee jaar!).

Dusza genoot ook van het werken in de tuin.

Eerst een fotootje van op grote afstand:

Want ventjelief heeft niet graag dat je foto's maakt van hem. ;-)

Nadien heb ik het aangedurfd om dichterbij te gaan:

Sorry ventje, jij gaat die foto's dus hier voor de eerste keer zien.

Hij heeft zo'n boordje verder afgewerkt, zodat het gras makkelijk afgereden kan worden en het niet meer verder groeit tussen de wortels van die buxus.

Gisteren zijn we bij vrienden gaan BBQ-en. Dat was weer heerlijk lekker. Je wordt daar altijd zo gastvrij onthaald, ongelooflijk! En volgens mij denken zij dat wij ondervoed zijn, want de hopen vlees die zij telkens aanhalen... !!! Maar heel erg lekkerrrrrr!

En vandaag gaan we zelf weer BBQ-en. Tante Magda komt langs, en is lekker weer, dus dan maar in de tuin! (in ons versleten tuinstel, en ik kom net tot de ontdekking dat de kussens een hele zware winter achter de rug hebben....)

(en er dan maar niet aan denken dat er een 'eenzame' maand mei aan gaat komen... Ventje vertrekt morgen weer naar Amerika, en in mei gaat hij 3 weken ginder zitten, enkel de weekends komt hij thuis: zaterdagmiddag hier, maandagochtend al weer terug weg. Hij gaat zelfs een keer zondagochtend al terug moeten vertrekken, naar Puerto Rico)

Hotel De Korenbeurs

2007-04-27T14:41:00.000+02:00

Ben ik toch nog vergeten te vertellen waar we overnacht hebben! Dat was in Kortgene (Noord-Beveland), in hotel De Korenbeurs. Ligt vlak aan de (nieuwe) yachthaven, en het is een geweldig goede locatie om Zeeland te verkennen: alles is binnen een half uurtje rijden bereikbaar, soms rij je zelfs maar 10 à 15 minuutjes!
Vriendelijke mensen, ruime kamers (en belangrijk als je met de hond reist: we kregen een kamer met planché, dus zonder vast tapijt!).
Maar bovenal: zeeeeeeeeeer zeeeeeeeeeer lekker eten! Het restaurant is werkelijk een aanrader!

Verslag bezoek Zeeland

2007-04-27T11:19:00.000+02:00

Zoals al lang aangekondigd, ein-de-lijk een veslag van onze 4-daagse trip naar Zeeland!

Zoals jullie uit een eerder bericht al konden besluiten, is onze kennismaking met Zeeland heel positief uitgevallen! Mede dankzij tips die ik kreeg via ‘Petra van de Beardies in North Carolina’
(zij woonden tot vorig jaar in Zeeland) en via het Alles Amerika forum én het internet had ik een en ander voorbereid.

Voor diegenen die het niet kennen, Zeeland is een verzameling eilandjes:

Maandag 9 april brachten we een bezoekje aan Zuid-Beveland.
Eerst bezochten we het authentieke kerkringdorpje Nisse:
mooie dijken met bloemen, leuk grasplein met bomen aan de kerk, inclusief kiosk en een ‘vaete’ (veedrinkput) waar nu een heleboel eenden hun zwembad van gemaakt hebben. (oeps, fotootje vergeten te maken)
Toen reden we door naar Goes, een leuke stad met heel wat oude huizen, een haventje en een groot plein (waar het heerlijk toeven was op een terrasje in de zon).

Goes: deze foto dingt mee naar de wedstrijd ‘meeste verkeersborden op een hoopje’. ;-)

Mensen waren beduidend kleiner in de middeleeuwen: onze zoon (nog geen 1.50 meter) in een doorgang, naast een gewone hedendaagse deur!

Ter afronding van die eerste dag brachten we ook nog een bezoek aan Yerseke, waar we oesterputten bezochten, en langs de zee wandelden. (oepsie, ook weer geen foto's)

Dinsdag 10 april gingen we naar Walcheren.
We zijn gestart in Middeburg, met een bezoek aan Mini Walcheren:

Madurodam, maar dan met allemaal ‘bezienswaardigheden’ van Walcheren.

Het zonnetje was weer van de partij, en via dit bezoekje hadden we in één klap heel wat gezien van Walcheren.

Verder bezochten we Vrouwenpolder:

Moeder en zoon in de Tropische Tuin

Door het microklimaat aldaar was het mogelijk om er een openlucht tropische tuin uit te bouwen. Eerlijk gezegd hadden we het ons, nadat we de beschrijving gelezen hadden, iets te ‘groot’ voorgesteld. We waren de enige bezoekers, maar het was weerom een leuk wandelingetje tussen al die planten uit verre oorden.

Er stond zelfs een cactus die geïmporteerd was uit Nevada:

En het officiële bewijs dat het een 'Nevaan' is:

Zo gingen we verder naar de Boulevard in Vlissingen. Weerom leuk gewandeld en op het strand gerend met Dusza:

Woensdag hadden we een bezoek aan Schouwen-Duiveland gepland, met Zierikzee en Bruinisse. Maar Zierikzee vonden we zo leuk, dat we daar de ganse dag doorgebracht hebben!
Bij de VVV kochten we ons het boekje ‘Stadsontdekkingstocht Zierikzee: in het voetspoor van de heersers uit een roemrijk maritiem verleden’. Aan de hand daarvan hebben we een werkelijk schitterende stadswandeling gedaan langs allerlei bezienswaardigheden, met heel wat uitleg bij de dingen die je onderweg dus allemaal te zien krijgt. Een echte aanrader!

Tijdens de wandeling kregen we dorst (het zonnetje stond weer volop te schijnen!), dus we kozen ons een plaatsje uit op de markt. Ik herinnerde mij een tip van Petra, om hier zeker bij Concordia langs te gaan, want ze hadden daar o.a. heerlijke mosselen. Dus ik even rondkijken waar die zaak was… Bleken we daar al te zitten! LOL!
De avond voordien waren kroonprins Willem-Alexander en zijn vrouw Maxima voor de 3de keer mama en papa geworden van een klein prinsesje, en alzo kregen we een traktatie van beschuit met muisjes. Heel erg leuk!

Mosselen waren er spijtig genoeg niet, maar we hebben er wel heerlijk gegeten! Dus allen daarheen als je in Zierikzee komt!

Zoonlief bracht ook nog een bezoek aan het Stadhuis Museum en het Maritiem Museum:

Tempel ter ere van de inheemse godin Nehalennia

Er stonden ook diverse maquettes van boten.

En een maquette van het oude Zierikzee:

Donderdag was onze laatste dag. Er waren nog heel wat dingen die we nog niet bezocht hadden, dus we hebben keuzes gemaakt.
Met onze zoon gingen we op zoek naar fossielen van o.a. haaietanden op het strandje ‘De Kaloot’ in Vlissingen, onder de rook van het industrieterrein. Spijtig genoeg niks gevonden. Al keerden we wel met een zak leuke schelpen e.a. ‘zee-spullen’ terug naar huis.

Deze mijnheer (of mevrouw?) liet zich heel gewillig fotograferen …

Terwijl vader en zoon een bezoek brachten aan Reptielenzoo Iguana in Vlissingen, ben ik met Dusza nog een heerlijke wandeling gaan maken langs het strand. En dan zijn we verder gereden naar Rob (moderator van het Alles Amerika forum) en zijn echtgenote Annie. Zij waren namelijk zo vriendelijk geweest om ons op de koffie te vragen.
Rob en Annie wonen in Biggekerke. En als je bij hen binnen komt, dan krijg je onmiddellijk het vermoeden dat Annie aan de bron van die naamgeving ligt: zij heeft dus een enorm grote collectie van biggetjes (geen echte, beeldjes natuurlijk). Ongelooflijk schattig! En Rob is duidelijk een cactuskweker: een leuke rotstuin vol leuke plantjes (en beeldjes), en bakjes met jonge plantjes in. Ze hebben het daar heel gezellig! Bedankt voor de leuke ontvangst, Rob en Annie!

En zo zat onze vakantie er weeral op, en gingen we terug naar huis. Ik vermoed dat we Zeeuws-Vlaanderen eens gaan ontdekken tijdens de grote vakantie, nadat we van Griekenland terug zijn.

En als er iemand is die graag een hele bundel heeft van alle stadjes/dorpjes/bezienswaardigheden in Zeeland: ik heb zo’n ganse bundel gemaakt, inclusief stadsplannetjes en dergelijke. Je geeft me maar een seintje!

Kwaak

2007-04-24T23:19:00.000+02:00

Net toen ik op het punt stond om Dusza naar haar buitenhok te brengen, komt Zoonlief beneden: "Ik kan niet slapen". Dus dan zijn we samen de hond gaan slapen leggen. De temperatuur buiten is heerlijk, we stapten gewoon in pyjama buiten. En we werden vergast op een concerto van gekwaak: kikkers.

Onze tuin gaat namelijk over in een klein natuurgebiedje, met een kleine en een grote poel.
Heerlijk toch, om 23.15 uur met je zoon in de pyjama naar kikkergeluiden staan te luisteren...
:-)
'k Zal nu ook maar mee gaan slapen. Aangezien Papa er niet is, kruipen we beiden in het 'echtelijke bed', da's ook gezellig.

Zalig weekend!

2007-04-24T18:42:00.000+02:00

Even tijd maken voor een berichtje hier...

Het weekend was heerlijk! Het weer was zalig, en we hebben vanalles gedaan:

We hebben onkruid gewied, een beetje tuinaanleg verder afgewerkt, nog wat gerief opgeruimd in de tuin, enz.
Zaterdag ben ik ook snel-snel naar de A.S. Adventure geweest. 'k Had een broek over laten komen van een andere vestiging, omdat ik vond dat mijn reguliere maat net iets te vast zat om comfortabel te zijn. Tja, dan kan je ofwel op dieet, ofwel een maat groter kopen. ;-) Maar die maat groter bleek geen oplossing te zijn, die was echt wel te groot. Niks geen broek dus. Maar ik zag wel een leuk blousje hangen van Columbia. Eigenlijk draag ik dat merk graag, die dingen zijn sportief en dragen heel comfortabel. En dit had frisse kleurtjes.
Ben net eens even gaan kijken op hun site, maar de nieuwe blouse vind ik niet. Wel een andere die ik onlangs gekocht heb.

Verder heb ik ook het tuinstel afgewassen. Enerzijds maakt zoiets me gelukkig (want dat wil zeggen dat het goed weer is, en dat we weer buiten kunnen gaan eten), maar anderzijds werd ik er ook een beetje triets van; twee jaar geleden was ik in de idee dat dat tuinstel zijn laatste zomer met ons ging doorbrengen. Net zoals ik dat vorige zomer dacht. Eigenlijk is het ding aan vervanging toe, het heeft zijn jaren dienst gehad. En soms overweeg ik wel eens om een nieuw tuinstel te kopen, maar de dingen die ik mooi vind, die zijn niet goedkoop (>800 euro), dus dat bedrag geef je niet zo 1-2-3 uit. Want ik weet dat, als we verhuizen naar Amerika, we niet al onze spullen in de container krijgen, dus ik moet gerief gaan achter laten. Soms overweeg ik dan wel eens om zo'n goedkoop pakketje te kopen bij de Leen Bakker of zo. Ze hebben van die pakketjes tafel + 4 stoelen + 4 (flinterdunne) kussen voor 179 euro. Maar als dat ook maar één zomertje moet dienen, dan is dat toch ook geld weggesmeten. En ik hoop nu echt wel dat dit de aller aller allerlaatste zomer is die we hier in België doorbrengen!

Voor het verslag van onze trip naar Zeeland moet ik ook eens wat tijd vrij maken. De foto's zijn al overgezet naar de PC, da's al een begin. Verslag volgt dus ook!

Echtgenoot zit vandaag en morgen in Leiden, en morgenavond zal het ook niet vroeg zijn dat ik hem zie, want hij gaat naar een concert van Roger Waters (-> Pink Floyd).
Zaterdag gaan we BBQ-en bij vrienden, zondag gaan we op museumbezoek (fossielen), en maandag vertrekt m'n ventje al weer naar Amerika.

('k heb nog wat foto's van dit weekend, zal die dadelijk ook eens op de PC zetten, dus die volgen ook nog)
- BBQ-gerief onder het stof vandaan gehaald
- en voor de eerste keer dit seizoen hebben we (met ons drietjes) gebarbecued

Recessiegevaar door vastgoedcrisis in Amerika?

2007-04-21T11:40:00.000+02:00

In Trends/Cash verschenen einde maart een aantal artikels over de dalende vastgoedmarkt/problemen bij de hypotheekverschaffers in Amerika.
Ik heb de artikels doorgelezen, en samengevat:

Recessiegevaar door de vastgoedcrisis?

Vaststelling?
- nadat de voorbije jaren de waarde van de huizen zeer sterk steeg, daalt deze nu
- de hypotheekmarkt worstelt met een stijgend aantal wanbetalers

Sinds het begin van dit jaar zijn al ruim 40 zogenaamde sub-prime hypotheekverschaffers over de kop gegaan. Het gaat om een bedrag van 1.300 miljard dollar (!), en dat is goed voor zo maar even 20% van de Amerikaanse hypotheekmarkt.
Bij de ervaren mensen doet dit wat denken aan de ‘savings & loans crisis’ uit de jaren 90. In de ogen van de blitse hedendaagse durfkapitaal- of hefboomfondsen beleggers iets uit een letterlijk vorige eeuw, maar deze S&L crisis vormde wel de rechtstreekse aanleiding tot de recessie van 1990-1991. En ook toen begon de recessie eerst in de vastgoedmarkt. Alleen is de Amerikaanse kredietmarkt nu meer kwetsbaar dan toen.
De afgelopen 10 jaar is de schuld van de Amerikaanse gezinnen exponentieel blijven toenemen, tot ongeveer 130% van hun inkomen. Doordat de rente de afgelopen jaren sterk is gestegen begint de last nu zwaar door te wegen. Het inkomen van de gezinnen groeit niet altijd sterk genoeg om dit te kunnen opvangen. Dus moeten ze lenen om de rente te kunnen betalen. Een vicieuze cirkel.
Crédit Suisse berekende dat deze evolutie de Amerikaanse huizenbouw dit jaar met 35 à 40% zou doen dalen.

Greenspan werkte als Fed-voorzitter nog mee aan een studie die aantoont dat de Amerikanen de voorbije jaren hun huis als Bancontact gebruikt hebben:
Doordat de waarde van de huizen zo sterk steeg (tot 10% per jaar) gingen de mensen deze overwaarde via hun hypotheek opnemen (een soort van transacties die in België niet mogelijk is). Op zich kwam dit de economie ten goede, want gemiddeld verkreeg de Amerikaan zo 5% meer beschikbaar inkomen, wat hij dus ook consumeerde. Gevolg: de consumptie boomde, maar tegelijkertijd ging de spaarquote van de gezinnen onder nul.
Tegelijkertijd boden de financiële instelling veel meer sub-prime leningen aan (men stelde veel minder eisen aan het inkomen voor het bekomen van een lening, waardoor heel wat mensen die vroeger nooit zouden kunnen hebben lenen, nu plots wel dat geld van de bank kregen). Gevolg: 13.33% van de gezinnen heeft momenteel de grootste moeite om hun leningen terugbetaald te krijgen. Gevolg: de hypotheekverschaffers gaan over de kop.
Gevolg: ook de meer solvabele gezinnen hebben hun leningen opgetrokken, en in het oog van wat er momenteel allemaal aan ’t gebeuren is, is de kans reëel dat hun bank bij hen gaat komen aankloppen om al een deel van die leningen terug te betalen…Dat levert problemen op, waardoor nog meer huizen op de markt komen, waardoor de waarde verder gaat dalen…

Analisten houden met argusogen de kleinhandelsverkopen in het oog om te zien of de vastgoedcrisis een invloed heeft op de consumptie.
De markt van de hypothecaire leningen is immers goed voor 6.000 miljard dollar. Als 5 à 10% van dat bedrag moet worden terugbetaald, dan kan de impact op de economie een omvang hebben van 300 à 600 miljard dollar. Dat is 2.5 tot 5% van de totale economie.

De Bank voor Internationale Betalingen onderzocht de invloed van 14 huizenbooms en –busts in de industriële wereld tussen 1971-2000. Besluit: een algemene stevige daling van de prijzen is eerder uitzonderlijk, maar lokte op één uitzondering na wel telkens een recessie uit. Het BBP lag 3 jaar na de start van de waardedaling van de huizen zo’n 8% lager dan in het scenario waarbij de groei gewoon op niveau zou gebleven zijn.

Of de ‘bubble’ al dan niet gaat barsten en alzo de beurzen mee zal sleuren, daar lijken de meningen nog over verdeeld, o.a. tussen de huidige en de voormalige voorzitter van de Amerikaanse Centrale Bank: Greenspan spreekt over Recessie (is zelfs verbaasd dat de vastgoedblues de economie nog niet meer neerhaalde), terwijl Bernanke denkt dat de VS dit jaar nog rustig verder zullen groeien.

Gelukkig is de Amerikaanse economie niet geheel afhankelijk van de vastgoedmarkt.
* er is veel consumptie -> er is een aantrekkelijke werkgelegenheid -> de lonen stijgen -> het beschikbaar inkomen stijgt.
Ook de daling van de olieprijzen geeft de gezinnen wat meer ruimte.
Gunstige werkgelegenheidscijfers zullen de komende tijd heel belangrijk zijn om de gezinnen het vertrouwen te geven/te laten behouden.
* de hypotheekrente blijft relatief laag.
China, Japan en de OPEC-landen beleggen gelukkig hun handelsoverschotten in Amerika. Deze landen zouden er in één knip voor kunnen zorgen dat het land in een grote crisis geraakt, maar gelukkig hebben ze er geen enkel nut bij om hun grote klant financieel te vermoorden.
* De Amerikaanse economie profiteert van de sterke wereldeconomie. De VS heeft een sterke export, en de zwakke dollar werkt dit alleen nog maar meer in de hand.
* De structurele factoren die de voorbije jaren zorgden voor de sterke groei van het vastgoed spelen nog altijd:
De bevolkingsgroei neemt nog steeds toe
Meer mensen willen een eigen huis bezitten
Ruimte wordt ook in de VS schaarser

Alle hoop is dus nog niet verloren.

Maar: autoleningen zijn de volgende kandidaat om in domino-effect te gaan. Sinds 2001 worden de wagens verkocht aan zeer lage prijzen, zijn er leningen waarbij men niet altijd onmiddellijk moet beginnen afbetalen, en zijn er looptijden van 15 jaar toegestaan!

Bron:
* ‘Handen af van mijn vastgoed’, Vincent Joye (hoofdredacteur), Cash 22 maart 2007
* ‘Recessiegevaar in VS = turbulentiegevaar op beurs’, Daan Killemaes, Trends 22 maart 2007
* ‘Het einde van de Amerikaanse kredietbubbel’, Geert Noels (hoofdeconoom Petercam Vermogensbeheer), Trends 22 maart 2007

Voorschrift

2007-04-19T14:15:00.000+02:00

M'n favoriete boekhandel gaat sluiten. Niet dat zij een enorm aanbod hadden (de plaatselijke concurrent is veel groter), maar ach, de dingen die ik lees staan meestal niet courant in de winkel dus moeten toch besteld worden. Maar deze boekhandelaar was iemand die het met een echte liefde voor het boek deed. Hij had dan ook altijd heel speciale hebbe-dingetjes, en veel poëzie. Zowat 26 jaar heeft hij zijn winkel gehad, enkele jaren geleden verhuisde hij naar een iets ruimer (vooral luchtiger) pand, aan een gezellig pleintje. En nu gaat hij dicht... Wel zou hij nog iets anders gaan doen waarbij boeken ook centraal staan, maar duidelijk geen boekenverkoop meer, want gistern trachtte ik nog een boekenbon te kopen voor de secretaresse, maar ze schreven geen bonnen meer uit. :-(

'k Heb nog even rondgesnuisterd, en wat ik kocht werd in een zakje verpakt met een leuke tekst op. Ik laat jullie mee genieten:

Vitaminen van A tot Z

bevorderen kritisch vermogen en weerstand,

doen fantasie snuiven tussen de lijnen,

stimuleren letterlijk in alle seizoenen.

uitwendig gebruik aanbevolen,

verslinden mag van 0 tot 100 jaar,

zonder gevaar voor overdosis.

boeken, 4 x daags, voor en na de maaltijd,

geen vervaldatum, bewaren op kamertemperatuur,

verkrijgbaar van flinterdun tot hele pil.

Ruimtevaart, een jeugdsentiment

2007-04-18T09:25:00.000+02:00

Dit is Pieter-Jan Van Asbroeck. De kans is klein dat zijn naam jou iets zegt. Maar deze landgenoot heeft iets gedaan waar ik best wel trots op ben. En het lezen van zijn avontuur bracht heel wat jeugdsentiment boven naar de periode in mijn tienerjaren dat ik overwoog om astronaut te worden.

Toen in 1981 een nieuw tijdperk in de ruimtevaart aanbrak met de eerste vlucht van de Space Shuttle Columbia, ging er voor mij een wereld open. Onmiddellijk was ik geboeid door deze mogelijkheden, en de eerste spreekbeurt die ik in mijn 1ste jaar van de humaniora hield, ging over de bouw van de Space Shuttle. Deze bestaat uit twee ‘solid rocket boosters’, een enorm grote externe brandstoftank, en de ‘orbiter’ zelf.

Ik vertelde dit allemaal met enorm veel enthousiasme en passie, waarschijnlijk tot afschuw van mijn medeleerlingen in die meisjesschool, waar spreekbeurten over een leuk boek, een klein broertje, de hond of het paard meer courant waren.
Als hoogtepunt had ik mijn zelfgebouwde maquette van een Space Shuttle die klaar staat voor lancering meegebracht.

Tevens gaf deze interesse me een werkelijke ‘boost’ om Engels te studeren, want in het Nederlandstalige gebied was er niet zoveel gedetailleerde info te vinden. Ik correspondeerde dus al snel met de NASA, en zo kreeg ik de Mission Reports, en (gehandtekende!) foto’s van astronauten.

Al snel ging mijn interesse ook uit naar de voorgaande periode: deze van de Apollo raketten. En natuurlijk kon het niet uitblijven: ook met Rusland werd er gecorrespondeerd, rond de Sojoez raketten. Ik zal dan nog maar zwijgen over de uitvoerige experimenten die zij deden om een soort van 'supermens' te kweken, met een grotere longinhoud en buitengewone fysieke capaciteiten (die niet alleen hun ruimtevaartplannen ten goede konden komen, maar ook hun programma voor het sportief talent).

Tevens volgde ik geboeid de plannen rond de bouw van een ruimtestation (het hedendaagse ISS), de ingebruikname van de robot-arm die de astronauten toeliet om buiten de capsules werken uit te voeren zonder zich zelf naar buiten te moeten verplaatsen (de zogenaamde Canada-arm).

… Ach, ik kan hier nog eindeloos doorgaan, de herinneringen komen snel terug boven.
Waarom ik dan geen astronaut geworden ben? Om de heel eenvoudige reden dat reeds tegen het 3de middelbaar bleek dat ik op gebied van wiskunde te zwak was om een wetenschappelijke richting uit te gaan, en dan ben ik maar de richting van de humane wetenschappen uitgegaan. Met spijt in het hart, nog steeds, dat moet ik toegeven. En gedurende al die jaren heeft wetenschap me blijven boeien, en moest ik ooit mijn leven over mogen doen, dan zou ik heel graag de gave hebben om meer aanleg voor wiskunde te hebben, zodat ik toch die wetenschappelijke richting uit had kunnen gaan. Hm, misschien moet ik maar beginnen geloven in het leiden van meerdere levens... Wie weet is er dan nog een kansje voor mij!

Maar genoeg, we zijn intussen heel ver van Pieter-Jan beland! Misschien is hij wel onze volgende Belgische ruimtevaarder! Hij was namelijk één van de vijf deelnemers aan de jaarlijkse Marssimulatie van de NASA. Twee weken lang mocht deze 21-jarige Limburgse geneeskunde-student leven in een nagebouwde Marshabitat van de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA in Hanksville, Utah. Van 31 maart tot 15 april was op het internet te zien hoe hij met vijf andere jonge wetenschappers in spe op Mars probeerde te overleven. Hij, tesamen met een astronome, een fysicus en drie ingenieurs.
Dit project dient vooral om jongeren warm te doen lopen voor een Marsmissie in de verre toekomst. ,Volgens Van Asbroeck was het net echt, met een luchtsluis, ruimtepakken en een eigen groentetuin, plus een tropisch warme habitat en radiocontact met de thuisbasis. Maar echt leven op de rode planeet is toch een ander paar mouwen.
Van Asbroeck is geen koorknaap. In 2004 werd hij door de Euro Space Society geselecteerd om deel te nemen aan het International Space Camp 2004 in Huntsville, Alabama. Hij nam deel aan essaywedstrijden over ruimtevaart en werd in 2002 finalist in een wedstrijd van de Europese ruimtevaartorganisatie ESA en de Unesco.
Hier kan je zijn verhaal volgen:
http://www.eurospace.be/page60214044.aspx

Meer info over Mars Desert Research Station
http://www.marsstuff.com/MDRS/

Beelden van webcams, zodat je een idee krijgt van hoe ‘Mars’ er uit ziet:
http://freemars.org/mdrscam/

Voor Eos (wetenschappelijk tijdschrift) hield hij een blog bij. Spijtig genoeg geeft de adresbalk van Eos niet de juiste locatie aan van het blog, maar je kan het dus vinden onder ‘Eos Blogs’, en dat staat momenteel in de middelste kolom:
http://www.eos.be/homenl.asp

Maar er staat ook nog een andere Vlaming te wachten om astronaut te worden, vermoed ik. Namelijk mijn streekgenoot Dries Beyens. Ook hij werd in 2006 geselecteerd om naar het International Space Camp 2006 in Huntsville te gaan, en deze jongen is ook al jaren bezeten van ruimtevaart en rakketbouw! We gaan er dus nog van horen, Frank De Winne en Dirk Frimout worden opgevolgd! (maar spijtig genoeg niet door mij)

Noodweer aan de Oostkust

2007-04-16T19:19:00.000+02:00

Je zou haast blij zijn dat we hier in België zitten, met een stralend zonnig weertje! De Oostkust van Amerika heeft namelijk te kampen met noodweer:
Lentestormen veroorzaken er heel wat wateroverlast.
In Central Park viel van zondag tot maandagochtend plaatselijke tijd meer dan 200 liter regen per vierkante meter!
Er werden ook windsnelheden gemeld van 114 km per uur in de staat South Carolina.
In New Jersey en West Virginia werd de noodtoestand afgekondigd. Alleen al in New Jersey moesten vijftig straten worden afgezet door de wateroverlast.
In drie staten kwamen 18.500 gezinnen zonder stroom te zitten en volgens nieuwszender CNN vielen door het slechte weer al minstens drie doden.
In West Virginia werden twee mensen als vermist opgegeven na een stortvloed.
De storm leidde op de John F. Kennedy Airport tot vertragingen van wel zeven uur, en 500 vluchten moesten worden geschrapt.
In heel wat kustgebieden bereikte het water het alarmpeil en moesten mensen uit voorzorg hun huizen verlaten. ,,Een situatie als deze is geleden van 1882'', aldus gouverneur Richard Codey van New Jersey. ,,Het zal nog een hele tijd duren voor we van deze storm bekomen zijn.''
Zondagavond stonden ook in New York heel wat straten en metrostations blank.
Ook bij Petra, die in het Noorden van New York zit, lees ik dat er sneeuw en regen valt:
http://vandijkjes.punt.nl/
Ik zal dus nog maar eens even een pauze nemen, en lekker met een boekje in het zonnetje gaan zitten, genietend van ons Belgische weer! (LOL! Hoe dikwijls in je leven kan je dat zeggen?!)

Beschuit met muisjes - glasscherven - schoolkrijtjes

2007-04-15T17:10:00.000+02:00

Met het einde van mijn vorige berichtje heb ik blijkbaar de nieuwsgierigheid gewekt bij een aantal mensen. 'k Zal de spanning er dan maar niet langer inhouden!
Als ik onze 4-daagse in Zeeland samen met vatten in 3 dingen, dan is het dus in:

beschuit met muisjes:
woensdagochtend gingen we even uitblazen op een terrasje in Zierikzee, waar we prompt een traktatie kregen op beschuit met roze muisjes. Aanvankelijk dacht ik dat er een geboorte gevierd werd bij de zaakvoerder(s), of van één van de werknemers. Maar neen hoor, kroonprins Willem-Alexander en zijn vrouw Maxima waren ouders geworden van hun 3de prinsesje! Dat vonden we wel sympathiek, dat we daarvoor een traktatie kregen. Het was tevens onze eerste kennismaking met beschuit-met-muisjes, en ik vond het best lekker! Ik hou dan ook wel van de smaak van anijs.

glasscherven:
dat was een iets minder prettige kennismaking met Zeeland. Het viel ons op dat op heel veel plaatsen glasscherven te vinden waren, van kapotte glazen en vooral van dat bruinige glas, ik veronderstel dus van bierflesjes. Als je met een hond op wandel bent, dan vallen zo'n dingen natuurlijk echt wel heel erg op. Zo'n pootjes zijn niet bestand tegen glas!Tevens viel het me ook op dat de hondeneigenaars zelden het 'hoopje' van hun hond opruimen als deze z'n boodschap in de graskant doet. Bij deze: ik ruim dat altijd en overal op, waar dan ook.

schoolkrijtjes:
zoonlief en ik gingen de plaatselijke supermarkt in, op zoek naar gekleurde muisjes (vruchtenhagel) van De Ruijter. Als kind leerde ik dat kennen omdat ik ook toen vlak tegen de grens woonde, én mijn moeder een tijdlang regelmatig naar het hoofdkantoor in Amsterdam moest (en ik mocht dan mee). Hier in de streek is het moeilijk te vinden (of het kost dubbel zoveel als in Nederland), dus we dachten even een doos of twee mee naar huis te nemen, voor zoonlief. Toen wou hij ook wel eens drop proberen. Op school heeft hij een Nederlandse vriend die regelmatig zijn drop met hem deelt. En zijn keuze viel op schoolkrijtjes. Eenmaal terug op onze hotelkamer hebben we die dus geproefd, en onmiddellijk besloten om 's anderendaags nog een voorraadje in te slaan, want ook bij mama vielen deze schoolkrijtjes heel erg in smaak!

Later deze week zal ik nog wel verslaag uitbrengen van de dingen die we in Zeeland bezocht hebben, mét foto's natuurlijk!
Er was heel veel volk op de begrafenis. Gelukkig ben ik in mijn leven nog niet naar veel begrafenissen moeten gaan, want zeker als ik die persoon echt lief vond, dan heb ik het zo moeilijk om niet te huilen. Dus er hebben traantjes gevloeid gisteren. Wanneer zijn dochter een tekstje voorlas voor haar vader (ze vroeg zich af hoe ze hem nu zou gaan herkennen, nu hij geen lichaam meer had, hoe ze hem zou moeten gaan vinden om eens een gesprek met hem te gaan voeren), of wanneer een familielid een bezinningstekst voorlas.Maar gelukkig had ik ook de glimlach, wanneer over zijn leven verteld werd, en dit zo typisch Karel bleek te zijn, want zo kende ik en mijn echtgenoot hem ook.En ik was heel erg blij om te zien dat zijn vrouw écht er iets aan had dat wij er waren. Ze heeft haar dankbaarheid een aantal keren uitgedrukt. We waren ook uitgenodigd om op de koffie te komen, wat we dan ook maar gedaan hebben. Zeker als je merkt dat zijn vrouw daar steun aan vindt, vind ik dat belangrijk om dat te doen. En ik zal haar over een aantal weken zeker hier thuis nog eens uitnodigen, want het was een goed koppel, en het zal voor haar niet makkelijk zijn zo zonder haar maatje. Maar ze is sterk, en ze tracht zich vast te houden aan Karel zijn leuze: "Why worry?". Niet dat hij een flierefluiter was, verre van, want Karel was heel erg punctueel en plichtsbewust, een heel harde werker, en een ontzettend goede baas. Heel erg gedreven was hij ook: hij zou niet opgegeven hebben tot dat hij de oplossing had. En dat heeft er ook voor gezorgd dat zijn revalidatie na zijn hersenbloeding zo goed is gelopen, veel voorspoediger dan wat de dokters voor ogen hadden vlak na het ongeval.Het liedje dat door de kerk klonk toen we de kist naar het kerkhof brachten was dan ook heel toepasselijk als afscheid voor deze Goede Mens:

Dire Straits - Why Worry

Baby I see this world has made you sad
Some people can be bad
The things they do, the things they say
But baby I'll wipe away those bitter tears
I'll chase away those restless fears
That turn your blue skies into grey

Why worry,
there should be laughter after the pain
There should be sunshine after rain
These things have always been the same
So why worry now

Baby when I get down
I turn to you
And you make sense of what I do
I know it isn't hard to say
But baby just when this world seems mean and cold
Our love comes shining red and gold
And all the rest is by the way

Why worry,
there should be laughter after pain
There should be sunshine after rain
These things have always been the same
So why worry now

Update

2007-04-13T23:40:00.000+02:00

Even kort:

Zeeland was verrassend, prachtig! Verslagje volgt later.
Vandaag was al onmiddellijk een drukke dag: voor de middag moesten we alle drie bij onze huisarts zijn. Dat is telkens een kleine trip, want we hebben onze arts uit Limburg aangehouden, dus telkens is het net geen uurtje rijden naar hem toe. Vaccinaties zijn weer up-to-date, maar sommigen moeten de komende tijd nog een herhaling krijgen.
Eigenlijk is onze huisarts een Belg die in Australië opgegroeid is. Zijn jongere broer is terug naar ginder getrokken, net als zijn oudere zus. Maar de jongere broer heeft in Australië een Amerikaanse collega leren kennen, en nu woont hij dus ondertussen ook in Amerika, wat dus blijkbaar een hemelsgroot verschil blijkt te zijn (maar er was geen tijd om op die details verder in te gaan).
Wat ik me ondertussen ook ben af gaan vragen: polio is in België een verplichtte vaccinatie voor je kind. Verder geeft men wel het advies om een bepaald vaccinatieschema te volgen, maar dat is dus niet verplicht. De meeste mensen volgen dat schema, maar om allerlei redenen zijn er toch ook wat mensen die daar van afwijken (wij onder andere). Indien je naar Amerika wilt gaan, zijn er toch heel wat meer vaccinaties verplicht. Is er daar geen mogelijkheid voor mensen die bijvoorbeeld alternatieve geneeskunde volgen, om onder die verplichting onder uit te geraken?

Net voor we vertrokken naar Zeeland kregen we ook nog het bericht dat een oud-collega gestorven is (ik heb voor hetzelfde bedrijf gewerkt als mijn echtgenoot). Hij was de liefste en meest hulpvaardige man die ik ooit in het bedrijf tegengekomen ben. Heel erg bescheiden. 'k Herinner me nog mijn eerste kennismaking met hem: ik moest een de bezetting van een bepaald gebouw in kaart brengen, en zo ging ik aan de hand van een plattegrond systematisch alle lokalen af om te kijken wie daar zijn werkplek had, en voor welke afdeling die persoon werkte. Er bestond wel zo'n lijst, maar die bleek in de verste verte niet overeen te stemmen met de praktijk. Aangezien we heel de boel gingen reorganiseren en verhuizen, was het toch wel belangrijk om te weten waar iedereen exact zijn plaats had. En zo kwam ik dus ook zijn bureau binnen wandelen. Hij bleek niet diegene te zijn die volgens mijn lijst daar zat, dus ik ging het aanpassen. En toen bood hij me zijn hulp aan: hij zei dat hij heel wat mensen van zijn afdeling exact wist zitten, dus hij stelde voor dat ik mijn plattegrond even op zijn vergadertafel zou leggen, en dan zouden we het samen overlopen. Schitterend was dat, zo ging mijn werk snel vooruit. En toen kwamen we bij het punt van zijn lokaal... bleek dus dat hij een Directeur was! Heel erg bescheiden en hulpvaardig.
Toen mijn man net begon te werken in het bedrijf heeft hij regelmatig samen moeten werken met hem, en ook zij hadden een fijn contact. Maar toen kreeg K. een hersenbloeding. Heel erg plots, totaal onverwacht. Een lange revalidatie volgde. En hij is nog terug komen werken, ik denk zo'n anderhalf jaar. En vorig jaar begin april is hij op pensioen gegaan. Zijn vrouw werkte ondertussen ook niet meer, en beiden hadden ze al heel wat afgereisd, maar ze hadden nog veel reisplannen. Ze gingen zelfs nog een nieuw huis bouwen nu de kinderen het huis uit waren. Maar dat heeft dus allemaal niet meer mogen zijn.

Nog maar net een jaar op pensioen kreeg K. zaterdagochtend plots een heel erge hartaanval, en die heeft hij niet overleefd. Morgen moeten we dus naar de begrafenis, en we zijn ook op de koffietafel uitgenodigd.
Morgenavond krijgen we vrienden op bezoek, dus ik moet ook nog wat te eten gaan toveren én dus boodschappen doen, want deze namiddag zijn we in de tuin gaan werken, dat moest ook dringend gebeuren.
Ik vermoed dus dat het eerder zondag zal zijn (of misschien wel maandag?) als ik hier verslag kan uitbrengen over beschuit met muisjes, glasscherven en schoolkrijtjes. (waar heeft ze het nou weer over???)

Exquise smaak - Zeeland

2007-04-09T00:40:00.000+02:00

Zaterdag zijn we met onze beste vrienden gaan 'chique' eten in Restaurant Michel. Heerlijk was dat! Niet alleen het gezelschap, maar ook alle gerechten die we hadden. We hadden voor het marktmenu gekozen (en ik kan je zeggen dat hun prijzen op de website niet bepaald 'actueel' zijn). Eigenlijk zou ik zo'n etentje wel vaker willen doen, maar anderzijds heb ik toch niet echt zin om zomaar even 100 euro per persoon aan eten te geven.
Het deed me er aan denken dat ik ook nog wel eens in The Blue Elephant wil gaan eten. Dat is ook al jaren geleden. Het eten is er lekker, en ook de 'setting' had iets speciaals. Voor onze zoon zou dat ook een belevenis zijn.
Daar verschoot ik nog het meeste van: ik zeg altijd dat mijn zoon een 'prutser' is wat eten betreft. Maar verdorie, ik zal mijn mening moeten herzien; hij is geen prutser, hij heeft eerder een zeer exquise smaak. Er was niets dat hij niet luste!!!

Deze ochtend heb ik de Paashaas en de Paasklokken even een handje geholpen, want onze 12,5 jarige had ons duidelijk gemaakt dat hij het toch zou appreciëren als er paaseitjes in de tuin zouden terecht komen. En ach, eigenlijk vind ik dat ook wel leuk. Zelfs papa heeft dolenthousiast helpen zoeken.

Verder heb ik vandaag nog heel veel tijd gestoken in de voorbereiding van onze trip naar Zeeland. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik rijkelijk laat begonnen ben / deze taak vreselijk onderschat heb. Maar ik heb een bundel van ruim 30 bladzijdes van wat de moeite waard lijkt om te gaan bekijken, dus we zullen ons tot donderdag wel bezig kunnen houden.
Morgenvroeg vertrekken we, en ik denk dat jullie geduld zullen moeten hebben tot het einde van de week om een (foto)verslag te krijgen.

Heerlijke vakantie!

2007-04-07T08:28:00.000+02:00

Gisteren zei zoonlief dat hij deze vakantieweek al zo leuk gevonden had, dat hij soms dacht dat dit niet echt is, maar dat hij aan't dromen is. Maar een pits in zijn arm confronteerde hem met de realiteit. Heerlijk toch dat je kind(eren) zich goed in hun vel voelen, zo goed dat ze denken dat ze in een droom leven? En dat terwijl die hormonen duidelijk flink tekeer gaan in zijn tienerlichaam.

Nu denken jullie misschien dat wij echt wel spectaculaire dingen gedaan hebben de afgelopen week, maar niks is minder waar. We zijn een paar keer naar de stad geweest (o.a. om te ontbijten, dat was leuk), hebben een bezoek gebracht aan de bibliotheek, hebben wat zomerkledij en nieuwe schoenen voor zoonlief gekocht, hebben een aantal wandelingen gemaakt met de hond, hij is al fietsend boodschappen gaan doen in het dorp (dat doet hij graag),... En natuurlijk kan hij weer een paar uur per dag op de PC. En dàt zal ook wel een aardige bijdrage leveren in zijn gevoel van 'welbevinden'. ;-) Hij is toch zo'n game-freak!

Een zonnetje aan een blauwe hemel is natuurlijk ook een element dat bijdraagt tot vreugde in je leven. Al was het bijvoorbeeld die ochtend dat we gingen ontbijten toch wel erg koud, het had zelfs gevroren. Ik was verdorie maar wat blij met mijn heerlijk dampend tasje thee, ik heb er m'n handen omheen gevouwen, al was het een klomp goud die ik wou beschermen.

Momenteel liggen m'n mannen nog in bed. 'k Laat ze nog maar even liggen.
En deze middag gaan we uit eten. Nog een laat verjaardagsdinner voor een vriendin die op 19 februari jarig was. We hadden het al eerder gepland, maar toen kwam ziekte roet in het eten gooien. Maar vandaag gaat het er dan toch van komen. Ik kijk er weer naar uit, samenkomen met die bende is altijd leuk.

Vreemd is dat ik deze ochtend opgestaan ben met zo'n heerlijk onbestemd gevoel van gelukzaligheid over me heen. Geen idee waar dat vandaan komt, en wat het me voor de rest van de dag(en) nog gaat brengen. Maar ik voel me heerlijk gelukkig. 'k Moet misschien ook maar eens hard in m'n arm knijpen om te kijken of ik niet lig te dromen...

Zalig weertje - films

2007-04-02T08:51:00.000+02:00

Het was een fijne dag gisteren. Maar als ik het gezelschap heb van m’n favoriete mannen (én hond), en het zonnetje staat te stralen, dan moeten er al erge dingen gebeuren om mijn humeur te verpesten.
Manlief heeft voor de eerste keer dit seizoen het gras af gereden. Leuk, dan ziet de tuin er weer heel net en fris uit. Ondertussen was ik de restanten van de massa’s verdorde eikenbladeren nog op aan ’t ruimen. Tijdens de winter hadden die zich verzameld tegen de zijkanten van onze tuinafscheiding, tussen de wortels van de klimop. En daar laat ik ze altijd liggen tegen de winter. Die periode doet dat gezellig aan en ik beeld me altijd in dat het een beetje warmte en bescherming biedt aan die planten hun ‘voetjes’. Trouwens, met de hoeveelheid eikenbomen die hier staan is het opruimen niet bij te houden. We rijven in de winter regelmatig al de bladeren van het grasveld, maar het blijft maar vallen.
Verder nog wat onkruid uitgetrokken, en daar zal ik deze week nog mee verder moeten gaan. Misschien vandaag nog wel. Het zou zo’n 19 à 20° Celcius worden! En dan voor de rest van de week een graad of 15 en bewolkt. Dus ik zit met een dilemma: ga ik nu de smeedwerken tuinpoort schilderen, of ga ik nu onkruid wieden? Hmm, denk dat ik voor het eerste ga. Dat is plezanter, en vandaag gaat het zeker niet regenen.

Gisterenavond ook nog met m’n zoon naar Mr Bean’s Holiday gaan kijken. Ik vond de film nogal langdradig, maar onze zoon vond het leuk. Papa was niet mee gegaan, die is (ook) helemaal geen Bean-fan, integendeel! Dinsdag gaan de mannen met hun tweetjes naar Bridge to Terabithia kijken. Daar ga ik niet mee naartoe. ‘k Ben niet zo’n film-fan, en ik heb mij gisteren al 'opgeofferd'.

Vandaag wil onze zoon nog één van z’n vrienden komen laten spelen, maar het is nog wat te vroeg om ze al te bellen, het zijn langslapers. ;-) Dat krijg je op die leeftijd, en dat zal er de komende jaren niet minder op worden.

En de reisplanning voor mei ligt ook al weer vast. Pfft, ik word grotendeels weduwe, in mei is manlief maar 1 week thuis.
30 april tot 5 mei: New Jersey
(zaterdag thuis komen, en maandag al weer vertrekken:)
7 mei tot 12 mei: Puerto Rico
(en dan is manlief waarschijnlijk 1 week thuis!)
21 mei tot 26 mei: New Jersey

Als een visje in het (verre) water

2007-03-31T23:55:00.000+02:00

Manlief is deze voormiddag met een uur vertraging thuis gekomen van New Jersey. Heerlijk dat hij weer terug is! Zeker omdat we in een uitbundige stemming waren vanwege het rapport van onze zoon: terwijl de klasmediaan 2.5% gezakt is, is hij 5% gestegen met zijn punten! Hij loopt op wolkjes!

Honderduit weet m'n man te vertellen over zijn week in New Jersey. Over de projecten die hij er heeft lopen, over zijn collega's, over beslissingen die op meetings genomen zijn, ... Men is ginder vragende partij om hem veel meer daar te hebben dan 'slechts' één week per maand, en het ziet er naar uit dat het reistempo toch wel opgetrokken zal moeten worden, want er staat zoveel in opstartfase, er moet nog zoveel gebeuren. En hij zou tegelijkertijd aan de East Coast, de West Coast én in Latijns-Amerika moeten zijn. Maar tussendoor ook nog in Europa. En net daar knelt het schoentje: hij zit momenteel in Europa, en slechts 'tussendoor' in Amerika, waar hij dan ook op die week tijd niet op alle plaatsen tegelijk kan zijn. En dat allemaal omdat er één man is die 'neen' blijft zeggen tegen onze verhuis.
(maar het is niet netjes als ik alle rampen van de wereld op hem af wens te sturen zeker?)

Ook tijdens de telefoontjes die manlief me geeft tijdens de week merk ik dat hij zich ginds voelt als een visje in het water. En op een onbewaakt moment ontsnapt het hem ook wel eens: "Ik voel me ginder thuis"...
Maar ach, we zitten nu eenmaal hier, daar zal voorlopig niet veel aan te veranderen zijn, hoe graag we ook willen.

We hebben vandaag in ieder geval een fantastische dag gehad: even na de middag zijn we in de stad gaan eten. Nadien zijn we nog gaan winkelen, en hebben we schoenen gekocht voor mij én voor manlief. Natuurlijk bij Torfs! (zie post van gisteren) Maar ik moet volgende week nog even terug, want natuurlijk was ik de oude schoenen vergeten die ik in wou leveren ten voordele van Cunina.
Nadien zijn we nog gezellig iets gaan drinken in een gelegenheid waar we vroeger wel eens gingen eten, en die onlangs naar een nieuw pand getrokken zijn. 't Was er heel gezellig. We zullen nog eens een keer terug moeten gaan om daar weer te gaan eten.

Vanavond zijn we met ons drieën in bed gegaan om naar een film te kijken: What a girl wants. Kent dat wel, zo'n gezellige ontspannende zaterdagavond-film. En toen gebeurde er iets wat zeer uitzonderlijk was: zoonlief kon zijn ogen niet meer open houden, terwijl het niet eens 22.30 uur was! Maak dat mee! Hij die anders makkelijk tot middernacht op zou kunnen blijven!
Eigenlijk moet ik me corrigeren: we lagen met drie IN het bed, en er lag er nog een vierde bovenOP: onze lieve knuffelhond Dusza. Die had haar papa-baasje erg gemist deze week, en ze week dan ook geen seconde van zijn zijde!
Ondertussen ligt zoonlief dus al een tijd te slapen, ligt Dusza te knorren in haar hok, is manlief nog tv aan 't kijken (tenminste, dat denk ik toch), en zit ik hier te vertellen over de eerste dag van dit weekend. 'k Zal mijn ventje dus ook maar eens gezelschap gaan houden!

Torfs schoenen steunt Cunina. Jij ook?

2007-03-30T13:16:00.000+02:00

Zoals jullie wellicht nog/al weten, hebben wij een financieel adoptieplan lopen via Cunina via onze "dochter" Kechung Buti Sherpa .

Schoenen TORFS draagt haar schoentje bij aan het nieuwe CUNINA opvangproject voor aidsweesjes in KwaZulu-Natal, Zuid-Afrika. Twee keer per jaar organiseert TORFS een "oude schoenen-actie". Klanten brengen hun oude, nog draagbare schoenen binnen, deze worden verkocht en de opbrengst gaat drie jaar lang integraal naar het CUNINA ZULU TRUST project. De eerste grote inzamelactie gaat door tussen 31 maart en 8 april 2007.
Op zaterdag 31 maart zullen CUNINA stichter-voorzitter Sophie Vangheel en CUNINA ambassadeur Luc Appermont zoveel mogelijk TORFS winkels bezoeken.Als dank voor het binnenbrengen van uw oude schoenen, ontvangt u deze week een kortingbon van 10% voor uw volgende aankoop bij Schoenen TORFS.

Voor de start van het nieuwe project in Zuid-Afrika is er ook een geboortelijst waar je op in kan tekenen.
Meer info over het project dat met behulp van Torfs opgestart wordt door Cunina is hier te vinden.

www.torfs.be

Time out

2007-03-29T10:04:00.000+02:00

Gisteren heb ik dus onze zoon opgepikt aan de school, en zijn we in de stad iets gaan eten. Nadien zijn we nog gezellig wat gaan shoppen. Zoonlief had geluk: we vonden een leuke broek + T-shirt + hemd + zomerjas. Nu nog kijken voor schoenen, maar dat doen we zaterdag, want papa gaf ook al aan dat hij zin had om te gaan winkelen. Die moet trouwens ook nog nieuwe bruine schoenen hebben.
We hebben ook weer heel wat tijd in de bib doorgebracht (voor geen van beiden een straf!).

's Avonds zijn we samen in het bed van mama en papa gaan kijken naar CSI Miami, en het was bijna middernacht toen we nog lagen te babbelen. Ach ja, moet kunnen, vandaag hebben ze projectdag, dat is niet zo zwaar. En deze namiddag, terwijl de klas gaat wandelen, gaat onze zoon naar het bureau van de prefect, en daar mocht hij komen tekenen en lezen "... want dat doe jij blijkbaar heel erg graag", had die prefect hem gezegd. Ja dus!

Ik heb ook een nieuwe link naar de foto in de post hier onder geplaatst. Blijkbaar zag je Dusza niet op die foto, maar wel een grijze band. Dat zou nu in orde moeten zijn.

't Zit er op!

2007-03-27T21:47:00.000+02:00

Oef! 't Zit er op! Nou ja, nog niet echt helemaal. Morgen moet zoonlief nog één examen ('proefwerk', voor de Nederlanders) afleggen. Je merkt toch wel dat zo bijna twee weken lang zijn voor een 12-jarige speelse vogel zoals de onze. Gelukkig is het morgen Geschiedenis, over de Romeinen, Hellas en de Etrusken.Dat spreekt hem wel aan. En ik moet zeggen dat ik bewonder hoe hij al die data van bijvoorbeeld de koningen en veldslagen van buiten kent. Wat heb ik daar mee geworsteld, zo'n 25 jaar geleden.

Zoonlief studerend aan de eetkamertafel, met Dusza onder de tafel

Donderdag gaan ze in de namiddag wandelen, zo'n 3 uur. Maar ik ga hem niet mee laten doen. Hij klaagt al bijna een week van zijn knie. Zondag leek het wel beter te gaan, en dan zijn we een uurtje gaan wandelen met de hond.

Kijk, een hondje!
Kijk, een paardje!

Daar moet ik toch eens aan snuffelen!

Op het einde werd het tijd dat we thuis waren, want weer speelde die knie hem parten.
Hij heeft een aangeboren afwijking aan beide knieën: we hebben hem voorzien van dubbele knieschijven. Hij mag dus niet teveel sporten/te lang wandelen. Vermoedelijk heeft hij er nu wat sneller last van omdat hij weer volop aan 't groeien is?

Vandaag gezorgd dat manlief zijn auto in klein onderhoud ging, dan hoeft hij dat ook al niet meer te doen. En 't is maar een kleine moeite, de shuttledienst van de garage heeft me deze ochtend thuis afgezet, en is me in de late namiddag terug op komen halen. Tenslotte mag ik toch ook met zijn auto rondrijden terwijl hij in 't buitenland zit, en zijn auto rijdt veel aangenamer dan de mijne: een Volkswagen Sharan met nog geen 25.000 km op, tegenover een Volkswagen Vento met 140.000 km...

(verdorie, nu krijg ik die tekst niet meer naar links. Ofwel gaat alles naar links, ofwel gaat alles centreren. Blogger heeft kuren. Ik leg er mij maar bij neer.)

Grand Canyon SkyWalk

2007-03-24T11:27:00.000+01:00

Sommigen hebben er lang naar uit gekeken, in ieder geval was het een project dat hopen vol geld gekost heeft: de Grand Canyon SkyWalk.

De Grand Canyon bekijken vanop een glazen platform, het is een unieke ervaring die vanaf 28 maart voor elk van ons is weggelegd. Vanaf dan kan je immers op de zogenaamde Skywalk, een enorme glazen constructie die stevig verankerd zit in een rots. Door de bodem kan je ruim één kilometer diep naar beneden kijken, niet iets voor mensen met hoogtevrees dus.
Blijkbaar hebben er ook Vlamingen aan meegewerkt! Zie dit artikel op de website van Vlamingen in de Wereld.

Verder is er ook een topic over op het forum van Alles Amerika. Daar zullen weldra ook wel foto's volgen van leden die ter plaatse zijn.

Of het iets voor mij is, dat weet ik niet zo zeker, heb af en toe last van hoogtevrees alhoewel dat afgelopen ski-vakantie redelijk goed meegevallen is. Ik denk dat ik ginder ter plaatse ooit de knoop van al of niet bezoeken zal doorhakken. Je staat in ieder geval wel héél erg hoog:

Shutdown Day

2007-03-23T16:42:00.000+01:00

Weten jullie welke dag het morgen is? Ja, zaterdag 24 maart. Maar weet je ook wat voor speciaals er die dag is? Het is 'Shutdown Day'.

Eerst dacht ik dat het een oproep was om je PC ook effectief af te sluiten i.p.v. hem op stand-by te laten staan, om alzo minder elektriciteit te verbruiken. Maar neen, Shutdown Day is een initiatief van internetverslaafden om te kijken of ze het één dag zonder hun computer overleven. De eerste Shutdown Day gaat op zaterdag 24 maart 2007 door, morgen dus. Deze website geeft tips om een dag zonder computer door te kunnen komen. Zo raadt de site aan om je eerst voldoende voor te bereiden door je spieren los te maken, om makkelijker de muis los te kunnen maken van je hand. Ook zijn er zogenaamde 'ict stickers' beschikbaar met afbeeldingen van websites. Deze stickers kun je overal plakken zodat je ernaar kan kijken als je aandrang voelt om je computer toch op te starten.
Nou, ZO erg heb ik het nu ook weer niet zitten!
Maar misschien dat deze dag een welkom iets is voor Blips? ;-)
Eigenlijk heb ik nog een goede aanvulling voor bovenstaande website: een item rond dag- of weekendtrips. Met hotels zonder internetaansluiting en die kilometers in de omtrek geen hotspot hebben.
Ach, gelukkig verzetten we het uur dit weekend, dat wil zeggen dat we zondag een uurtje vroeger terug aan de PC kunnen gaan zitten.

Examen

2007-03-22T17:15:00.000+01:00

Grieks, Wiskunde en Frans zitten er op, en ze zijn alle drie vlot gegaan. De leerkracht Grieks heeft al laten weten dat niemand een onvoldoende had, maar dat verbaasd me niks want hij zit eigenlijk in een heel sterke klasgroep. Dat heeft de klasleerkracht ons ook al bevestigd.
Morgen is het Godsdienst en Engels. Engels had hij op een uurtje tijd geleerd. ;-)
Eigenlijk is het een heel onspannen examenperiode; zoonlief kan zich goed concentreren, hij spendeert maximum 4 uur elke namiddag/avond aan studeren en houdt dus nog ruim tijd over om te ontspannen.

Papa heeft ook weer wat trips vastgelegd:
van 26 tem 31 maart in New Jersey
(van 9 tem 12 april met ons gezinnetje naar Zeeland!)
van 7 tem 11 of 12 mei naar Puerto Rico (dat wordt zijn eerste keer ginder, dus hij is heel erg benieuwd)
en van 21 tem 26 mei weer terug naar New Jersey
Ach, laat hem maar airmiles verzamelen (met Continental), hopelijk kunnen we dan een keertje mee tijdens een schoolvakantie, mogelijk zelfs in de zomervakantie).

Grieks - Een oog op het buitenland

2007-03-20T14:15:00.000+01:00

Onze zoon heeft zijn eerst examen (Grieks) achter de rug. Blijkbaar is het heel vlot gegaan. Goed begonnen is half gewonnen? Die gedachte kan wel helpen nu hij deze namiddag Wiskunde moet studeren. Dat is niet bepaald zijn lievelingsvak, en het feit dat de juf regelmatig staat te roepen en tieren voor de klas dat zij de domste leerlingen zijn die ze ooit in haar 25-jarige carrière heeft meegemaakt, zal daar niet echt bevorderlijk in werken. Hij heeft deze leerkracht nu al voor het 2de jaar, en joepie de poepie, zij geeft geen les in het 3de middelbaar, dus we zijn er bijna vanaf!
De examen duren tot en met volgende woensdag. Donderdag en vrijdag moeten ze ook nog naar school, en dat valt me een beetje tegen. Aangezien manlief weer in Amerika zit had ik gepland om dan een leuke uitstap te gaan doen met zoonlief. Niks dus. Zal voor een andere keer zijn.

De steen van Rosette
geeft je een idee van het oude Griekse geschrift.
Ik vind het altijd fascinerend om hem dingen te zien schrijven in die taal (die ik dus zelf niet machtig ben), of om hem zo'n teksten te horen lezen.

Vanavond ga ik waarschijnlijk naar een voordracht hier in de streek:
“Een oog op het buitenland”:
Topjournaliste Evita Neefs is hoofd van de redactie 'buitenland' van de standaard. Zij behandelt verschillende aspecten van de Amerikaanse politiek en de weerslag daarvan op de hele wereld. De actualiteit van de dag bepaalt mee de inhoud van de lezing.
Een google op haar naam geeft heel wat weer, ik ben dus heel erg benieuwd naar wat zij te vertellen heeft, en misschien nog meer naar de reacties vanuit het publiek.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Steen_van_Rosette

Brrrrr...

2007-03-19T09:12:00.000+01:00

Brrrr, ik zit hier haast te rillen van de kou, en heb dus maar een pulletje + jeans aangetrokken ipv een T-shirt + capri (die ik de afgelopen dagen dus wél kon dragen).
Het lijkt er op dat de weergoden ons willen vertellen dat het nog altijd winter is. Deze nacht heeft het gesneeuwd. Gelukkig heel wat minder dan bijvoorbeeld bij Annemiek in New York . En eigenlijk is het niet eens sneeuw wat er ligt, maar wel een echte ijslaag. Onze hond was deze ochtend na haar plasje niet te houden: ze vloog als een pijl uit een boog het grasveld op, en is beginnen rollebollen en ijs eten. Gelukkig toch iemand (iets) die van zo'n weer houdt. En op zich heb ik er ook niks tegen, maar niet nadat men mij eerst enkele dagen een lente-gevoel heeft gegeven. Zoonlief wou ook al in een T-shirt naar school. Gelukkig kon ik hem overtuigen dat een fleece beter aansloot bij de huidige temperaturen.
Zo te zien mogen we pas tegen volgend weekend temperaturen boven de 10 graden gaan verwachten. Ondertussen moeten we het doen met kou, regen, bewolking, ... Ach ja, niks aan te doen. En al is het dan geen lenteweer, toch begint straks de meteorologische lente. Wikipedia leerde me dat het dit jaar op 21 maart om 1.07 uur is. Er staat daar een leuk lijstje trouwens, met data tot 2020.

Als het buiten dan geen lente wil zijn, dan maak ik maar wat lente op mijn blog:

P.S.: bedankt voor al de verjaardagswensen die ik mocht ontvangen!

ABC Happy Birthday

2007-03-18T15:30:00.000+01:00

Afrikaans: Veels geluk met jou verjaarsdag!
Basque: Zorionak!
Cambodian: Som owie nek mein aryouk yrinyu!
Dutch-Flemish: Gelukkige verjaardag! or Prettige verjaardag!
Esperanto: Felichan Naskightagon!
French: Joyeux Anniversaire!
Greek: Eytyxismena Genethlia! or Chronia Pola!
Hawaiian: Hau`oli la hanau!
Indonesian: Selamat Ulang Tahun!
Japanese: Otanjou-bi Omedetou Gozaimasu!
Kapangpangan (Philippines): Mayap a Kebaitan
Latin: Fortuna dies natalis!
Maori: Kia huritau ki a koe!
Navajo: bil hoozho bi'dizhchi-neeji' 'aneilkaah!
Oriya (India): Janmadina Abhinandan!
Persian: Tavalodet Mobarak!
Russian: S dniom razhdjenia! or Pazdravliayu s dniom razhdjenia!
Swahili: Hongera! or Heri ya Siku kuu!
Tibetan: Droonkher Tashi Delek!
Ukrainian: Mnohiya lita! or Z dnem narodjennia!
Visayan (Philippines): Malipayong adlaw nga natawhan!
Welsh: Penblwydd Hapus i Chi!
Xhosa (South Afican): Imini emandi kuwe!
Yiddish: A Freilekhn Gebortstog!
Zulu (South Afican): Ilanga elimndandi kuwe!

'k Ben er mee weg, m'n verjaardag vieren!
Niet dat we er veel drukte rond doen, dat is met mijn leeftijd al lang achter de rug én onze zoon zijn examen beginnen morgen. We gaan dus gewoon lekker uit eten gaan.
Bye bye!

bron
Enkel de letter "Q" ontbreekt nog als taal!

Duistere geheimen, deel 4

2007-03-17T23:05:00.000+01:00

Ik merk dat jullie er nog zin in hebben. Vandaag dus de laatse aflevering:

9. Jaja, ik weet pertinent zeker dat sommigen zich al aan het afvragen waren waar dit bleef:
Ik vergeet verjaardagen! Ook al heb ik een verjaardagskalender (achteraan in m’n agenda), schrijf ik de verjaardag van alle Belangrijke Personen in mijn agenda (die ik dagelijks consulteer), staat het op de kalender die voor m’n neus hangt… Toch vergeet ik het dus. Zo’n 3 weken op voorhand staat het al een eerste keer in m’n agenda: xxx jarig op xxx. Daar nog geen probleem, want ik ga naar de winkel en kies een kaartje uit speciaal voor deze persoon. Thuis gekomen schrijf ik onmiddellijk een geschikt tekstje, onderteken het kaartje en geef het ook aan mijn huisgenoten ter ondertekening. Dan steek ik het in de enveloppe, kleef de postzegel er op, en dan blijft het op de kast staan. In het beste geval belandt het kaartje nog tijdig in m’n auto (voor als ik een postbus tegenkom), maar reist het een week na de bewuste verjaardag nog mee in diezelfde auto… Shame on me!

’t Is niet dat ik niet van m’n vrienden hou hoor! En ik hoop vanuit de grond van m’n hart dat mijn vrienden ook mij niet minder graag zien omdat ik hun verjaardagskaartje vergeet.
Maar nu ze ook nog kennis hebben kunnen maken met bovenstaande duistere geheimen…

In principe moet ik dit stokje doorgeven aan 5 andere bloggers, maar haast iedereen in blogland is inmiddels al wel aan de beurt geweest.
Dus ik zal ook eens creatief wezen, en een nieuwe opdracht bedenken:
Met welke 3 personen zou jij wel eens enkele dagen op een onbewoond eiland willen belanden, en vooral: waarom met die persoon?
En ik geef dit stokje door aan:

1. diegene die het bovenstaande stokje –dixit de site van Heidi Bertels- in Nederland introduceerde: Erno Hannink
http://www.ernohannink.nl/
http://www.enthousiasmeren.nl/

2. Petra “van de Beardies” in Fuquay, North Carolina, USA

3. Manon in Princeton, New Jersey, USA

4. Schitterende verhalen verteller Casper in New York City, USA

5. Annemiek in Ithaca, NY, USA

Veel succes er mee!

Duistere geheimen, deel 3

2007-03-16T09:23:00.000+01:00

Sommigen van jullie dachten dat ik de traditie van de '5 geheimen' zou volgen. Dan kennen jullie me nog niet. Als ik dan toch moet 'strippen', dan geef ik me maar helemaal bloot. ;-)
Vandaag dus aflevering 3, en dan volgt er nog een 4, waarbij ik een nieuwe opdracht verzonnen heb om door te geven.
To be continued...

5. Ik hou van lijstjes.
Boodschappenlijstjes, waar ik opschrijf wat ik moet hebben, om het nadien nog eens over te schrijven op een nieuw lijstje, maar dan in de juiste volgorde waarin ik het in de winkel kan vinden. (niet dat ik me, eenmaal in de winkel, strikt aan dat lijstje hou hoor!)
Lijstjes van Nederlandstalige bloggers in Amerika (ik heb er inmiddels een stuk of 70, gelukkig zijn die mensen niet allemaal dagelijks actief!).
Lijstjes van dingen die ik nog moet doen (afspraak maken met de kapper en de tandarts, onkruid wieden, de wasplaats en de garage schilderen,…)
En ik heb ook een ‘eilandlijstje’. Neen hoor, geen lijstje met exotische bestemmingen die ik ooit nog eens wil bereizen, maar wel een lijstje van mensen met wie ik ooit wel eens enkele dagen op een verlaten eiland zou willen zitten.
En soms durf ik stiekem wel eens dromen dat ik m’n benen breek en één arm. Waarom? Zodat ik al de boeken die op mijn ‘te lezen’-lijstje staan, eens kan lezen. Alhoewel, bij zo’n breuken lig je maar maximaal 6 weken in het gips zeker? Lang niet genoeg om mijn Lijst tot een LijstJE te reduceren.

6. Als ik in gezelschap aan tafel zit, heb ik de grootste moeite om me te bedwingen niet een boek voor m’n neus te leggen. Ik lees namelijk heel graag. En als ik aan tafel geen boek kan lezen, dan wordt het maar het jampotje (ik ken het etiket inmiddels van buiten, ook al koop ik nooit twee keer achter elkaar hetzelfde merk), het brik melk, de verpakking van de ontbijtgranen,…
Mijn man heeft een hekel aan lezen aan tafel, dus ik doe écht heel erg hard mijn best om daar rekening mee te houden, en ik denk niet dat hij te klagen heeft. En gelukkig heb ik onze zoon goed opgevoed: hij heeft er totaal geen probleem mee als ik lees aan tafel. Hij doet gewoon vrolijk mee! LOL! Dus in bad en op toilet en in mijn auto: overal waar ik ben vind je boeken.
Oh ja: zoonlief en ik lezen niet zo lang papa mee aan tafel zit, lief van ons hé?!)

7. Ik heb er de grootste moeite mee om tijdens een film stil te blijven zitten. Zowel thuis in de zetel als in de bioscoop. Hier dus geen ge-erger aan de reclameblokken, ik maak er dankbaar gebruik van om even op te staan en wat rond te lopen en één of ander futiel ding te doen (of nog snel wat te lezen!!!)

8. Een combinatie van vreemde eigenschap 6 + 7: als we naar de bioscoop gaan, dan neem ik een boek mee, zodat ik kan lezen tijdens de reclames. Rondlopen in de bios ligt wat moeilijker.

Duistere Geheimen, deel 2

2007-03-14T12:26:00.000+01:00

Hoe heerlijk is het om 's ochtends wakker te worden en onmiddellijk die vogeltjes in de tuin hun meest opgewekte lied te horen fluiten... Je zet je wekker dus 5 minuten vroeger, niet omdat je nog wat verder wilt luieren in bed, maar wel omdat je wilt genieten van dat vrolijke concerto.
We hadden nog een cadeaucheque van Neckermann liggen die we in moesten ruilen, dus we plannen momenteel een paar dagen Zeeland in de paasvakantie. Meer daarover volgt nog, nadat mijn meest Duistere Geheimen aan jullie onthuld zijn.
Hier gaan we dus voor het vervolg:
3. Ooit heb ik me wel eens afgevraagd of ik wel ‘normaal’ was. Na het maken van dit lijstje heb ik begrepen dat ik me al die jaren iets voorgelogen heb, door te denken dat het antwoord ‘ja’ was. (maar zegt mijn zoon dan niet: "Iedereen is normaal op z'n eigen manier". Dank u wel, lieve zoon!)
In ieder geval ben ik iemand die zich niet erg aan plaatsen hecht. De jaren dat ik thuis woonde waren, wat dat betreft, heel stabiel: sinds mijn geboorte woonde ik in het ouderlijke huis. Maar sinds ik op m’n 20ste op eigen benen ben gaan staan, heb ik dus al op 8 plaatsen in Vlaanderen gewoond, in 3 verschillende provincies. Geen wonder dus dat het weer begint te kriebelen hier!
Die huizen waar ik woonde nog eens terug zien, dat zegt me niks, en dat doet me ook niks. Niet dat ik er niet gelukkig was! Maar ik hecht vooral aan het gevoel dat ik overal beleefde, en niet zozeer aan de plaats op zich. En omdat het grootste deel van die ervaringen en dat gelukkige gevoel beleefd zijn tezamen met mijn echtgenoot, is het heel makkelijk om dat geluksgevoel terug boven te halen.
Ik maak bijvoorbeeld ook wel foto’s, en print die af, ze komen zelfs nog in een album terecht (zij het dikwijls met enige jaren vertraging, tot dat ik de handige optie ‘fotoboek’ ontdekte op Foto.com ). Maar uiterst zelden ga ik dus achteraf nog naar die foto’s kijken.
4. Ik ben een kluns in het onthouden van namen. Gezichten, dat lukt me wel, maar namen… Allerlei truckjes ooit al geprobeerd, soms met hilarische gevolgen. Want als ik ezelsbruggetjes moet ontwerpen, dan ligt het in mijn natuur om die heel grappig en vrolijk te maken. Dus als je dan een persoon tegen komt waardoor je weer beroep moet gaan doen op het ezelsbruggetje dat bij zijn gezicht/figuur of wat dan ook voor kenmerk hoort, dan wil dat nogal eens op de lachspieren werken, en niet elke situatie is daarvoor geschikt.

Duistere Geheimen, deel 1

2007-03-12T23:03:00.000+01:00

Bedankt voor jullie leuke reacties! Het doet deugd om terug te zijn.
Dus we vliegen er maar weer eens in:
Heidi Bertels is een Vlaamse die haar Ph.D. in Amerika doet, aan het Stevens Institute of Technology in New Jersey. Ze heeft een blog

En af en toe schrijft ze ook nog speciaal iets voor Vlamingen in de Wereld.

In haar berichtje van 17 januari geeft ze een stokje aan me door. In mijn verwoedde pogingen om Amerika van mij af te schudden, heb ik haar bericht dus niet meer gelezen, tot nu onlangs.
Dus ben ik maar eens in de allerdonkerste gangen van mijn (alter?) ego gedoken, op zoek naar Duistere Geheimen die ik met jullie zou willen delen…

Hemeltje lief, ben ik geschrokken! Nooit gedacht dat ik zo’n raar mens was! In eerste instantie dacht ik namelijk dat ik de allergrootste moeite zou hebben om 5 ‘vreemde’ dingen van mezelf te vertellen, dingen die jullie nog niet zouden weten. Maar in een mum van tijd had ik dus een heel lijstje! Vanavond zal ik mijn ventje maar eens heerlijk verwennen, dat hij het, ondanks mijn rare kronkels, toch al 16 jaar volhoudt bij mij (op 15 augustus dit jaar zullen we 15 jaar getrouwd zijn)! En mijn vrienden, die moet ik misschien toch maar eens verwennen met een lekkere zelfgebakken appelcake (ter excuus van een aantal punten, maar vooral voor punt 9).
Het is uiteindelijk nogal lang geworden, dus het wordt een verhaal in afleveringen, met vandaag dus deel 1.
Ok, hou je klaar, hier gaan we (in compleet willekeurige volgorde van waanzin):

1. Maak kennis met het beest in mij.
Heb je een poes in huis? Dan herken je vast wel het beeld van een tevreden poes: zacht spinnend ligt ze daar, haar ogen half dichtgeknepen, terwijl ze ‘piano’ lijkt te spelen met haar klauwtjes. Wel, als ik het heel erg naar mijn zin heb, dan komt het dierlijke in mij boven! Gelukkig heb ik het heel ‘poezelig’ naar mijn zin, dus ik speel ook ‘piano’ met mijn tenen, ik ‘krul’ dus met mijn tenen. En ja, soms ben ik me daar van bewust, en dan denk ik wel eens “Als ik nu zou kunnen spinnen, dan zou ik dat nog doen ook”.

2. Als ik iets mooi vind, dan moet ik het kunnen betasten.
Zo wie zo hou ik van zachte stoffen op m’n lijf, maar ook in alle andere gevallen kan textuur heel belangrijk voor mij zijn. Ik hààt wol / mohair, dat vind ik wel mooi om te zien, maar ik krijg er de kriebels van, én uitslag. ‘k Zal dus nooit kunnen gaan werken als politie-agente, brandweervrouw, gevangenisbewaker, kaartjesknipper, stewardess of soldaat, want zij dragen allemaal uniformen met wol.
Oh ja, heel dikwijls moet ik me dan –gezien de omstandigheden- ook nog bedwingen om er niet aan te gaan ruiken. Want ik hou ook van heerlijke geuren, zeker in combinatie met iets dat zacht en aangenaam aanvoelt.

Een nieuwe lente, een nieuw geluid...

2007-03-08T15:31:00.000+01:00

Een nieuwe lente, een nieuw geluid…

Ik leen deze aanhef even van Herman Gorter, ik denk niet dat hij het mij kwalijk neemt dat ik er de nieuwe lente van dit blog mee wil ‘bezingen’.
Nadat ik hier even de wonden gelikt heb, en de stukjes van mijn Belgische leven weer bijeen heb genomen, heb ik het gevoel dat alles nu terug wat op de rails staat.
De woede is verdwenen, het verdriet heeft draagbare proporties aangenomen, en ‘life goes on’.
Ik heb de voorbije weken heel erg hard mijn best gedaan om Amerika uit mijn leven te bannen; alle symbolen die mij omringden moesten weg: boeken en reisgidsen over Amerika, de landkaar(en), het Amerikaanse vlaggetje dat we meebrachten van de 4th of July in 2000… En ik heb heel erg hard mijn best gedaan om Amerika uit mijn gedachten te bannen, om mijn dromen op te geven, om mij enkel te fixeren op België en het leven dat ik hier heb.

Het hielp om heel erg bezig te kunnen zijn met mijn werk, om daar –heel spannend- nieuwe horizonten te gaan verkennen via een cursus die we op recordtijd georganiseerd hebben voor leerkrachten (2 keer volzet!). Het hielp ook dat ik mijn echtgenoot helemaal terug open zag bloeien in de nieuwe functie die hij hier in België opgenomen heeft (waardoor hij wel minstens 1 week per maand in Amerika zit). En het hielp om onze zoon blij en gezwind door zijn leven te zien stappen.

Maar dan komt diezelfde zoon een keer bij je zitten, en dan zegt hij “Mama, als we toch nog de kans krijgen om naar Amerika te gaan, maar ik mis dan het begin van de High School, en ze willen dat ik dat jaar daar dan over doe, dan doe ik dat wel hoor! Ik heb hier immers toch al een jaar overgeslagen, dus dan ben ik nog maar 18 als ik verder ga studeren.”…
En dan komt je man na twee weken Amerika (tijdens het weekend vloog hij snel even over-en-weer naar huis) thuis, en zegt hij heel nonchalant “Het was weer heerlijk daar, ik voel me ginder als een visje in het water, ‘k voel me daar altijd direct thuis.”…
En dan realiseer je dat je jezelf haast als een schizofreen ervaart: enerzijds het Vlaamse meiske dat hier leuke vrienden heeft en een leuke ‘job’/hobby, waarvan iedereen zich afvraagt wat ze in hemelsnaam toch zou gaan zoeken in Amerika, en waarvan niemand vermoedt dat haar hartje bloedt, anderzijds het Vlaamse meiske dat al meer dan 15 jaar droomt van “ooit eens” te vertrekken maar dat om familiale redenen altijd maar uitstelde, dat een deel van haar hart en dromen in Amerika heeft liggen, en dat, ondanks al de verwoedde pogingen om Amerika uit haar hartje en uit haar gedachten te bannen, daar met de beste wil van de wereld niet in slaagt.

In de loop der jaren heb ik wel eens meer dromen gehad, altijd wel op kleinere schaal, waarvan sommige uitgevoerd zijn, en anderen niet. Sommige heb ik bewust los gelaten na een tijd (omdat ik ze niet haalbaar vond, of omdat ik het –beetje ouder en wijzer- niet zo’n goed idee meer vond), en dat heeft me nooit veel moeite gekost. Ik keek dan met veel plezier terug op de droom en de tijd die ik er in gestoken had om deze nader te bekijken, maar ik ging verder, geen probleem om het los te laten.
Maar nu bleef het maar op me plakken. Dus had ik het afgelopen weekend, na lang nadenken en de dingen eens op een rijtje gezet te hebben, een gesprek met “mijn mannen”, en meldde ik dat ik heel erg mijn best heb gedaan om Amerika uit mijn hoofd te zetten, maar dat het me écht niet los wil laten. En aangezien ik het er met de beste wil van de wereld niet afkrijg, dat ik dan maar besloten heb dat het zo moet zijn, dat Amerika gewoon bij mij hoort, en dat ik die droom dus niet meer ga bannen, maar gewoon terug een plaatsje ga geven in mijn leven. Het hoort gewoon bij me, denk ik. Het is echt een stukje van mezelf geworden. En de afgelopen weken heb ik een heleboel landen de revue laten passeren, om te kijken of er dan misschien een andere plaats op deze wereldbol was waar ik naartoe wou trekken (want er ging geen dag voorbij zonder dat ik dacht "Ik wil hier niet zijn" of "Ik voel me hier niet thuis"), maar nergens had ik dat speciale gevoel van ‘thuis’ dat ik bij Amerika wel altijd heb gehad.
Je ziet dat dikwijls ook bij Amerika-reizigers, die zeggen dat, als je éénmaal voet op Amerikaanse bodem hebt gezet, je gepakt wordt door een virus, en dat je steeds terug wilt gaan naar Amerika. Wel, dat begrijp ik, zij het dan bij mij niet in de vorm van reizen (als reisland zijn er andere oorden die mij nog meer aantrekken), maar wel als land om in te leven.
Zelfs als ik denk aan de schrijnende situatie van de bevolkingsgroepen onderaan de ladder, zelfs als ik me afvraag of het wel verantwoord is om onze zoon te verkassen omdat hij het hier ook naar zijn zin heeft, zelfs als ik er aan denk dat de Amerikaanse economie wel eens stijl bergaf zou kunnen gaan, zelfs als ik er aan denk dat hun huizenmarkt helemaal in elkaar kan storten, en zelfs als ik er aan denk dat Bush de president is van dat land, altijd blijft de uitkomst hetzelfde: ik wil naar daar. (en als ik zelfs onder Bush ginder wil gaan wonen, dan wil dat toch veel zeggen hé, hahaha)

Maar allé, om mijn inmiddels lange verhaal kort te maken: in plaats van de “Goodbye dreams” van de vorige keer, zeg ik nu “Welcome back”!
Ik ga hier dus af en toe terug wat posten, niet altijd Amerika-gerelateerd, soms persoonlijke verhalen, soms wat nieuwsfeiten.

En nadat dit gevoel van ‘nieuwe lente’ in mijn hoofd teruggekomen is, mag nu ook het startsein gegeven worden van de échte lente buiten!

Meer over Alfred Gockel , een kunstenaar die ik heb leren kennen via Marco

Meer over Herman Gorter op Wikipedia
En het ganse (zeer lange!) gedicht van Gorter

P.S.: ik zit vanaf nu dus ook in de nieuwe Blogger te posten, ik hoop dus dat alles goed gaat...

Goodbye dreams...

2007-01-12T22:03:00.000+01:00

Goodbye dreams

Ik val maar onmiddellijk met de deur in huis: dit is het afscheid van mijn blog.
In maart 2005 begon ik met mijn blog, met de idee dat we weldra voor het bedrijf van manlief naar Amerika zouden trekken. Op het blog wou ik gans het verhuis- en aanpassingsproces dan beschrijven, voor eenieder die daar interesse in had.
Steeds maar weer werd dat vertrek uitgesteld, telkens met andere excuses.

Zoals de meeste van jullie weten, heeft men eind 2006 een reorganisatie uitgewerkt voor een deel van het bedrijf. Hier zag mijn echtgenoot natuurlijk volop mogelijkheden in, en hij stelde zich kandidaat voor twee functies. Twee functies die ons naar Amerika zouden brengen.
Hij kreeg daarbij volop de steun van zijn baas (die dit de geknipte zet vond, je moet nu eenmaal buitenlandse ervaring opdoen om nog hogerop te geraken), HR steunde dit plan (je moet er van profiteren als er ervaren mensen zijn die die stap willen zetten, zeker en vast als ze de volledige steun krijgen van hun gezin).
Eind vorige week wisten we officieus dat hij bij de finale kandidaten was voor beide jobs!
“Je staat nu dichter bij Amerika dan ooit,” werd er gezegd. En dan kwam begin deze week ‘het’ telefoontje: “Proficiat voor de eer, je hebt de job, je was werkelijk de allerbeste kandidaat.”. Maar de vreugde was maar beperkt: het voorstel tot relocation ten gevolge van de job werd weeral afgewezen. Eéntje ging (weer eens) dwars liggen. Diezelfde pipo die ook eind 2005 onze relocation tegen gehouden heeft. Hij heeft de doorslaggevende stem in dit soort van zaken.
HR was stomverbaasd, maar dat helpt ons geen zier. Zij gaan ondertussen op zoek naar een andere job, bij andere operating company van de holding. Een job die ons deze keer wel als gezin naar Amerika zal brengen. Zij weten dat de tijd dringt (zoonlief zou in september in het 1ste jaar High School starten, nog veel later verhuizen zal niet makkelijk zijn).
De man die weeral ging dwars liggen heeft blijkbaar nog maar een minimum aan krediet, en iedereen verwacht vandaag of morgen zijn ontslag (maar dat deden ze vorig jaar ook al). Mijn man, die echt een Vechter is, geeft dus niet op. Maar ik wel. Deze keer is het voor mij echt genoeg geweest. Telkens die hoop, en telkens die leegte die er op volgt. Ik ben op, ik kan echt niet meer. Ik heb symbolisch een doos genomen, en daar alle Amerika-spulletjes die hier in mijn leefomgeving stonden in opgeborgen: het Amerikaanse vlaggetje, het kaarsje dat hier brandde met de bedeltjes die ik ooit van Annemiek kreeg om ons te steunen is uitgeblazen en opgeborgen, net als de grote rood-wit-blauwe slinger die ik gemaakt had om het huis te versieren als we Het Goede Nieuws zouden ontvangen. Ik heb het begraven in een doos, op de zolder, in een donker hoekje.

Ga ik dit missen? Natuurlijk! Ik zal jullie, lieve lezers die regelmatig via de commentaren reageerden, zeker en vast missen. Jullie gaven me altijd het gevoel al een klein beetje in Amerika te zijn. Jullie hebben me altijd gesteund op moeilijke momenten, en dat deed werkelijk deugd. En ik zou nu weer om jullie steun kunnen vragen om weer wat hoop te krijgen. Maar dat ga ik niet meer doen. Ik leef nu al twee jaar in functie van een droom, waarvan ik niet meer geloof dat hij uit zal komen. Al twee jaar staat mijn leven op “hold”. Dat kan ik zo niet verder blijven doen, het leven gaat ondertussen voorbij. Ik moet hier dringend terug de touwtjes van het hier en nu in handen trachten te nemen, want dat is waar ik verder moet, en waar ik moet trachten er iets leuks van te maken. Nadenken over wat ik nu met de rest van mijn leven wil. En deze periode achter me laten. Het voelt leeg aan, en dat moet veranderen, dat moet ik terug gaan zien te vullen met andere dingen. Niet meer met dromen en loze beloftes.

Help! Koopjes!

2007-01-03T21:45:00.000+01:00

Ik ben zo stilaan bekomen van het avontuur waar ik mij vandaag in begeven heb.
Aangezien zoonlief de laatste tijd een aantal centimeters de hoogte in geschoten is, wou ik dankbaar gebruik maken van de koopjesperiode om nog één of twee (winter)broeken bij te kopen. Kwestie van niet dagelijks een broek te moeten strijken. Ja hallo!
In de veronderstelling dat de koopjes gisteren al begonnen waren, dacht (hoopte) ik dus dat de grootste gekte al voorbij zou zijn. Niet dus! Ik heb op de ringweg langer staan aanschuiven dan ik anders in de ochtendspits moest doen, terwijl het 14.30 uur was. Al heel snel begon het mij te dagen dat ik mijn favoriete parking recht in het hart van de winkelstraat wel mocht gaan vergeten wegens volzet. De meest nabij gelegen parking, daar gokte ik ook maar niet op, en, strateeg dat ik ben, koos ik voor een grotere parkeergarage die wat verder weg lag maar toch nog op aanvaardbare afstand én die de duurste is van de stad. Dacht dat dat twee argumenten waren die mij van een plaatsje zouden voorzien. Weeral eens neen dus. Net toen ik de parking in wou rijden, kwam er 'volzet' te staan. Daar sta je dan, bergaf met de handrem op, en een rij aanschuivende wagens achter je. Achteruit rijden om maar een andere parking te gaan zoeken was dus geen optie meer. Wachten tot er iemand weg reed... en dan dat verdome plaatske gaan zoeken waar hij zich uit gewurmd had. Die parkeerplaatsen lijken tegenwoordig gemaakt om enkel nog een Smart te parkeren. Maar mits de acoustische signalen van de parkeerhulp-optie in de auto wist ik me toch tussen een streep en twee grote palen te persen. Gelukkig ligt mijn BMI nog binnen de aanvaardbare normen, want anders had ik enkel via de koffer de auto kunnen verlaten.

Tussen de mensenmassa begaven we ons naar de winkelstraat, waar ze, aan diezelfde massa volk te zien, de dingen gratis weg leken te geven. Maar nog maar eens niet dus. De broeken waren te klassiek, te baggy, te bruin, te blauw, te groot, te klein (of te duur, 77 euro vind ik geen solden voor een 12-jarige zijn broek).
Als ik al mijn moed bijeen geraapt had om mij een weg te banen naar een winkel, bleek men geen enkele trui te hebben zonder wol die ik mooi vond (ik ben allergisch aan wol).
Gelukkig was er een Kruidvat in de buurt, zodat ik haarbalsem, shampoo en after shave kon kopen. Want ik voelde me een vreemde eend, zo zonder zakjes beladen. Snel nog een flesje echinacea bij de apotheek, dan had ik nog een zakje. En, oh ja, nu we hier toch passeren, nog wat Duck hondenvoeding.
Met mijn drie zakjes én zoonlief in mijn zog baande ik mij een weg door deze mensenmassa, me bedenkend dat ik, wat winkelen betreft, echt wel een mannelijk kantje heb.
Het vrouwelijke kantje vond nog compensatie in een lekkere taart van bladerdeeggebak met rode bessen. :-)
(Tussen haakjes: de eerlijkheid gebiedt mij te bekennen dat ik eigenlijk een brood ging kopen, maar dat was reeds uitverkocht -zal ook wel in de solden geweest zijn, LOL-, waarop zoonlief het water in de mond kreeg bij het aanschouwen van die overheerlijke taart, en ik zijn moedig gedrag in de mensenmassa wou belonen, wetende dat manlief mij eeuwig dankbaar zou zijn dat ik met een lekker taartje thuis kwam in plaats van met een geplunderde bankrekening.)

Gelukkig 2007!

2007-01-01T19:49:00.000+01:00

De beste wensen aan iedereen, via een tekstje dat ik via een vriendin kreeg:

Hallo iedereen,

Als wensen toverwoorden waren,
dan werd de wereld nu een paradijs
dan zouden donkere wolken klaren
dan brak overal het ijs.

Maar wensen zijn geen toverwoorden
ze hebben nood aan werkkracht.
Ze toveren pas mooie akkoorden
als je eraan werkt met man en macht.

Ik wil jullie die kracht toewensen
om geluk te brengen waar je gaat
om handen te geven aan die wensen
zodat een lach verschijnt op een gelaat.

Dus voor 2007:
veel werkkracht en goede moed
en voor de rest...het ga je goed.

Batterijtjes opgeladen in Leysin

2007-01-01T00:17:00.000+01:00

Wat heeft dat deugd gedaan! De batterijtjes zijn weer opgeladen, we kunnen er hopelijk weer even tegenaan!
De kwaliteit van de sneeuw liet te wensen over: slechts 1/3 van de pistes waren open. Ging je op de blauwe piste, dan moest je stunten om de stenen te ontwijken die op en nét onder de sneeuw lagen. En op de rode piste was het soms best eng omdat die heel ijzig was. We hebben dan ook nog nooit een vakantie gehad met zo weinig sneeuw en zoveel gekwetste mensen in het hotel.
Maar het was heel ontspannend, en we hebben het dus heel rustigjesaan gedaan. Heel ontspannend, en volop genietend van de stralende zon!
We zijn nog steeds aan’t bekomen van de inspanningen van onze zoon! Eerst kwam hij thuis met een heel mooi rapport, en nadien bleek hij ook nog super te genieten van het skiën, én het nog heel goed te doen ook!

Even een paar fotootjes:

’s Morgens vroeg, zoonlief op het terras van het hotel, klaar om naar de skiles te vertrekken. De zon komt net boven de bergtoppen van de Dents du Midi piepen.

Een zeldzaam rustig moment vanop een blauwe piste. Recht voor zie je een rode afdaling, en bovenop de piste staat Kuklos, een draaiend restaurant!
http://www.teleleysin.ch/Fr/ete/index.html

Manlief in actie. Je ziet heel duidelijk de slechte staat van de piste: zand, stenen en gras komen overal door de sneeuw door.

Wij waanden ons soms echt goden op de Olympos: dit was het zicht wat wij hadden van op de bergtop: wij in een stralende zon, dan onder ons een wolkendek (waaronder de vallei lag)…

De beste wensen!

2006-12-21T14:55:00.000+01:00

Aangezien wij op skivakantie gaan, zal er hier de komende week niks meer gepost worden.Ondertussen wil ik van de gelegenheid gebruik maken om iedereen heel prettige feestdagen toe te wensen, en een heel gelukkig 2007!

Ik hoop jullie allen ook in 2007 weer hier te mogen begroeten, en dank je voor het gezelschap en de steun in het voorbije jaar!
Tot ziens, tot volgend jaar!

De nachten worden langer, de dagen duidelijk korter,
brrr, ’t is kou, je kruipt wat dichter tegen elkaar aan.
Sterren fonkelen aan de heldere hemel,
vlammetjes dansen gezellig in ons warme huis.

Een terugblik op het voorbije jaar…
Veel vreugde, soms ook verdrietjes,
ongeduld, maar ook ontzettend veel genietjes.
Hopen verrassende dingen, maar ook veel verwachtte.
Slapeloze, maar ook heuglijke nachten.

Het voorbije jaar vouwen we stilaan dicht.
Wat gaat het nieuwe jaar weer brengen?
Wij springen in ieder geval vol nieuwe moed
dat onbekende tegemoet.
365 nieuwe dagen om van te dromen,
elke dag wel weer een tikkeltje bijzonder,
en wie weet gebeurt er hier of daar nog wel eens een wonder!

Vallende ster...

2006-12-16T23:07:00.000+01:00

Gisterenavond. Het was ongeveer 22.30 uur toen ik besloot mijn echtgenoot gezelschap te gaan houden; hij was reeds eerder naar boven getrokken om nog wat TV te kijken. Net toen ik de draagbare telefoon terug in zijn station legde, rinkelde deze. Euh? Had ik weer op verkeerde knoppekes geduwd? Toch maar even opnemen… En gelukkig dat ik dat deed, want Ron belde!
Ron en Lynne zijn onze Amerikaanse vrienden. Aanvankelijk waren hij en mijn man collega’s bij MCI Worldcom, ondertussen werkt mijn man voor een ander Amerikaanse bedrijf, en is MCI overgenomen door Verizon. Zij waren de mensen waar we in 2000 bij ingewoond hebben. Nadien zijn we steeds contact blijven houden. Eerst kwam Ron bij ons op vakantie (toen we nog in Limburg woonden), nadien gingen we bij hem op vakantie toen hij een assignment had in Londen, toen kwam Lynne bij ons op vakantie, en zijn wij weer naar hen in Londen gegaan toen ze weer daar waren voor een assignment, en kwamen zij beiden weer naar ons. En ook hun dochter logeerde al bij ons (nadat ze een paar maanden in Italië verbleef om die taal te leren).
Spijtig genoeg is hun tienerzoon begin 2005 overleden na een zeer lange strijd waarbij ook een beenmergtransplantatie hem niet heeft kunnen helpen. En hoe zeer we ook ons best gedaan hebben, toch heb ik zeker na het overlijden zitten vloeken en tieren over die verdomde duizenden kilometers en die Oceaan die tussen ons in zit… Lynne kreeg het beter verwerkt dan Ron. En je wil dan wel helpen, maar vanop die afstand sta je zo machteloos, kan je niet echt helemaal doordringen. Je kan eens niet ‘zomaar’ binnen springen om een tasje koffie te drinken en om wat te babbelen, of helemaal niks te zeggen maar er gewoon te zijn. En je merkte dat Ron zich steeds meer ging afsluiten. Hij fleurde wel op toen we eind vorig jaar dachten dat we zijn richting uit konden verhuizen. Onmiddellijk stuurde hij ons info op: over New Jersey en Pennsylvania, boeken die hij aangeschaft had via de AAA. En als we een referentie nodig hadden, dan moesten we het maar weten te zeggen! Ze zouden zelfs borg willen staan voor ons als dat een emigratie zou kunnen helpen (neen dus). En ook nu wou hij informeren hoe de stand van zaken was. Of zij zich konden verheugen om minder water tussen ons in te hebben in de loop van 2007… Wat zouden ze het fijn vinden om samen weer the 4th of July te kunnen vieren, of om met Thanksgiving samen aan tafel te kunnen zitten, dankbaar voor elkaars gezelschap, of om samen kerstcadeautjes uit te wisselen en weer samen naar Chicago te kunnen gaan. Maar spijtig genoeg kunnen we op dit moment niets meer zeggen… Hoe graag we ook zouden willen!
Onze zoon houdt ook van hen, zij zijn al een stukje ouder, en ik denk dat hij hen ook wat ziet als een soort van grootouders die hij zelf niet heeft.
Die liefde is ook wel wederzijds; zij zien in onze zoon heel wat van hun overleden zoon. Enerzijds zijn ze heel verschillend; Daniel was een begenadigd balletdanser die ook in heel wat musicals meespeelde. Hij ontwierp ook juwelen, terwijl onze zoon meer een boekenworm en een ‘gamer’ is. Maar beiden zijn ze echte spring-in-‘t-veldjes, houden ze van discussies en fantasie, zijn het optimisten tot en met die nooit eens gewoon door ’t huis kunnen stappen maar altijd lopen, dansen, neuriën, huppelen… Beiden zeer gepassioneerd door de dingen die ze doen.
Als er deze dagen een sterretje valt, dan weet ik wat mijn wens is. De wens die ik de afgelopen anderhalf jaar al bij tientallen sterretjes, kaarsjes en wat dan ook gedaan heb…

De goden

2006-12-13T10:42:00.000+01:00

Even gelden zei een collega-blogger me nog dat er regelmatig dingen waren die ze niet op haar blog durfde te zetten, omdat ouders en familie mee lezen. Zo krijgt de buitenwereld dus de idee dat alles ‘up’ is, altijd, terwijl dat niet de realiteit is.
Tuurlijk ben je wel eens down, dat zijn we toch wel allemaal wel eens?! Dat gaat helemaal niet anders zijn omdat je nou toevallig in het buitenland gaan wonen bent! Maar ik begrijp wel dat het voor familie en ouders anders is wanneer je ‘veilig’ bij hen in de buurt bent en zij even binnen kunnen springen om eens te kijken hoe het met je gaat, dan wanneer je duizenden kilometers bij ze vandaan bent, en zij dus niet fysiek die schouder kunnen bieden (of die schop onder je kont, hahaha).

.

Je schrijft het natuurlijk niet graag elke keer op je blog als je je niet goed voelt, als je je ongelukkig voelt. Dat willen mensen niet lezen. Maar toch zit je moet die gevoelens. En schrijven zou therapeutisch zijn, maar toch kan je soms toch maar niet doen, want ‘anderen’ gaan er zich op één of andere manier aan storen?

Hier zijn de vooruitzichten ook niet zo denderend: vorig jaar (én in de loop van dit jaar) was gepland dat Kerstmis er eentje werd in ons nieuwe huis in New Jersey. Ondertussen is heel erg duidelijk dat het gewoon kerstmis zal worden in ons Kempisch dorp waarin we totaal niet geïntegreerd zijn. Witte kerst? Man, dit is België, vergeet dat maar!
Daarom hadden we, bij wijze van troost, een skivakantie geboekt in de Zwitserse bergen. Weg van huis en het pijnlijke verlangen. Weg van de regen en in de sneeuw. Maar een mens vraagt zich af wat hij gedaan heeft om de goden zo ongunstig gestemd te maken; er ligt geen spat sneeuw (iets van een 10 cm op 3000 meter hoogte), en de vooruitzichten zijn niks positiever. We zullen dus naar Zwitserland rijden om ook daar in de regen en zonder sneeuw te gaan zitten. Denkend, dromend en pijnlijk verlangend naar waar we eigenlijk hadden horen te zitten

Gazette van Detroit

2006-12-11T09:40:00.000+01:00

Ontstaan
In 1889 trok Camille Cools naar Amerika, alwaar hij in 1905 een meubelfabriek oprichtte.
De West-Vlaming was een cultuurminnend man, en zorgde er voor dat dat de Vlamingen in Detroit Nederlandstalige boeken konden lezen. Tevens droomde hij van een eigen (Vlaams!) krantje, en zo rolde op 13 augustus 1914 het allereerste exemplaar van de Gazette van Detroit van de band. Wekelijks schreven een 20-tal vrijwilligers een 8-tal pagina’s nieuws bij elkaar.
De krant werd voor de eerste keer in zijn bestaan bedreigd in de jaren zeventig van de vorige eeuw, doordat Belgian Press (de drukkerij/uitgeverij) met financiële problemen te kampen kreeg. Daardoor wordt de krant sinds 1974 verder gezet door de vzw Belgian Publishing Company.
De Gazette verschijnt nu nog tweewekelijks, en draait volledig op een (grotendeels vernieuwde/verjongde) ploeg van vrijwilligers.

Doelpubliek
De Gazette van Detroit richt zich voornamelijk op Amerikanen en Canadezen van Vlaamse afkomst. Vooral de eerste en tweede generatie vindt het belangrijk de band met het moederland te onderhouden en wil nieuwtjes uit Vlaanderen te weten komen. Omdat volgende generaties van inwijkelingen het Nederlands niet meer begrijpen, verschijnen er ook Engelstalige artikels in het blad.

Oubollig imago
Ik heb enkel nog maar op het internet naar exemplaren van de Gazette gekeken, en moet zeggen dat het mij nogal oubollig en weinig aantrekkelijk over komt.
Jaren geleden, toen de Gazette ontstond, zal dit heel zeker een grote behoefte gedekt hebben. Internet was onbestaande, en tijdens de peperdure telefoongesprekken met het thuisfront zal men zeker wel andere dingen dan het plaatselijke nieuws willen bespreken hebben.
Maar we zijn ondertussen bijna 100 jaar verder. Om nostalgische redenen lijkt het natuurlijk fijn om de Gazette als eeuweling te kunnen gaan vieren. Maar om praktische reden?... We zijn volop in het internettijdperk beland. Alles wat we van België of Amerika willen weten is slechts een muisklik van ons verwijderd. Zo’n papieren krant die dan ook nog met vertraging én de nodige beperkingen in je bus komt vallen lijkt mij geen lang leven meer beschoren. Ondanks de steun van 12.500 euro die Vlaams minister Geert Bourgeois geschonken heeft.

Voor diegenen die toch gecharmeerd zijn door dit krantje, én die mee willen helpen om het zijn 100ste verjaardag te laten vieren: voor abonnementen kan je hier terecht. Voor de prijs moet je het niet laten, het krantje kost maar 25 euro/jaar!

Ook Vlaamse Ann in California schreef een tijdje geleden iets over deze Gazette.

Eindelijk: de kerstboom!

2006-12-07T21:23:00.000+01:00

Eindelijk! We hebben ons een beetje ingehouden om de Sint niet al te hardhandig snel snel de deur uit te werken, maar gisteren namiddag heb ik de kerstboom gezet!

Alles herinnert me er aan dat we vorig jaar in de idee waren onze (voorlopig) laatste Kerst in België te vieren: op zolder vind ik een doos waarop staat ‘Kerst: opslag’, gevuld met kerstversiering waarvan ik (nog) geen afstand wou doen, maar die we ook niet mee wilden nemen.
Ook onze kerstboom zelf (een nepper vanwege mijn allergie voor dennen) is door manlief in januari bijeen geplooid om zo weinig mogelijk plaats in te nemen in een zeecontainer… En dat heb ik geweten toen ik hem minutieus terug uit elkaar moest plooien.

- Work in progress -

Terwijl ik bezig was om alles uit te pakken, kon Dusza het niet laten om uitgebreid aan alle dozen te gaan snuffelen. Al die vreemde geurtjes. Geurtjes uit mijn appartement in Antwerpen, waar de boom een eerste keer Kerst vierde, ondertussen al meer dan 15 jaar gelden. Geuren uit ons huis in De Pinte (Oost-Vlaanderen), waar hij ook kerst heeft mogen vieren, geuren uit de opslagplaats in Hasselt, waar de boom ook wat tijd door bracht, in afwachting van onze verhuis naar Korspel (Limburg), waar hij ook ettelijke jaren gestaan heeft, én geuren uit dit nieuwe huis. En we hopen natuurlijk (weeral) om er volgende kerst een nieuwe geur aan toe te voegen.
Maar ze moest dus regelmatig niezen! Grappig is dat wel, zo’n niezende hond.

- Amai, baasje, van al dat snuffelen word ik toch een beetje moe –

Hier is het eindresultaat:

- Kerstboom 2006 -

En let vooral op de hoogst originele –al zeg ik het zelf- “ster” op de top van de boom…

- De top –

’t Is dat mijn kerstster de foute kleur had, én licht beschadigd was. En dan moet ne mens creatieve oplossingen zoeken, niet? Dus hebben we even “mutsken trek” gedaan bij Noël, de kerstman, en zo hebben we onze boom afgewerkt. Genieten nu maar!

Nog meer Belgische bieren in de USA, o.a. Hoegaarden!!!

2006-12-02T11:13:00.000+01:00

Hoegaarden

Het is lang geleden, maar hier volgt nog eens een keer goed nieuws voor de liefhebbers van Belgisch bier in de USA! En ik denk dat er hier een paar lezers gaan zijn die dit heel goed nieuws vinden!
In maart had ik al eens een bericht geplaatst over Global Beer , de importeur van Belgische bieren in 32 staten in Amerika.
Maar vanaf 1 februari gaat de Amerikaanse brouwerij Anheuser-Bush een aantal van InBevs premium merken (o.a. Beck's, Bass, Stella Artois, Hoegaarden en Leffe) importeren en wordt het bedrijf in de Verenigde Staten verantwoordelijk voor de verkoop, promotie en distributie van deze biermerken.

Leffe

InBevs Canadese merken, waaronder Labatt Blue en Labatt Blue Light en ook Brahma, zijn uitgesloten van deze overeenkomst.
Anheuser-Bush, met hoofdzetel in Saint-Louis, is bierleider in de VS met biermerken als Budweiser en Bud Light.
Meer (Engelse) info kan je hier vinden.

Mijn thuis is waar m'n Stella staat...

Voor diegenen die al enige tijd weg zijn uit België en ‘de markt’ niet echt gevolgd hebben: Inbev ontstond in 1988 uit een fusie tussen de Leuvense brouwerij Artois en brouwerij Piedboeuf uit Jupille, en kreeg toen de naam Interbrew.
In 1995 werd het Canadese Labatt's overgenomen. Na een fusie in 2004 met het Braziliaanse AmBev werd het bedrijf omgedoopt in Inbev.

Beck's

De brouwerij top 5, 'volgens geraamd biervolume (in miljoen hectoliter)
1. InBev: 190
2. Anheuser-Busk: 152
3. SABMiller: 135
4. Heineken: 107
5. Carlsberg: 78

Bass

Spijtige genoeg zal je dus nog moeten wachten tot februari. Net iets te laat voor de Kerstman. Maar wel ruim op tijd voor de paashaas!!!

Santa is dead!

2006-11-30T22:02:00.000+01:00

Wie o wie heeft daar zitten liegen?!

Valies

2006-11-28T09:25:00.000+01:00

Deze morgen in de auto moest ik plots terugdenken aan een bepaald iets uit mijn kindertijd. Ik zal toen een jaar of 12 à 13 geweest zijn.
Een paar huizen verder woonden mensen, en haar zuster was een paar jaar voordien met haar man naar Canada getrokken. Ze hadden daar een succesvolle boerderij uitgebouwd. En alhoewel ze dus goed hun geld verdienden kwam zij jaarlijks een maand op vakantie bij haar zus en moeder omdat ze zoveel heimwee had. Eigenlijk zou ze liefst van al gewoon teruggekeerd zijn naar België, maar haar echtgenoot en hun kinderen wilden daar niks van weten!
Rond die tijd zat het bedrijf waar mijn vader voor werkte ook in moeilijkheden, er waren al heel wat mensen ontslagen, en de lonen waren naar benden gegaan. Zo kwam het dus op een avond aan tafel bij mijn vader eens op om zich af te vragen hoe het zou zijn als wij ook naar Canada zouden trekken. Moeder was onmiddellijk tegen, want tenslotte sprak geen van beide een andere taal. Ik was de enige die enthousiast was, en die onmiddellijk zijn koffers wou gaan pakken. J.
“Maar dan moet je al je vrienden achterlaten, en helemaal van niets beginnen. En de school, die is daar ook helemaal anders. En je spreekt geen Frans of Engels”, waren de bezwaren. Maar ik, ik zag daar geen probleem in. Tja, vrienden achterlaten, dat is inderdaad niet zo leuk. Maar je kon toch schrijven met elkaar! (we schrijven eind jaren 70, begin jaren 80, PC’s hadden hun intrede nog niet gedaan in het huishouden van Jan Modaal). En een taal leren, dat is toch niet onoverkomelijk?
Maar even snel als de idee “naar Canada emigreren” uitgesproken werd die avond, werd het ook weer van de tafel geveegd.
We zijn nu 25 jaar verder, en ik zou onmiddellijk terug mijn koffers willen pakken. Niet voor Canada, maar wel voor Amerika…

Happy Thanksgiving

2006-11-22T18:11:00.000+01:00

Morgen is het Thanksgiving. Aangezien mijn Amerikaanse vrienden/lezers het dan waarschijnlijk te druk zullen hebben om blogjes te lezen, post ik dus mijn wensen voor jullie vandaag al maar.

Op het internet vond ik dit gedichtje:

Thanksgiving Day will soon be here.

It comes around but once a year.

If I could only have my way,

we'd have Thanksgiving every day.

En oh, wat had ik dit jaar graag Thanksgiving meegevierd... Maar het heeft niet mogen zijn.

Mag ik nog een oproepje doen van een kalkoentje? Dit jaar is het misschien te laat, maar denken jullie volgend jaar hier eens aan:

I am an American Turkey,

of Red ,White and Blue.

My gobble is very happy,

and I am so thankful too.

Because I am an American

there is something I have to say:

have chicken instead of me,

on your (next) Thanksgiving Day.